Ákústísku lesendur. Eða ágústísku.

Já ég er svo sannarlega af baki dottinn. Ég er nú þegar farinn að heltast úr lestinni og aukinheldur er ég aftarlega á merinni. Er ég í hestaferð? Nei alls ekki. Og þó. Heyrðu Einar, hvað ertu með í þessum þverpokum? Ekki gott að segja en þó er það alveg á hreinu að ég er ekki að reiða vitið í þeim. Ha? Skiptir ekki máli. Best að halda áfram með þennan útreiðartúr, þó að á endanum verði það auðvitað lesendur sem fá verstu útreiðina. Annað væri óeðlilegt.

Mun mér takast að skrifa heila bloggfærslu án þess að sökkva mér ofan í yfirgripsmikla umfjöllun um Evrópumálin? Já það er enginn vandi. Ég má hvort eð er ekki tjá mig um þessi mál þar sem ég á sæti í kjörstjórn Dalvíkurbyggðar og verð að gæta hlutleysis. Hverjir svo sem vinna eða tapa í kosningunum er alveg ljóst að ég mun vinna…..á kjörstað.

Hér næst ætlaði ég að framkvæma svokallaðar gaslýsingar, hrútskýra fyrir kvenkyns lesendum, framkvæma menningarlegt arðrán, lýsa andúð í garð minnihlutahópa og setja loks fram staðhæfingar stútfullar af aldursfordómum og fitusmánun þar sem skórinn verður níddur af öllum þeim sem minna mega sín. Já og svo ætlaði ég líka að tala niður til dverga – sem er ekki erfitt. Ég hætti hins vegar við ofangreind atriði, enda nú þegar búið að afgreiða þau öll í athugasemdakerfinu á facebook.

Íslenskar náttúruperlur eru einhverjar flottustu perlur sem fyrirfinnast. Ágangur ferðamanna í þær hefur stóraukist síðustu ár og skyldi engan undra. Gott dæmi um þetta er náttúruperlan Urðakirkja í Svarfaðardal. Ferðamannastraumurinn í Urðakirkju hefur verið umtalsverður þetta sumarið líkt og mörg hin fyrri. Að vísu gleymi ég yfirleitt að láta fólk skrifa í gestabókina þegar það heimsækir kirkjuna þannig að ég hef engar sannanir fyrir þessum staðhæfingum mínum. Mín tilfinning er sú að það hefur örugglega komið vel ríflega tugur manna að skoða hið merka Guðshús síðustu vikur og mánuði og allir eru jafn hrifnir. Sökum þessa mikla og stöðuga ágangs ferðamanna hafa gömlu fúnu kirkjutröppurnar kikknað undan álaginu – sem er ekkert einsdæmi þegar kemur að íslenskum náttúruperlum. Þær mega ekki við margnum. Því hefur nú þurft að fjarlægja tröppurnar – þannig að leiðin inn í kirkjuna í dag er síður en svo greið.

Ég bjó mig til kirkju að biðja um frið
og blessun hjá Guði sem allt hefur kennt -
en skrikaði fótur og skaddaði lið
því skaðræðis tröppurnar hrukku í tvennt.

Tíminn verður að leiða það í ljós hvort það birtist nýjar tröppur fyrir Guðlega forsjá og fyrir tilstilli Húsafriðunar og Tréverks. Kannski birtast nýju tröppurnar af himnum ofan eða kannski munu þær liggja til himins. Já – Stairway to Heaven er geggjað lag. Við verðum sennilega að gera eins og í flestum öðrum erfiðum málum og treysta á prestana – sem treysta síðan sjálfir á Guð og lukkuna.

Frelsarans tröppusmíð fúin
fá þyrfti smið til að blessa.
Klerkanna kraftur er trúin
að komist þeir inn til að messa.

Í lok ágúst eru fyrirhuguð tvö brúðakaup í kirkjunni sama daginn og vonandi verða aðgengismál komin í viðunandi horf á þeim tímapunkti.

Verið ekki voða sein
að velja réttu möppurnar
hátíð fer að höndum ein
er hingað koma tröppurnar. 

Sem betur fer fara brúðkaupin tvö ekki fram á nákvæmlega sama tíma – það gæti skapað ákveðinn rugling fyrir prestinn t.d. varðandi það hver segir já við hvern og hver fær hvaða hring. Öll erum við jöfn frammi fyrir Guði en allir eru lesendur þessarar bloggsíðu jafn gramir frammi fyrir tölvunni. Það verður bara að hafa það.

Nýverið gerði ég eitthvað sem verður að teljast mjög ólíkt því sem ég hef áður gert. Hvað gæti það nú hafa verið? Má ég giska; þú fullorðnaðist og barst loks ábyrgð á eigin gjörðum? Rólegur, nei ekkert gæti verið fjær sannleikanum. Það sem ég gerði var að ég fór í bíltúr sem var svo langur að hann náði út fyrir Norðurlandskjördæmi eystra. Vá. Bíltúrinn endaði í Lundarreykjadal, sem er einhvers staðar suðr´í rassgati, nánar til tekið í Borgarfirði. Af hverju í ósköpunum keyrði ég þangað? Nú auðvitað til að koma fram sem leynigestur í brúðkaupi sem mér var ekki einu sinni boðið í. Ég hafði upp á veislunni þrátt fyrir að vera ókunnur staðháttum, faldi mig bakvið félagsheimilið í Brautartungu og ruddist svo inn á svið áður en bera átti fram eftirréttinn. Vissulega var það gert í samráði við Atla Þór, svila brúðgumans en samt. Þarna kom ég fram á sviðið, leynigesturinn sem enginn þekkti nema brúðhjónin og svo svilinn Atli Þór og frú. Það mátti heyra saumnál detta fyrst um sinn en ég skil reyndar ekki hver tekur með sér saumnál í brúðkaupsveislu. Þegar ég hafði niðurlægt sjálfan mig lítillega og dregið mig sundur og saman í háði tók salurinn betur við sér og úr varð ekkert svo vandræðalega neyðarleg ræða leynigestsins. Fyrst ég var kominn á staðinn bauð ég síðan sjálfum mér í mat og drykk og dans og djamm að loknum ræðuhöldum og stóð gleðskapurinn langt fram á nótt. Beit ég síðan höfuðið af skömminni morguninn eftir með því að rukka svilann Atla Þór fyrir það eitt að hafa mætt. Þá fyrst leið mér eins og alvöru harðsvíruðum listamanni. Af virðingu við brúðhjónin ætla ég ekki að greina frá því hér í bloggfærslunni hver þau eru – vonandi kunna þau Elvar og Sunna að meta það. Úbbs jæja, það gengur bara betur næst.

Hvernig ganga svo landbúnaðarstörfin? Sláttur gekk nokkuð vel þó svo að þurrkurinn hafi verið full glannalegur á köflum. Er það ekki bara fyrirsláttur? Nei þetta var fyrri sláttur. Já ég skil. Varp Urðahænanna hefur líka gengið nokkuð vel og fylgjast margir spenntir með hlaðvarpinu. Af kúnum er það að segja að Salóme steig sig, Þula heilist ekki, Skrauta er gigtveik og Rjóma er tognuð á læri. Með öðrum orðum, allt meira og minna djöfullegt. Geldneytin ákváðu að kíkja í pakkann eins og það er kallað í dag, skelltu sér yfir vatnslitla Svarfaðardalsánna í tvígang og yfir í Mela. Þær héldu sem sagt að grasið væri grænna hinum megin en ég er ekki svo viss um það. Vonandi mun síðan skítmoksturinn ganga svona skít-sæmilega. Ég þarf einmitt að keyra skít fljótlega, ekki bara í tengslum við þjóðaratkvæðagreiðsluna.

Jú ég fór svo í gærkvöldi og tíndi ber. Mér varð hins vegar kalt frekar fljótlega, fór þess vegna heim og klæddi mig í föt og hélt að svo búnu áfram að tína – ekki lengur ber.

Berjasprettu kanna ber
ber ég niður þar og hér
ber í borð og bar á fer
bara ef það hentar mér. 

Þess má til gamans geta að kvöldið fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna verða pallborðsumræður í sjónvarpssal sem frúin í Hamborg stýrir. Í þeim umræðum má ekki segja já, ekki nei, ekki svart og ekki hvítt. Gangi þeim vel.

Hvað var svo málið með þennan almyrkva? Fólk sá hreinlega ekki sólina fyrir honum. Dæmigert.

Einar svart á hvítu.

