Elsku pabbi.

Hafliði Guðmundur Eiríkur Ólafsson. Já, sá er maðurinn. Eða eins og hann sagði stundum sjálfur; „Hafliði heiti ég Ólafsson, húskarl á Urðum.”  Það var alltaf stutt í grínið og hnyttnina alveg fram undir það síðasta.

Fyrstu hlutirnir sem koma upp í hugann þegar maður hugsar um pabba eru annars vegar harmonikkan og hins vegar logsuðuhjálmurinn. Ef pabbi var ekki í vinnunni var hann að brasa eitthvað uppi í vélageymslu eða æfa sig að spila á harmonikkuna í kjallaranum. Hann tók sér sjaldan eða aldrei frí, heldur var það alltaf nýtt og nýtt verkefni sem beið hans. Jafnvel þegar hann komst á aldur og hætti að vinna var hann samt alltaf að vinna.

Aðeins einu sinni fór hann til útlanda um ævina, það var þegar hann fór tólf ára gamall í söngferðalag til Noregs árið 1954 með Barnakór Akureyrar. Sú ferð var mikil upplifun og rifjaði pabbi oft upp þetta ferðalag. Þegar við Sigurlaug vorum börn og unglingar fórum við aldrei með pabba og mömmu í frí, enda alltaf nóg að gera við bústörf, heyskap og ýmislegt annað. Við fórum þó í árvissan langan sumarbíltúr innan dagsins og skoðuðum þá eitthvað í næsta nágrenni. Þegar pabbi átti Land Rover fór hann stundum í jeppaferðir. Þegar ég var kominn í heimavist í Húsabakkaskóla 7 eða 8 ára gamall kom pabbi stundum við á heimleið frá bílaverkstæðinu á Dalvík og tók mig (og fleiri) með heim. Settist maður þá aftur í skott og því þurfti að skella af öllu afli til að það lokaðist, að minnsta kosti svona í minningunni.  Þó að pabbi ætti ekki lengur Land Roverinn heldur framdrifinn Toyota Corolla lét hann oft reyna á það hvort hann kæmist ekki upp heimreiðina eða upp í vélageymslu í misgóðu vetrarfæri. „Þú veist það ekki nema prófa“, sagði hann stundum.

Pabbi bjó yfir einstöku jafnaðargeði og aldrei nokkurn tímann skipti hann skapi. Ef eitthvað gekk illa kom ekki reiðilestur eða blótsyrði heldur frekar eftirherma af Jónasi Hall., fyrrum verkstjóra pabba frá bílaverkstæðinu á Dalvík. Þá hljómaði með röddu Jónasar „Það er svo vonlaust“, eða „Þið hugsið aldrei neitt“ – sem var þá vísun í starfsmenn verkstæðisins.  Við Sigurlaug lærðum líka af pabba að gefast ekki upp heldur reyna að gera hlutina með öðrum hætti ef upphaflegt plan klikkaði. Þegar pabbi útskýrði eftir á hvernig hann hefði reddað sér með þetta eða hitt sagðist hann stundum hafa gert Barbabrellu. Þá vissum við hvað það þýddi.

Pabba þótti einstaklega gaman að horfa á „einhverja vitleysu“ í sjónvarpinu eins og hann orðaði það. Það þurfti ekki að skilja neitt eftir sig, aðalatriðið var að hægt væri að hlæja að því. Spaugstofan, Heilsubælið, Ólsen liðið og Herra Bean voru í uppáhaldi. Þá var það á tímabili fastur liður fyrir háttatímann að við hlustuðum saman á plötu Spaugstofumanna, Sama og þegið, sem var og er alltaf jafn fyndin alveg sama hve oft er hlustað.

Pabbi var einstaklega góðhjartaður og hlýr maður sem vildi bæði mönnum og skepnum allt hið besta og aldrei talaði hann illa um nokkurn mann.  Nú þegar hann hefur kvatt og er farinn að spila á harmonikkuna í sumarlandinu yljar maður sér við allar góðu minningarnar. Þær varðveiti ég og geymi í hjarta mínu.

Takk fyrir allt pabbi minn.

Þinn, Einar.

Minningargrein birt í Morgunblaðinu 1. ágúst 2026.

Hér er mynd sem ég tók af pabba um síðustu jól.