Sólríku lesendur.

Gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn. Veturinn, hann er löngu búinn er það ekki? Nje, held ekki. Að minnsta kosti ekki andlegur fimbulvetur rauna vorra. Ég leit út um gluggann í morgun og það var allt hvítt. Svo fattaði ég að rúllugardínan var dregin niður. Hjúkket. Sjálfur er ég búinn að vera niðurdreginn eins og gardínan um langt skeið en auðvitað er ekkert annað við því að gera en að hafa gaman af þessu. Já hafa gaman af niðursveiflunni? Einmitt. Er ekki kominn tími á bundið mál?

Margir skoðun skrýtna hafa
úr skoltum rætnar tungur lafa. 
Munnhöggvast við menn og við
mænum spennt á feisbúkkið.

Í aðdraganda nýafstaðinna sveitarstjórnarkosninga fann ég mikinn meðbyr. Sem var að vísu pínu skrýtið þar sem ég var ekki í framboði. Ég var líka tilbúinn að taka samtalið. Nú? Já, ég get tekið samtalið og farið með það út um víðan völl, jafnvel út um þúfur. Þú segir bara til. Ég fór áðan og tók samtalið við grasrótina. Túnið á Urðum er að vísu í sinu að nokkru leyti þannig að samtalið var hálf slitrótt. Á sjálfan kjördaginn fékk ég yfir þúsund atkvæði en það var bara vegna þess að ég var að vinna á kjörstað. Eina reglan sem ég þurfti að muna í vinnu minni á kjörstað var sú að það verður ekki á allt kosið.

Í kuldaskónum fótur fraus
fjalls á skaga gos úr gaus
í höfði skrúfa lafði laus
með lyfseðlinum Símon kaus. 

Ég horfði ekki á leiðtogaumræður Reykvíkinga í Ríkissjónvarpinu kvöldið fyrirr kjördag. Ég var of upptekinn við að kanna hversu langt ég gæti borað í nefið á mér án þess að finna til í heilanum. Í Reykjavík gengu næstum því allir óbundnir til kosninga, enda er frekar erfitt og tafsamt að ganga bundinn til kosninga. Eða raunar, ganga bundinn yfirhöfuð. Málflutningurinn var ef til vill nokkuð geldur á köflum. Sjálfur geldur maður varhug við ýmsu sem kemur fram í opinberri umræðu nú til dags en það er ljóst að einhver geldur…..afhroð þegar kosið er.

Þar sem er reykur er eldur
og þar sem er loðdýr er feldur. 
Hausinn er galtómur, geldur
og geirfuglinn erlendis seldur.

Þessi vísnagerð, á hún að halda áfram lengi? Það botnar ekki nokkur maður í þessu. Eins og hverjum sé ekki sama. Það er jú ekki eins og nokkur maður lesi þetta. Hvað sem því líður þá standa vorverkin nú yfir. Þá þarf helst að gera allt í einu og meira til en stundum verður ekki neitt úr neinu og það verður bara svo að vera. Ég er til dæmis búinn að vera að gera við girðinguna. Og hvað var ég svo að gera við girðinguna? Bara alls konar.

Girðinguna geri við
gaddavírinn strekki
við það öðlast innri frið
ekkert vesen þekki.

Partur af vorverkunum hjá mér hefur falist í því að endurskoða nokkur meiri- og minniháttar einkahlutafélög í skrifstofuvinnunni. Ætla ég nú að greina frá því öllu í smáatriðum. Nei bara grín. Ég er víst bundinn trúnaði, þannig að textinn sem ég var búinn að skrifa um þessi mál þarf að bókast í trúnaðarmálabók.

Tölur skrái inn í skjal
með skýjalausnar-búnaði
Frá því glaður greina skal
gleymi öllum trúnaði.