Tilvitnun dagsins:

Allir: JÁ NEI SVART HVÍTT!!!

Elsku pabbi.

Hafliði Guðmundur Eiríkur Ólafsson. Já, sá er maðurinn. Eða eins og hann sagði stundum sjálfur; „Hafliði heiti ég Ólafsson, húskarl á Urðum.”  Það var alltaf stutt í grínið og hnyttnina alveg fram undir það síðasta.

Fyrstu hlutirnir sem koma upp í hugann þegar maður hugsar um pabba eru annars vegar harmonikkan og hins vegar logsuðuhjálmurinn. Ef pabbi var ekki í vinnunni var hann að brasa eitthvað uppi í vélageymslu eða æfa sig að spila á harmonikkuna í kjallaranum. Hann tók sér sjaldan eða aldrei frí, heldur var það alltaf nýtt og nýtt verkefni sem beið hans. Jafnvel þegar hann komst á aldur og hætti að vinna var hann samt alltaf að vinna.

Aðeins einu sinni fór hann til útlanda um ævina, það var þegar hann fór tólf ára gamall í söngferðalag til Noregs árið 1954 með Barnakór Akureyrar. Sú ferð var mikil upplifun og rifjaði pabbi oft upp þetta ferðalag. Þegar við Sigurlaug vorum börn og unglingar fórum við aldrei með pabba og mömmu í frí, enda alltaf nóg að gera við bústörf, heyskap og ýmislegt annað. Við fórum þó í árvissan langan sumarbíltúr innan dagsins og skoðuðum þá eitthvað í næsta nágrenni. Þegar pabbi átti Land Rover fór hann stundum í jeppaferðir. Þegar ég var kominn í heimavist í Húsabakkaskóla 7 eða 8 ára gamall kom pabbi stundum við á heimleið frá bílaverkstæðinu á Dalvík og tók mig (og fleiri) með heim. Settist maður þá aftur í skott og því þurfti að skella af öllu afli til að það lokaðist, að minnsta kosti svona í minningunni.  Þó að pabbi ætti ekki lengur Land Roverinn heldur framdrifinn Toyota Corolla lét hann oft reyna á það hvort hann kæmist ekki upp heimreiðina eða upp í vélageymslu í misgóðu vetrarfæri. „Þú veist það ekki nema prófa“, sagði hann stundum.

Pabbi bjó yfir einstöku jafnaðargeði og aldrei nokkurn tímann skipti hann skapi. Ef eitthvað gekk illa kom ekki reiðilestur eða blótsyrði heldur frekar eftirherma af Jónasi Hall., fyrrum verkstjóra pabba frá bílaverkstæðinu á Dalvík. Þá hljómaði með röddu Jónasar „Það er svo vonlaust“, eða „Þið hugsið aldrei neitt“ – sem var þá vísun í starfsmenn verkstæðisins.  Við Sigurlaug lærðum líka af pabba að gefast ekki upp heldur reyna að gera hlutina með öðrum hætti ef upphaflegt plan klikkaði. Þegar pabbi útskýrði eftir á hvernig hann hefði reddað sér með þetta eða hitt sagðist hann stundum hafa gert Barbabrellu. Þá vissum við hvað það þýddi.

Pabba þótti einstaklega gaman að horfa á „einhverja vitleysu“ í sjónvarpinu eins og hann orðaði það. Það þurfti ekki að skilja neitt eftir sig, aðalatriðið var að hægt væri að hlæja að því. Spaugstofan, Heilsubælið, Ólsen liðið og Herra Bean voru í uppáhaldi. Þá var það á tímabili fastur liður fyrir háttatímann að við hlustuðum saman á plötu Spaugstofumanna, Sama og þegið, sem var og er alltaf jafn fyndin alveg sama hve oft er hlustað.

Pabbi var einstaklega góðhjartaður og hlýr maður sem vildi bæði mönnum og skepnum allt hið besta og aldrei talaði hann illa um nokkurn mann.  Nú þegar hann hefur kvatt og er farinn að spila á harmonikkuna í sumarlandinu yljar maður sér við allar góðu minningarnar. Þær varðveiti ég og geymi í hjarta mínu.

Takk fyrir allt pabbi minn.

Þinn, Einar.

Minningargrein birt í Morgunblaðinu 1. ágúst 2026.

Hér er mynd sem ég tók af pabba um síðustu jól.

Sólríku lesendur.

Gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn. Veturinn, hann er löngu búinn er það ekki? Nje, held ekki. Að minnsta kosti ekki andlegur fimbulvetur rauna vorra. Ég leit út um gluggann í morgun og það var allt hvítt. Svo fattaði ég að rúllugardínan var dregin niður. Hjúkket. Sjálfur er ég búinn að vera niðurdreginn eins og gardínan um langt skeið en auðvitað er ekkert annað við því að gera en að hafa gaman af þessu. Já hafa gaman af niðursveiflunni? Einmitt. Er ekki kominn tími á bundið mál?

Margir skoðun skrýtna hafa
úr skoltum rætnar tungur lafa. 
Munnhöggvast við menn og við
mænum spennt á feisbúkkið.

Í aðdraganda nýafstaðinna sveitarstjórnarkosninga fann ég mikinn meðbyr. Sem var að vísu pínu skrýtið þar sem ég var ekki í framboði. Ég var líka tilbúinn að taka samtalið. Nú? Já, ég get tekið samtalið og farið með það út um víðan völl, jafnvel út um þúfur. Þú segir bara til. Ég fór áðan og tók samtalið við grasrótina. Túnið á Urðum er að vísu í sinu að nokkru leyti þannig að samtalið var hálf slitrótt. Á sjálfan kjördaginn fékk ég yfir þúsund atkvæði en það var bara vegna þess að ég var að vinna á kjörstað. Eina reglan sem ég þurfti að muna í vinnu minni á kjörstað var sú að það verður ekki á allt kosið.

Í kuldaskónum fótur fraus
fjalls á skaga gos úr gaus
í höfði skrúfa lafði laus
með lyfseðlinum Símon kaus. 

Ég horfði ekki á leiðtogaumræður Reykvíkinga í Ríkissjónvarpinu kvöldið fyrirr kjördag. Ég var of upptekinn við að kanna hversu langt ég gæti borað í nefið á mér án þess að finna til í heilanum. Í Reykjavík gengu næstum því allir óbundnir til kosninga, enda er frekar erfitt og tafsamt að ganga bundinn til kosninga. Eða raunar, ganga bundinn yfirhöfuð. Málflutningurinn var ef til vill nokkuð geldur á köflum. Sjálfur geldur maður varhug við ýmsu sem kemur fram í opinberri umræðu nú til dags en það er ljóst að einhver geldur…..afhroð þegar kosið er.

Þar sem er reykur er eldur
og þar sem er loðdýr er feldur. 
Hausinn er galtómur, geldur
og geirfuglinn erlendis seldur.

Þessi vísnagerð, á hún að halda áfram lengi? Það botnar ekki nokkur maður í þessu. Eins og hverjum sé ekki sama. Það er jú ekki eins og nokkur maður lesi þetta. Hvað sem því líður þá standa vorverkin nú yfir. Þá þarf helst að gera allt í einu og meira til en stundum verður ekki neitt úr neinu og það verður bara svo að vera. Ég er til dæmis búinn að vera að gera við girðinguna. Og hvað var ég svo að gera við girðinguna? Bara alls konar.

Girðinguna geri við
gaddavírinn strekki
við það öðlast innri frið
ekkert vesen þekki.

Partur af vorverkunum hjá mér hefur falist í því að endurskoða nokkur meiri- og minniháttar einkahlutafélög í skrifstofuvinnunni. Ætla ég nú að greina frá því öllu í smáatriðum. Nei bara grín. Ég er víst bundinn trúnaði, þannig að textinn sem ég var búinn að skrifa um þessi mál þarf að bókast í trúnaðarmálabók.

Tölur skrái inn í skjal
með skýjalausnar-búnaði
Frá því glaður greina skal
gleymi öllum trúnaði.

Já, kosningarnar búnar og víðast hvar búið að skipa nýja meirihluta og nýjar sveitarstjórnir. Stutt er í næstu kosningar. Þær eiga að vera í lok ágúst og í það skiptið á að kjósa um hvort hefja eigi Evrópusambandsaðildarviðræður að nýju. Landskjörstjórn gerði alvarlegar athugasemdir við fyrirhugað orðalag spurningarinnar sem spyrja átti þjóðina að. Ekki aðeins væri þetta leiðandi spurning heldur líka leiðindaspurning. Það er ekki spurningin. Jú, það er reyndar spurningin.

Geysimargir gón'á skjá
gapandi af Brussel þrá.
Kjósendurnar kvaka já,
kveina aðrar svei og nei.

Spurninganna spyrja má
skemmtilegt það verður þá
er krónan verður gul og blá,
mætti ég frekar fá mér hey.

Heyrðu þarna fór ég gróflega yfir spikið. Nei, ég meina strikið. Já það er nú eitt. Þjóðmálin halda áfram að hitna og þjóðin heldur áfram að fitna. Íslendingar eru með hæstu laun í Evrópu, hæstu vexti á norðurhveli og síðasta síðuspikið í hinum siðmenntaða heimi. Hvernig má þetta vera? Ætli fáist nokkur svör við því í þessari bloggfærslu. Hér fást aldrei nein svör, heldur fer höfundur ævinlega undan í flæmingi og þegar verst lætur kemur meira að segja eitthvað óskiljanlegt raus í bundnu máli. Vonandi gerist það ekki núna.

Þjóðin þjappar í sig mat
þyngist dag frá degi.
Sjálfur sleiki arómat
seint á laugardegi. 

Alla jafna eru rólegheit í og við Urðakirkju en í dag var algjörlega allt snældubilað að gera þar sem fram fór ferming fyrir hádegi og gifting eftir hádegi. Kirkjuvörður hafði gert sitt besta kvöldið áður til að slá og raka kirkjulóðina en rigningarskúr gerði það að verkum að grasrakstur reyndist erfiður. Fermingarbörn og gestir gengu þar af leiðandi með grasið í og undir skónum inn kirkjugólfið fyrir hádegi, áður en þornaði almennilega upp. Eftir hádegisfréttir fór kirkjuvörður og ryksugaði ilmandi töðu af kirkjugólfinu, safnaði í sekk og át. Giftingin seinni partinn gat því farið fram á hreinu kirkjugólfinu en grasið þornaði áfram utandyra og í mallakút kirkjuvarðar. Málum hér á bæ er þannig háttað að þar sem sóknarkirkjan er á hlaðinu við íbúðarhúsið eru allir íbúar hússins kirkjuverðir þegar mikið liggur við. Af sömu ástæðu þjónar íbúðarhúsið oft á tíðum hlutverki safnaðarheimilis – ég tala nú ekki um þegar ungt fólk giftir sig seinni partinn á laugardegi og brúðkaupsgestir ókunnir staðháttum vara sig ekki á því að Urðakirkja var byggð árið 1902, án salernis. Þegar kirkjan var byggð árið 1902 gerði hönnuðurinn ráð fyrir því að kirkjugestir myndu halda í sér þar til eftir messu, að minnsta kosti þar til eftir prédikun – og þá var kirkjan heldur ekki einangruð þar sem gert var ráð fyrir því að mikill trúarhiti myndi halda yl í kirkjugestum.

Börnin fermast, fullorðnast
finna ást og trúlofast
giftast, gangur lífs það er
grunlaus um hvað á eftir fer. 

Verum bjartsýn, verum glöð
vonandi með hálffullt glas.
Í Urðakirkju kemur gvöð
kirkjuvörður borðar gras. 

Þess má til gamans geta að á meðan á gerð þessarar bloggfærslu stóð seldi Bubbi Morthens upp í Laugardalshöll. Vonandi jafnar hann sig fljótt.

Alveg Einar.

Tilvitnun dagsins:

Allir: Þessi bloggfærsla er alveg kvæði-leg!

Klökku lesendur.

Það er við hæfi og raunar frekar borðleggjandi að á sorglegasta degi ársins skuli sorglegasti bloggari ársins birta sorglegustu bloggfærslu ársins þar sem hann húðskammar lesendur fyrir siðleysið sem felst í því að hafa gaman á föstudeginum langa á meðan Jesú þarf að hanga…eða þið skiljið. Þjáningar Krists endurspeglast í þjáningum lesenda, þar sem þeir pína sig í gegnum hverja efnisgreinina á fætur annarri og skilja ekki einu sinni hvers vegna. Frelsarinn tók á sig syndir mannanna, sem voru ekki einu sinni allir syndir. Það er önnur saga.

Þess má geta að hér í reykingakofanum á Urðum hengjum við ekki upp kjötlærin þannig að þau reykist í kofanum, heldur krossfestum við þau. Og borðum síðan tólf lærissneiðar á páskum.

Mér þykir mjög margt sorglegt eins og staðan er í dag en auðvitað er alltof sorglegt að ætla að fara að þylja það upp núna í þessari sorglegu hugvekju. Betur færi á því ef ég tæki á flug og flygi þöndum andans vængjum burt frá allri sorg og sút og tæki lesendur með í það ferðalag en þessa stundina er því miður eins og ég sé raunsætt jarðbundið skáld og pistlahöfundur með báða fætur á jörðinni – og sé varla út fyrir túngarðinn. Æi Einar, þó þetta sé sorgleg bloggfærsla er kannski óþarfi að hafa hana hrútleiðinlega líka. Hárrétt, mitt innra sjálf. Ég skal þerra sultardropann og gera betur.

Stríðsástandið í heiminum fer stigvaxandi og það út af fyrir sig er mjög sorglegt. Afleiðingarnar eru líka sorglegar enda segin saga að stríð bitna fyrst og fremst á saklausum almenningi. Enn sem komið er er Ísland fjarri heimsins vígaslóð en engu að síður finna Íslendingar óbeint fyrir áhrifum stríðsátaka. Ein birtingarmyndin er hækkun olíuverðs sem ekki sér fyrir endann á. Þrátt fyrir miklar verðhækkanir halda Íslendingar sínu striki og tapa ekki gleðinni heldur teppa stæðin á Keflavíkurflugvelli líkt og hefð er fyrir um páska. Íslendingar ferðast til útlanda sem aldrei fyrr og til þess þarf að brenna olíu. Þegar til útlanda er komið fara Íslendingar á ströndina og bera á sig sólarolíu svo þeir brenni ekki. Sumir Íslendingar fara á djammið í útlöndum og bera þá á sig ilmolíu. Aðrir láta plata sig og kaupa snákaolíu. Einnar nætur gaman í útlöndum kallar stundum á unaðsolíu. Loks má nefna að Íslendingar borða gjarnan mat sem steiktur er upp úr matarolíu svo maturinn brenni ekki. Best ég hætti þessu nuddi, enda hefur nuddolía einnig hækkað gríðarlega í verði.

Mannað geimfar NASA átti að fljúga til Mars en komst ekki lengra en til Tunglsins, vegna hás olíuverðs. Vonir standa til að í fjarlægri framtíð verði hægt að bora eftir olíu og öðrum auðlindum á Tunglinu, enda fyrirséð að mannkynið muni ganga að auðlindum Jarðar dauðum á einhverjum tímapunkti. Það er hins vegar of sorglegt að velta sér upp úr því á þessum stað í hugvekjunni.

Líkt og venja er fyrir verður einhver krossfestur nú um páskana. Fjölmargir koma til greina en einna líklegastur þykir fjármálaráðherra, sem hefur hvorki komið á stöðugleika né knésett verðbólguna. Menn hafa verið krossfestir fyrir minni sakir. Sigurður Ingi fyrrum formaður Framsóknarflokksins lét ekki krossfesta sig en hann tók hins vegar á sig syndir flokksins, lét af embætti og hélt að það myndi duga til að auka fylgi flokksins. Svo virðist hins vegar alls ekki vera.

Og hvað sögðu þeir svo þarna á Golgatahæðinni? Það er bara ein fokking regla – og það er að negla!

Ái þetta var ekki bara sorglegt heldur líka vont.

Talandi um vont. Veðurfarið í mars var frekar vont og óstillt. Eftir nánast enga ófærð og engan snjómokstur í allan vetur kom holskefla skafla og fergi fannar þannig að ekkert fékkst við ráðið. Sorglegt, já heldur betur. Að sögn veðurfræðinga kemur aftur vor í dal en það er ekki vitað með vissu nákvæmlega hvenær.