Já, kosningarnar búnar og víðast hvar búið að skipa nýja meirihluta og nýjar sveitarstjórnir. Stutt er í næstu kosningar. Þær eiga að vera í lok ágúst og í það skiptið á að kjósa um hvort hefja eigi Evrópusambandsaðildarviðræður að nýju. Landskjörstjórn gerði alvarlegar athugasemdir við fyrirhugað orðalag spurningarinnar sem spyrja átti þjóðina að. Ekki aðeins væri þetta leiðandi spurning heldur líka leiðindaspurning. Það er ekki spurningin. Jú, það er reyndar spurningin.

Geysimargir gón'á skjá
gapandi af Brussel þrá.
Kjósendurnar kvaka já,
kveina aðrar svei og nei.

Spurninganna spyrja má
skemmtilegt það verður þá
er krónan verður gul og blá,
mætti ég frekar fá mér hey.

Heyrðu þarna fór ég gróflega yfir spikið. Nei, ég meina strikið. Já það er nú eitt. Þjóðmálin halda áfram að hitna og þjóðin heldur áfram að fitna. Íslendingar eru með hæstu laun í Evrópu, hæstu vexti á norðurhveli og síðasta síðuspikið í hinum siðmenntaða heimi. Hvernig má þetta vera? Ætli fáist nokkur svör við því í þessari bloggfærslu. Hér fást aldrei nein svör, heldur fer höfundur ævinlega undan í flæmingi og þegar verst lætur kemur meira að segja eitthvað óskiljanlegt raus í bundnu máli. Vonandi gerist það ekki núna.

Þjóðin þjappar í sig mat
þyngist dag frá degi.
Sjálfur sleiki arómat
seint á laugardegi. 

Alla jafna eru rólegheit í og við Urðakirkju en í dag var algjörlega allt snældubilað að gera þar sem fram fór ferming fyrir hádegi og gifting eftir hádegi. Kirkjuvörður hafði gert sitt besta kvöldið áður til að slá og raka kirkjulóðina en rigningarskúr gerði það að verkum að grasrakstur reyndist erfiður. Fermingarbörn og gestir gengu þar af leiðandi með grasið í og undir skónum inn kirkjugólfið fyrir hádegi, áður en þornaði almennilega upp. Eftir hádegisfréttir fór kirkjuvörður og ryksugaði ilmandi töðu af kirkjugólfinu, safnaði í sekk og át. Giftingin seinni partinn gat því farið fram á hreinu kirkjugólfinu en grasið þornaði áfram utandyra og í mallakút kirkjuvarðar. Málum hér á bæ er þannig háttað að þar sem sóknarkirkjan er á hlaðinu við íbúðarhúsið eru allir íbúar hússins kirkjuverðir þegar mikið liggur við. Af sömu ástæðu þjónar íbúðarhúsið oft á tíðum hlutverki safnaðarheimilis – ég tala nú ekki um þegar ungt fólk giftir sig seinni partinn á laugardegi og brúðkaupsgestir ókunnir staðháttum vara sig ekki á því að Urðakirkja var byggð árið 1902, án salernis. Þegar kirkjan var byggð árið 1902 gerði hönnuðurinn ráð fyrir því að kirkjugestir myndu halda í sér þar til eftir messu, að minnsta kosti þar til eftir prédikun – og þá var kirkjan heldur ekki einangruð þar sem gert var ráð fyrir því að mikill trúarhiti myndi halda yl í kirkjugestum.

Börnin fermast, fullorðnast
finna ást og trúlofast
giftast, gangur lífs það er
grunlaus um hvað á eftir fer. 

Verum bjartsýn, verum glöð
vonandi með hálffullt glas.
Í Urðakirkju kemur gvöð
kirkjuvörður borðar gras. 

Þess má til gamans geta að á meðan á gerð þessarar bloggfærslu stóð seldi Bubbi Morthens upp í Laugardalshöll. Vonandi jafnar hann sig fljótt.

Alveg Einar.

Tilvitnun dagsins:

Allir: Þessi bloggfærsla er alveg kvæði-leg!