Hér áður fyrr var hinn svokallaði helgidagafriður virtur um bænadagana og kringum páska, enda guðhræðsla í hæstu Golgata-hæðum. Í dag er fólki hins vegar ekkert heilagt og við sjáum jú hvert það hefur leitt okkur. Langleiðina til glötunar. Já einmitt. Það sjá allir sem sjá vilja hið mikla siðrof sem orðið hefur og ástandið bara versnar. Allar verslanir standa meira og minna opnar, lögbrjótar selja hinum trúlausu áfengi og fólk djammar og djúsar án þess að svo mikið sem fella eitt tár yfir krossfestingunni. Ég legg að minnsta kosti mitt af mörkum og held í hefðir, held mig heima, fel mig inni í predikunarstólnum og magna upp guðsóttann. Aldrei fór ég suður en ef fram heldur sem horfir fara flestir norður og niður. Því miður.

Fyrir skömmu lét ég til leiðast og slóst í för sauðfjárbænda og búaliðs í Svarfaðardal vestur í Húnavatnssýslu undir því yfirskini að skoða fjárhús, skoða bændur og skemmta sér. Ferðalagið gekk vel fyrir sig en útheimti töluverðan snjómokstur þannig að maður kæmist af hlaðinu heima og upp á þjóðveg. Þegar komið var yfir Öxnadalsheiðina tók við nánast enginn snjór en svona er nú gæðunum misskipt. Heimsóttir voru bæirnir Sandar, Kornsá, Sveinsstaðir og Steinnes með viðkomu í Húnaveri fyrir og eftir. Alls staðar var vel veitt af mat og drykk og hvergi börmuðu sauðfjárbændur sér, sem einhverjir myndu segja að væri nokkuð út úr karakter. Á heimleiðinni var komið óvissustig á Vatnsskarð. Óvissustigið hafði ekkert með færðina að gera heldur voru það ferðalangarnir í sauðfjárræktarferðinni sem voru afar óvissir um hvort þeir nenntu heim strax. Þó fór það svo fyrir rest að allir komust heim hvort sem viðkomandi vildu það eður ei.

Ég ætla auðvitað ekki nánar út í þessa sálma hér og nú. Það er miklu nær og raunar mun meira viðeigandi að fara út í Passíusálmana þó það sé vissulega háll ís. Í Passíusálmunum fer séra Hallgrímur Pétursson í ramm stuðluðu máli og miklum smáatriðum yfir píslarsöguna og allar þær þjáningar sem Kristur mátti þola. Engar smá þjáningar. Sálmarnir eru lesnir viða í kirkjum landsins nú um páskahátíðina og ekki vanþörf á. Þeir sem ekki nenna að hlusta á passíusálmana geta auðvitað tekið sorgina upp á næsta stig og hlýtt á upplestur fjármálaráðherra á nýrri fjármálaáætlun en þar eru þjáningarnar einnig í fyrirrúmi. Sérstaklega sorgleg þykja erindin um aðhald í ríkisfjármálum og aðhald of feitra bloggara. Þá þykir kaflinn um skattaumbætur átakanlegur.

Mikið súkkulaði hefur bráðnað til sjávar síðan fyrsta páskaeggið var steypt í mót og ungi settur ofan á. Í dag er hægt að fá allar stærðir og allar gerðir af páskaeggjum, með mismunandi bragði, mismunandi á litinn og mismunandi áferð. Hænurnar á Urðum blanda sér því miður ekki í páskaeggjasamkeppnina í ár þrátt fyrir vel útfærða viðskiptaáætlun af minni hálfu. Jú jú hænurnar eru hrifnar af súkkulaðinu sem ég hef verið að gefa þeim en þær líta ekki við málsháttunum. Í bræðiskasti afneitaði ég þeim þrisvar um daginn en haninn galaði bara tvisvar.

Sorgin yfirtekur sál
af sársauka innra brennur bál.
Píslarsögu hugsa um, 
með páskaegg í maganum. 

Þessi páskahugleiðing var í boði Biskupsstofu, Límtré vírnets, Golgata tannkrems og Kross-Brá ehf. viðburðafyrirtækis.

Tilvitnun dagsins:

Allir: Í kross!

Langlundarlegu lesendur.

Dularfyllri en nokkru sinni fyrr. Ábúðarfyllri en nokkru sinni fyrr. Leyndardómsfyllri en nokkru sinni fyrr. Fylliefnafyllri en nokkru sinni fyrr. Barmafyllri en nokkru sinni fyrr. Lostafyllri en nokkru sinni fyrr. Fyllri en nokkru sinni fyrr. Hér er hann loksins kominn aftur, án þess að nokkur hafi beðið um það. Bloggarinn með breiða bakið, breiða mittið og breiða afturendann. Einar Haf, sem getur unnið á breiðum grundvelli, getur unnið þvert á flokka og getur unnið þver á flokka, enda þver. Þess má til gamans geta að Einar Haf skipar ekki sautjánda sætið á lista örvhentra áhrifavalda, ófjáðra og óháðra í Dalvíkurbyggð fyrir sveitarstjórnarkosningarnar 16. maí næstkomandi.

Hvernig hefur svo gengið það sem af er árinu 2026? Jú nokkuð vel þakka þér fyrir. Stríðsástandið í heiminum verður skuggalegra og skuggalegra, olíuverðið hækkar og hækkar og hörmungarnar verða meiri og meiri. Hvenær mun afgömlum elliærum jakkafatakörlum takast að koma heiminum algjörlega á vonarvöl? Þess verður varla langt að bíða en þangað til það gerist skulum við reyna að hafa smá gaman. Talandi um smá gaman, lestur Passíusálmana stendur nú yfir á Rás 1. Þegar þetta er ritað er nýbúið að flytja sálm nr. 35, „Um yfirskriftina yfir krossinum“. Þegar Hallgrímur Pétursson orti sálminn á sínum tíma fjallaði hann um þjáningar Jesús Krists á krossinum en í yfirfærðri merkingu má líka lesa út úr sálminum þjáningar forstjóra íslensku olíufélaganna sem sjá fram á að þurfa annað hvort að lækka eigin arðsemiskröfur og taka á sig gríðarlegar verðhækkanir á olíu vegna stríðs í Íran og lokunar Hormuz-sunds ellegar láta krossfesta sig af eldsneytisneytendum og íslenskum almenningi. Hér á eftir fer eitt erindi þessa Passíusálms, sem fjallar óbeint um það þegar forstjórar olíufélaganna hétu því að lækka verð eins og þeir gætu þegar bensíngjöld voru felld niður um áramót og kílómetragjaldi komið á í staðinn:

Á lægri verðum skal olía skráð,
því að vor herrann mildi
vildi sitt bensín bjóða af náð
allri þjóð boðast skyldi.
Blessun Guðs blíð
oss gefi um síð
gnægðir gegn vægustu gjaldi.
Braust þá út stríð
ó dýr var sú tíð
hækkaði verð upp úr valdi.

Eitt það skemmtilegasta sem gerst hefur hingað til á árinu 2026 er sú ákvörðun ríkisstjórnar Íslands að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi aðildarviðræður við Evrópusambandið. Aðildarviðræðurnar hófust árið 2009 og gengu mjög vel meðan rætt var um mikilvæg mál á borð við leturstærð og útlit forsíðu, leturgerð og kaflaskiptingar verðandi aðildarsamnings. Viðræðurnar sigldu hins vegar í strand fljótlega eftir það og var slitið…en nú á sem sagt að taka upp þráðinn að nýju og ræða efnisyfirlit aðildarsamningsins, umbrot, prentun og önnur afar mikilvæg hagsmunamál sem Íslendingar hafa eitthvað að segja um – og er eitt af því fáa sem telst umsemjanlegt þegar kemur að Evrópusambandinu. Jafnvel tekst að ræða um hvort samningurinn verði prentaður í lit og á glanspappír, áður en viðræðum verður óhjákvæmilega slitið á nýjan leik sökum ósamrýmanlegra hagsmuna. Hver veit? Þó það komi málinu ekki beinlínis við má nefna að á næstu dögum verður efnt til þjóðaratkvæðagreiðslu hér á bloggsíðu allra landsmanna varðandi það hvort halda eigi áfram aðildarviðræðum við danska konungsveldið en þeim viðræðum var eftirminnilega slitið í júní 1944.

Svarfdælingar blótuðu þorrann á Rimum í lok janúar. Þar var meðal annars boðið upp á annál í lausu og bundnu máli sem sá er þetta ritar bar að einhverju leyti ábyrgð á. Þótt ótrúlegt megi virðast urðu engir sérstakir eftirmálar eftir þessa skemmtun en vissulega hafði ég eignast fjölmarga óvildarmenn vegna skrifa minna löngu fyrir þetta þorrablót. Meðal þess sem var til umfjöllunar á þorrablótinu var heyskapurinn.

Nóg var af heyi og víða var magnið slíkt að bændur voru hreinlega dauðfegnir ef þeir gátu losað sig við eitthvað af því. Þegar leið á sumarið var ljóst að stefndi í óefni. Heyrúllurnar hlóðust stjórnalaust upp og menn fundu hvergi orðið pláss fyrir þær. Sveinn ofanflóðasérfræðingur á Sökku varaði við hrun- og skriðuhættu í kringum stærstu rúllustæður dalsins. 

Trausti á Hofsá ákvað að gera eitthvað sem hann hafði aldrei gert áður í sinni búskapartíð og hóf slátt í maí. Veðurspá og veðurútlit skiptu engu. Það eina sem skipti máli var að slá fyrir mánaðarmót og greina frá því á facebook. Trausti sló heimatúnið á Hofsá alls fjórum sinnum, í fyrsta skipti í sinni búskapartíð. Hann lét fletja út heimatúnið á Hánefsstöðum, í fyrsta skipti í sinni búskapartíð. Þá fór Trausti ásamt Hofsárliðinu á útitónleika Kaleó í Vaglaskógi, í fyrsta skipti í sinni búskapartíð. 
Trausti fór til Póllands að horfa á íslenska landsliðið og Tryggva Hlinason spila körfubolta, í fyrsta skipti í sinni búskapartíð. Loks varð Trausti sextugur, í fyrsta skipti í sinni búskapartíð.
  
Heyskapurinn í maí reyndist innblástur fyrir marga aðra bændur í dalnum sem ýmist heyjuðu blautir eða heyjuðu í blautt. Þeir Gunnar í Göngustaðakoti og Sveinn á Melum gengu manna lengst í þessum efnum.  
Þá kom steypiregn

Stórbændurnir þurrka stráin flest
en stundum finnst þeim blauta grasið best
því allt skal jú í plastið fyrir rest
en verktakinn kvíðakast fær!
Og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
en Gunnar og Sveinn heyja samt. 

Þó að rigni þýðir ekkert pot
við þumbumst áfram, förum ekki á flot
og biðjum Kjartan að koma eins og skot
því grasið er passlega blautt!
Og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx,
en rúllan á túninu sökk.

Mínir helstu aðdáendur, félagsskapur eldri borgara á Dalvík, fékk mig til að vera veislustjóri á þorrablóti viku eftir blótið á Rimum. Ég var vissulega ekki búinn að jafna mig eftir Svarfaðardalsblótið helgina á undan en lét engu að síður ekki á neinu bera. Það varð mér til happs að stór hluti blótsgesta hjá félagi eldri borgara voru einmitt eldri borgarar, sem sumir voru jafnvel farnir að tapa sjón og heyrn. Í upphafi samkomunnar sagði ég að ég væri ekki bara hrifinn af gömlum mat heldur líka gömlu fólki. Upp frá þeirri stundu átti ég salinn.

Ráðamenn þjóðarinnar hafa verulegar áhyggjur af ofþyngd landsmanna. Ég hef auðvitað líka áhyggjur af þessum feitabollum. Já, ég er að tala við ykkur, fitukeppirnir ykkar. Til að stemma stigu við offitufjallinu og koma böndum á fituhjassana hyggst heilbrigðisráðherra mæla fyrir alls kyns aðgerðum eins og snemmbúnum inngripum heilbrigðiskerfisins, lögbundnu fitusogi og þá verða offeitir og ofþungir skikkaðir til að horfa á beinar útsendingar frá Alþingi um fundarstjórn forseta en rannsóknir sýna að fólk brennir fleiri kaloríum og svitnar allt að því þrefalt meira yfir þeim dagskrárlið en nokkrum öðrum. Hver er svo næstur á mælendaskrá? Það er Alma Möller heilbrigðisráðherra en hún ætlar að ræða um fundarstjórn forseta og að því búnu hefjast umræður um þyngdarstjórn forseta.

Snjallsímafíkn landsmanna er komin upp á nýtt og hærra stig en áður hefur þekkst. Hér er mælt í orðastað þess sem hefur týnt símanum sínum og bíður þess vart bætur.

Söknuður af snjöllum síma

Mér finnst ég varla heill né hálfur maður
því hjálp frá appi enga er að fá.
Af skjá og skrolli verð ég kexruglaður
skelfing er að heyra' og sjá.

Eitt sinn verða allir skoða síma
eftir næsta myndskeið kemur meir.
Ég augum stari' á skjá í átta tíma
og ærist þegar batteríið deyr.

Ég gæti lesið, gengið um
gripin æft á gítarnum
en þess í stað tek ég símann fram
skruna niður með hægri hönd
hundsa fjölskyldu-' og vinabönd
læka mynd
af Ingu Lind
á Instagram.

Horfið er nú sumarið og sólin
í sálu minni hefur sími völd
nýjan Æfón víst ég fékk um jólin
hann finn ég hvergi nú í kvöld.

Eitt sinn verða allir skoða síma
eftir næsta myndskeið kemur meir.
Ég augum stari' á skjá í átta tíma
og ærist þegar batteríið deyr.

Ég gái undir koddann minn
hvort leynist þar símagarmurinn.
Í öppum allar ég kúnstir kann.
Hvort sem ég vaki eða sef
ég skjánum allan minn tíma gef,
það dapurt er
en sama er mér
ég elska hann.

Beðist er velvirðingar á því að hljóð og mynd fóru ekki saman í þessari bloggfærslu. Það gengur örugglega ekkert betur næst.

Einar utan þjónustusvæðis.

Tilvitnun dagsins:

Allir: NEI EÐA JÁ!

Góðir landsmenn.

Það er til siðs, það er hefð og raunar skylda að hinir málsmetandi, fólk í ábyrgðarstöðum í þjóðfélaginu, áhrifavaldar og embættismenn (með öðrum orðum þotuliðið, ríka, fræga, gáfaða og fallega fólkið) staldri við um stund um áramót, horfi um öxl á árið sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut og birti lýðnum áramótahugvekju með andlegan stuðning og sáluhjálp að leiðarljósi. Gott og vel, en hvers vegna í ósköpunum er þá bloggarinn Einar Haf, örvhentur einsetumaður innanfeitur með ilsig og andremmu, að staldra við, horfa um öxl á árið sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut og birta lýðnum áramótahugvekju? Þeirri spurningu verður auðvitað ekki svarað hér í þessari áramótahugvekju, enda geta lesendur treyst því að þeir koma alltaf að jafn tómum kofanum í hvert sinn sem þeir líta hingað inn á bloggsíðuna. Venju samkvæmt mun áramótahugvekjan byggja á áramótahugvekjum forseta, forsætisráðherra og biskups Íslands en þó með mun dekkri og rætnari undirtón. Er það hægt, ég bara spyr? Úff. Í hugvekjunni ætla ég ekki aðeins að líta yfir farinn veg og fárast yfir öllu sem miður fór á árinu; ég ætla líka að horfa fram á veginn og horfa í eigin barm. Í beinu framhaldi mun ég dást að eigin barmi en einhverjir vilja reyndar meina að ég hefði betur borið barm minn í hljóði. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona barmafullur.

Unaðslegu landsmenn. Já ég segi menn. Konur, kvárar og kynsegin eru líka menn. Það er alveg nóg að þessi árans áramótahugvekja sé steingeld, án þess að ég fari ekki að gelda tungumálið líka. Umræða um kyn hefur farið út um víðan völl, en ekki böll, á árinu sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut. Sagðir þú skaut? Passaðu þig nú. Ég þarf væntanlega ekki að taka það fram að ég býð allar verur, allt fólk, alla aðila, alla einstaklinga, öll kyn og allar manneskjur…já og kvenneskjur líka, velkomnar hingað á bloggsíðuna og auðvitað geri ég ekki upp á milli minnihlutahópa. Ég geri öllum minnihlutahópum jafn lágt undir höfði og reyni að níða skóinn jafnt af þeim öllum. Þetta hefur legið fyrir allan tímann. Hvað með lesendur? Já, þeir hafa líka legið fyrir allan tímann, alveg síðan þeim varð það ljóst að þeir eru staddir í enn einni áramótahugvekjunni hjá Einari Haf. Sennilega er þeim frekar óglatt. Í dag er óglatt í döprum hjörtum. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona tregafullur.

Undurfögru landsmenn. Nú við áramót er rétt að minnast forfeðranna og alls þess sem þeir gerðu fyrir okkur sem uppi erum í dag. Ég er reyndar ekki uppi núna heldur niðri í kjallara en það er annað mál. Já minnumst forfeðranna. Þeirra sem fóru á undan en fóru ekki undan í flæmingi. Þeirra sem ruddu brautina og brutu röddina. Þeirra sem plægðu hinn óplægða akur, fetuðu hina ótroðnu slóð og riðu á hið óriðna vað. Þeirra sem settust hér að í árdaga Íslandsbyggðar og þraukuðu mann fram af manni, konu fram af konu og kvár fram af kvár ár eftir ár, við kröpp kjör og gegnum hörmungar, sundrungar, eldingar og geldingar. Þeirra sem lifðu af hverja drepsóttina á fætur annarri og gáfu óblíðum náttúruöflum langt nef. Þeirra sem hörkuðu hvert bankahrunið, hverja fasteignabóluna og hvert gjaldþrotið á fætur öðru og annað hvort skráðu eignirnar á konuna eða hófu nýtt brask á nýrri kennitölu þegar gaf á bátinn. Þeirra sem stóðu af sér svarta dauða, rauða hunda, græn gímöld og bláar myndir. Þeirra sem lögðu grunninn að ómældri hagsæld komandi kynslóða með því að slíta sér út myrkranna á milli. Já við minnumst þeirra með þakklæti þar sem við liggjum á meltunni, uppfull af vellystingum og allsnægtum nútímans. Gengnar kynslóðir, ég segi bara takk fyrir mig. Einar, ertu orðinn kenndur strax? Nei, sennilega er ég bara svona yfirborðskenndur.

Uppstríluðu landsmenn. Íslensk þjóð er í fararbroddi á svo ótal mörgum sviðum í alþjóðlegum samanburði að það er algjörlega með ólíkindum. Við eigum fegursta fólkið, sterkasta fólkið, gáfaðasta fólkið, tæknivæddasta fólkið, sjálfumglaðasta fólkið, verðbólgnasta fólkið, upptalningaglaðasta fólkið og feitasta fólkið – svo örfá dæmi séu nefnd. Það voru gleðilegar fréttirnar sem bárust nú undir lok árs þess efnis að Íslendingar væru bæði feitastir og þyngstir Norðurlandaþjóða. Þetta eru miklar framfarir frá því sem eitt sinn var, þegar vinnulúnir og örþreyttir Íslendingar héngu á horriminni, sultu heilu hungri, lifðu á skorpum og skófum og litu flestir út eins og tálguð hrífusköft. Já við höfum svo sannarlega náð að komast að kjötkötlunum og ekki bara að þeim heldur alla leið ofan í þá. Sé ég tár á hvarmi? Nei þetta er örugglega bara sósusletta eða matarolía. Já það hlaut að vera. Getum við ekki fengið feitari pistlahöfunda til að skrifa þessar áramótahugvekjur, mér finnst eins og vanti meira kjöt á beinin? Jú eflaust en þetta verður bara að duga núna, enda fitum við…… vitum við jú öll að það er fleira matur en feitt kjöt. Komst Einar Haf í málsháttabókina? Já og át hana. Af hverju er ég annars svona feitur? Spyrjið þið ykkur eflaust. Ef þið skoðið hversu mörg gífuryrði ég hef þurft að éta ofan í mig á liðnum árum og áratugum þá skiljið þið hvers vegna. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona stútfullur af mat.

Uppsiguðu landsmenn. Íslenskt hugvit er trúlega eitt besta hugvit sem fyrirfinnst á byggðu bóli. Okkur dettur svo margt sniðugt og gáfulegt í hug og oftar en ekki auðnast okkur að hrinda hinum frábæru hugmyndum í framkvæmd. Ágætt dæmi um íslenskt hugvit er þegar að ríkisstjórn Íslands datt það snjallræði í hug að hlífa almenningi við óumflýjanlegum skattahækkunum til að standa straum af þungum og sívaxandi rekstri ríkisins – og að í stað þess að hækka skatta boðaði ríkisstjórnin stórfelldar leiðréttingar á skattkerfinu. Í dag er ekki lengur talað um að hækka skatta heldur er talað um að leiðrétta þá. Veiðigjöld voru til dæmis ekki hækkuð heldur voru þau leiðrétt. Sniðugt. Skattkerfið okkar var sem sagt búið að vera snælduvitlaust í mörg ár og kominn tími til að leiðrétta það. Ég steig á vigtina eftir umfjöllunina um matinn áðan og sá að ég hafði bætt á mig. Ekki vegna aukinnar skattbyrðar heldur vegna leiðréttingar. Hvað kostar annars þessi áramótahugvekja? 7.990 kr. eftir leiðréttingu. Rosalega er ég orðinn þreyttur á þessu. Ég hlýt að þurfa aukinn svefn. Já eða svefnleiðréttingu. Einar, ertu orðinn drukkinn strax? Nei, sennilega er ég bara svona svefndrukkinn.

Undirstrikuðu landsmenn. Hin síðari ár hefur gríðarleg uppbygging átt sér stað á hinum ýmsu ferðamannastöðum víða um land og gjaldskyldu verið komið á í einhverjum tilvikum, enda hefur ágangur ferðamanna verið slíkur að eitthvað varð undan að láta. Við Íslendingar viljum auðvitað taka vel á móti þeim gestum sem hingað koma og við munum selja okkur dýrt til að ná öllum þeim peningum sem hægt er að ná af þessum sömu gestum, í þágu þjóðarhags. Og við gerum það með því að selja okkur…og náttúruperlurnar dýrt. Fyrirséð er að ferðamönnum muni fækka á næsta ári og þá er eins gott að við náum að kreista allar mögulegar krónur út úr hverjum og einum. Á að innleiða náttúrupassa til að passa náttúruna? Vonandi. Samkvæmt landkynningarbæklingi sem ég skoðaði nýverið verða heitustu áningarstaðir ferðamanna á komandi ári ósnortnar náttúruperlur á borð við Krummaskuð, Landeyðu, Auðnuleysu, Feigðarós, Skapalón og Upptyppinga. Manni hreinlega rís….hrýs hugur við tilhugsunina. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona fordómafullur.

Undirgefnu landsmenn. Þetta væri ekki áramótahugvekja frá Einari Haf ef ekki væri minnst á sauðkindina. Sama tuggan, já – en góð tugga engu að síður. Sauðkindin, þessi íðilfagra og krúttípúttulega höfuðskepna sem hefur ætíð staðið með okkur Íslendingum og lifað með okkur jafnt í gleði sem sorg. Hún á ekki aðeins stað í hugum okkar og hjörtum heldur einnig í meltingarkerfi okkar, því hvaða hátíðarmatur er betri en lambakjöt? Enginn, það er mitt svar. Að vísu ætlum við hér á Urðum að prófa að vera með fylltan kalkún á hátíðarborðinu í kvöld. Fylltan kalkún? Hvernig fyllir maður kalkún? Við sjáum mynd.

Einar, ertu orðinn fullur strax? Já en samt ekkert í líkingu við kalkúninn.

Uppábúnu landsmenn. Í nóvember síðastliðnum voru liðin 190 ár frá fæðingu Matthíasar Jochumssonar, eins fremsta skálds sem gengið hefur um íslenska grund. Eftir hann liggja margir þekktir og ódauðlegir slagarar á borð við Lofsöng, Fögur er foldin og Hvað boðar nýárs blessuð sól? Já góð spurning. Hvað boðar nýárs blessuð sól? Ég skal svara þessu þegar kalkúninn verður búinn að fylla mig. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona leyndardómsfullur.

Ungæðislegu landsmenn. Munu stafrænir áhrifavaldar, gervigreind, ómæld neysluhyggja, markaðsvæðing, matarsóun, ógætileg framkoma við náttúruperlur, eyðing regnskóga, persónudýrkun samfélagsmiðla, firring nútímamannsins, yfirvofandi kjarnorkustyrjöld, úrkynjun og sundurlyndi á tækniöld stuðla að hnignun og tortímingu nútímamannsins og jarðarinnar eins og við þekkjum hana? Já alveg örugglega. Við skulum samt reyna að hafa gaman meðan við getum. Fyllum kalkúninn og okkur sjálf, horfum á fréttaraupið, áramótastaupið og áramótaskaupið. Rifjum upp öll þau fjölmörgu hneyksli sem áttu sér stað á árinu og reynum að telja hvað Inga Sæland er ráðherra í mörgum ráðuneytum án þess að ruglast. Sénsinn að það sé hægt. Förum svo út og mengum lofthjúpinn rækilega. Því jú, þetta reddast. Seinna. Ég er greinilega ekki orðinn nógu fullur, það þarf að bæta úr því strax. Strax? Liggur þér eitthvað á? Já, sennilega er ég bara svona óþreyjufullur.

Far vel gamla fúna ár
fer úr flösku tappinn.
Glöggt má greina á hvörmum tár
grætur Einar kappinn.

Undirhökulegu landsmenn. Nú fyrir jólin náði ég þeim merka áfanga að hafa lifað 40 ár. Sem sést reyndar ekki á þessari áramótahugvekju, sem var greinilega samin af mjög óþroskuðum einstaklingi. Ég þakka öllum þeim sem glöddu mig í tilefni afmælisins með gjöfum og heillaóskum. Allt er fertugum fært en það er reyndar líka að þakka afar snjóléttum vetri hingað til. Ég færi ykkur óskir um gleðilega hátíð og góð áramót, með þökk fyrir samfylgdina og samlesturinn á árinu sem er að líða. Góðar stundir.

Kústaskápurinn á Bessastöðum, 31. desember 2025.

Einar Okkar Hafliðason

Tilvitnun dagsins:

Allir: BÚÚÚÚMMMMMM!!!!

Birt í jólablaði DB-blaðsins 2025.

Ágætu lesendur.

Um jólin upp ég augun glenni
eigra um búðir, boga spenni.
Könnu set á stól
syng svo heims um ból,
bara ef ég nenni.

Já það er rétt – það er alveg sama hvaða jólablað í byggðarlaginu þið lesið, vonbrigðin eru ætíð hin sömu þegar kemur að þætti JólaEinars Haf. Haf-ið þið ekki áhyggjur af því, eða jú kannski.

Í hugum margra er það ómissandi liður í undirbúningi jólanna að hrista hausinn, ranghvolfa augunum, klappa saman lófunum, stappa niður fótunum, rugga sér í lendunum, snúa sér í hring og blöskrast yfir nýjustu vitleysunni frá JólaEinari Haf, sem hann ber á borð fyrir lesendur DB blaðsins. Svona hefur þetta verið lengi og trúlega mun þetta háttarlag Einars um síðir ganga að innlendri blaðaútgáfu endanlega dauðri. Sú þróun er löngu hafin. Ef það gerist verður engum blöðum að fletta, um það er engum blöðum að fletta.

Jólahefðir fólks eru margar og mismunandi. Sumum finnst gaman að baka kökur. Mér finnst gaman að borða kökur. Sumum finnst gaman að þrífa. Mér finnst gaman að standa fyrir þrifum. Sumum finnst gaman að horfa heilalaust á amerískar jólamyndir. Mér finnst gaman að sitja í andakt framan við sjónvarpið og bíða spenntur eins og músagildra eftir afgreiðslu fjárlaga og fjáraukalaga á Alþingi. Það gerist yfirleitt svona korteri fyrir jól eða jafnvel bara um jólin, enginn veit. Þingmönnum er ekkert heilagt á aðventunni þegar kemur að tekjuöflun fyrir ríkissjóð og þetta er þar af leiðandi pínu eins og að horfa á spennutrylli sem þú veist ekki hvort muni setja þig á hausinn eða ekki. Nú um áramót munu allra handa gjöld hækka, mismikið. Má þar á meðal nefna áfengisgjöld, kílómetragjöld, þinggjöld, fargjöld, leigugjöld, veggjöld, sóknargjöld, bílastæðagjöld, veiðigjöld, töðugjöld og innflutningstolla en folatollar haldast að mestu óbreyttir. Fram hefur komið að æ sér gjöf til gjalda en hvers eiga lesendur að gjalda?

Það hefur verið í mörg horn að líta hjá jólasveinafylkingunni í þingstörfunum upp á síðkastið. Nýlegar umræður um samgönguáætlun gáfu góð fyrirheit um framhaldið. Vegaframkvæmdir í Svarfaðardals- og Skíðadalsbotnum eru sem fyrr áætlaðar frekar síðar en fyrr, en þó snemma í nálægri fjartíð. Kjetkrókur Ármannsson innviðaráðherra hefur látið hafa eftir sér að krókur sé mun betri en kelda og því verði byrjað að bora í Fljótunum um leið og hann verði búinn að lesa alla skýrsluna frá háskólanum um hagkvæmni gangnagerðar. Askasleikir Ingi Kristinsson menntamálaráðherra tjáði Skólameistarafélaginu að það væri ekkert víst að margir fengju endurráðningu, enda hefðu sumir skólameistaranna verið óþekkir samanber símtal Grýlu Sæland til eins þeirra út af týndum skóm barnabarns fyrr á árinu. Þá kvaðst Askasleikir ósammála þeirri fullyrðingu að bókvitið yrði ekki í askana látið. Það mætti vel prófa að láta bókvitið í askana, í sparnaðarskyni. Skyrjarmur Katrín Friðriksson matvælaráðherra tjáði blaðamönnum að þeir slettu skyrinu sem ættu það en lagði jafnframt til að umbylta landbúnaðarkerfinu. Efla þyrfti nýsköpun og jaðargreinar á borð við skelrækt þannig að nóg yrði til handa öllum þegar kæmi að því að lepja þyrfti dauðann úr skel í stórum stíl. Þvörusleikir Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra hefur sleikt hverja þvöruna á fætur annarri á erlendri grundu og hyggst áfram gera víðreist og viðreisn á nýju ári, enda margborgi sig fyrir hagsmuni Íslendinga að sleikja upp þá sem öllu ráða úti í hinum stóra heimi. Leppalúði Davíð Gunnlaugsson er búinn að fá sig fullsaddan, eins og sést á honum. Hann hyggst rassskella alla jólasveinana í ríkisstjórninni fljótlega upp úr áramótum og jafnvel bróka þá líka, en sú áætlun er í daglegu tali nefnd Brókun 35.

Nú í aðdraganda jólanna hefur sannkallað og sannkristið kaupæði runnið á stóran hluta landsmanna, eina ferðina enn. Það er allt í lagi að leyfa sér þegar kemur að jólagjöfum, sérstaklega ef hin kristnu gildi eru höfð í hávegum. Það hef ég alltaf sagt, enda les maður þetta út úr jólaguðspjallinu. Barnið hjalar í jötunni á meðan vitfirringarnir þrír þræða allar búðir í Betlehem í leit að hinni fullkomnu gjöf. Langar barnið í gull, reykelsi eða mirru? Æi skítt með það, við kaupum bara allt heila klabbið og gefum því. Með samhentu og samkristnu átaki mun okkur takast að koma jólaversluninni aftur í hæstu Golgatahæðir – dýrð sé smávöruverslun og Guði í upphæðum. Já, engum smá upphæðum. Og hvaða gjafir á að færa barninu í jötunni í ár? Er-fræjer, snjallúr eða ísvél? Æi skítt með það, við kaupum bara allt heila klabbið og gefum því.

Jólaskammdegið, ah já. Þessi yndislegi tími drunga og svartnættis. Ótrúlega margir hafa gaman af nætursortanum og geta ekki hugsað sér að berja sólina augum eða líta bjartan dag á ný. Aðrir eiga erfitt með að lyfta höfði frá kodda og komast ekki undan sænginni, vegna skammdegisþreytu. Þreyta getur reyndar verið margskonar. Ein tegund þreytu er svokölluð klukkuþreyta, sem hefur einmitt gert vart við sig nú í svartasta skammdeginu. Svoleiðis þreyta á ekki bara við um þá sem eru orðnir þreyttir á klukkunni og endalausum umræðum um hana heldur líka þá sem telja að klukkan hér á landi sé kolvitlaus. Sérfræðingar segja að klukkan sjö á morgnana sé klukkan í raun hálf sex. Hádegismaturinn ætti ekki að vera fyrr en hálf tvö og svo er kaffitíminn mjög nálægt kvöldmatnum í raunveruleikanum. Svo veit ég ekki hvaða áhrif þetta hefur á klukkubúðirnar, sem eru að vísu alltaf opnar. Þreyta ungmenna á morgnana er rakin til þessarar svokölluðu klukkuvitleysu. Hún er ekki rakin til orkudrykkjaþambs, níkótínpúðainntöku, stanslauss sjónvarpsgláps, símaskrolls og snjalltækjaneyslu öll kvöld og fram á nætur. Nei alls ekki. Við kennum auðvitað klukkunni um þetta. Hún er vandamálið.

Nýverið var greint frá því að Íslendingar væru þyngstir allra Norðurlandaþjóða og stæðu mjög framarlega hvað varðar fitu í alþjóðlegum samanburði. Ég heyrði þessa frétt í útvarpinu aðeins óljóst, enda var ég akkúrat með eyrun full af mæjónesi á þeim tímapunkti.  

Verða jólin rauð eða hvít, brún eða græn? Veðurspár eru ekki á einu máli um það. Hlákan undanfarið hefur farið afar illa í skíðamenn, enda er rosalega erfitt að renna sér yfir urð og grjót. Hugur minn er ekki aðeins hjá skíðamönnum heldur einnig þeim sem eiga enn frekari hagsmuna að gæta; snjókerlingum og snjókörlum. Úff.

Snjókarlinn Snæfinn ég sá
með skelfingarsvip svo mér brá.
Hlákan hún olli
að hann varð að polli
sem endaði loks út í á. 

Að endingu óska ég ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Einar Hafliðason.

Éljuðu lesendur.

Já, nú reynir ekki bara á málvitund lesenda heldur einnig núvitund, meðvitund og siðferðisvitund. Áhrifavaldurinn Einar Haf, að þessu sinni undir töluverðum áhrifum, virðir vilja þjóðarinnar að vettugi eina ferðina enn og birtir opinberlega eina bloggfærslu í viðbót við hinar fyrri – sem allar þóttu mislukkast hrapallega. Útkoman að þessu sinni verður alveg örugglega ekkert skárri, sem eru hræðilegar fréttir en ekki óvæntar fréttir.

Opinber umræða um kyn, fjölda kynja, hvers kyns er og kynhlutleysi er fyrir löngu komin í öngstræti. Það hvort ég bjóði alla velkomna eða öll velkomin hefur ekkert með mínar skoðanir á kynjum að gera – það hefur meira með málfarsreglur íslensku og málvitund að gera. Sömu sögu er að segja um það þegar ég skrifa um menn í staðinn fyrir fólk, gleðikarl í staðinn fyrir gleðikonu, margmenni í staðinn fyrir margháni, kvensjúkdóma í staðinn fyrir kvársjúkdóma og faðirvor í staðinn fyrir þaðervor – svo ég taki örfá galin dæmi. Ég veit ekki hvar öngstrætið endar en það mun pottþétt enda með ósköpum…eða einhverjum hlutlausum sköpum.

Lífið er erfitt og andstyggilegt
og auðvelt að hnjóta um hjall.
Tungan er morkin og málið er tregt
fyrir mig, sem er akfeitur kall.

Lífið er strá sem að hnignar um haust,
því heiðríkju sumars er án.
Ég segi það kynlaust og kinnroðalaust
í kvöld er ég stórbrotið hán.

Lfið er tregafullt tónstigastef
taktfast ég stíg við það dans.
Ég lít inn í kjarnann og kræft tek það skref
að kynsegja mig vera trans.

Lífið er endalaust strembið og streð
stundum ég hrópa á hjálp.
Það lyftir þó anda og upphefur geð
að ég er nú skilgreint sem stálp.

Lífið er jarðskjálftar, eldur og ís
og óveður ár eftir ár. 
Fólk fellur í öngvit er kaldur ég kýs
að kom'út úr skápnum sem kvár.

Lífið er uppfullt af sorgum og sút
ég skelfist það hreint alveg helling.
Æði í verkfall, á varir set stút
því víst er ég hreinræktuð kelling. 

Í dag er dagur íslenskrar tungu. Það útskýrir þó ekki hvers vegna ég sit hér í myrkrinu með lafandi tungu en það er annað mál. Auðvitað ættu allir dagar að vera dagur íslenskrar tungu, enda á tungumál vort í vök að verjast á mörgum vígstöðvum. Ég lenti í því að fara til Reykjavíkur um daginn og var svo óheppinn að þurfa að ferðast um miðbæinn. Þar er ekki þverfótað fyrir verslunum, veitingastöðum og knæpum sem nánast undantekningarlaust bera ensk heiti. Ég var hneykslaður á ástandinu fyrir ferð mína en eftir að hafa séð ástandið með eigin augum varð ég gjörsamlega hoppandi snælduvitlaus. Er nema von að staðan sé slæm. Nýlega kom fram í fréttum að bóklestur hafi dregist saman. Þá fækkar þeim sem geta lesið sér til gagns. Að hluta til er það bloggsíðu Einars Haf að kenna, þó svo að lesendur bloggsíðunnar séu fluglæsir og fluggáfaðir geta þeir ekki lesið sér til gagns, einfaldlega vegna þess að það er ekkert gagnlegt að finna á bloggsíðunni.

Þessa dagana er keðjureykt á vöktum í reykingakofanum á Urðum og ekki veitir af ef Steindyrabændur eiga að fá kjötið sitt reykt fyrir jólin. Geitalærin skila sér yfirleitt síðust allra af fjalli en þurfa hins vegar mesta reykinn, þannig að staðan er augljóslega snúin. Ég myndi skottast núna og segja ykkur frá stöðunni í reykingakofanum í beinni útsendingu en þar sem ég nenni ekki að vaða reykinn verður það bara að bíða betri tíma. Þið skuluð bara gera það sama og ég sagði kjötinu að gera; hanga.

Íslenska karlalandsliðinu í knattspyrnu mistókst enn eina ferðina að tryggja sér sæti á móti….meira að segja stórmóti. Enn og aftur tapaði liðið fyrir Úkraínu og enn og aftur voru það mannleg mistök, óheppni og æðri máttarvöld sem voru þess valdandi. Sjálfur er ég á móti, meira að segja fúll á móti en það eru engar fréttir.

Enn á ný eru uppi hugmyndir um að færa klukkuna. Hvert á að færa klukkuna? Mögulega úr eldhúsinu og inn í stofu. Ég veit það ekki. Þeir sem hlynntir eru þeirri hugmynd að hræra í klukkunni virðast ekki geta sætt sig við þá staðreynd að yfir háveturinn er dimmt allan sólarhringinn sama hvað klukkan er og yfir hásumarið er bjart allan sólarhringinn sama hvað klukkan er. Ég myndi hugsanlega sýna skólabörnum samúð, þar sem þau eiga mörg hver í miklum vandræðum með að vakna í tæka tíð á morgnana en síðan sá ég gögn um skjánotkun þessara sömu barna og ákvað þá að skipta samúð út fyrir fyrirlitningu.

Kaupmönnum er smám saman að takast það djöfullega og útsmogna ætlunarverk sitt að útvatna hátíðleika jólanna í eitt skipti fyrir öll. Það gera þeir með því að keyra jólaverslun landsmanna í gang mörgum vikum og mánuðum fyrir jól. Þarna er ég vitaskuld að vísa til þeirra fjölmörgu afsláttardaga sem búið er að koma á laggirnar, svo ég tali nú ekki um öll gylliboðin og allt prangið…..eða prangrið? Jólageitin, einn helsti tákngervingur græðgisvæðingar samtímans og firringar nútímamannsins, hefur staðið keik á hvínandi beit innan sinnar rammgirtu IKEA girðingar síðan í byrjun október – og mun þaðan koma að dæma lifendur og neytendur í gegndarlausu neysluflóðinu. Nú nýlega var dagur einhleypra haldinn hátíðlegur og þá gerðu margir afar góð kaup á dóti og drasli sem viðkomandi þurftu alls ekki. Þá hlýtur að styttast í dag einfeldninga, þar sem verður hægt að gera jafnvel enn betri kaup á einhverju sem er enn meiri óþarfi. Kaupæðið nær loks nýjum hæðum þegar við fáum svartan föstudag en þá er einmitt tilvalið að verða alveg svartur og kaupa eitthvað dót á svörtu. Skömmu síðar kemur síðan rúsínan í pylsuendanum; stafrænn mánudagur og fast á hæla honum fylgir harmrænn þriðjudagur. Í öllum tilfellum er neytendum talin trú um að þeir tapi ef þeir ekki kaupi en sjálfur ætla ég ekki að halda áfram þessu raupi og gæða mér á staupi. Hvernig líst þér á það, Gaupi?

Ég rýk til og reyni að kaupa dót
rándýrt, svo ég verði’ ei domm.
Ég fékk þennan fína gervifót
á 5% afslætt' á búst dott komm. 

Innan tíðar verður þessi bloggfærsla fáanleg á sérstöku svörtudagatilboði í næstu raftækjaverslun.

Einar hanginn.

Tilvitnun dagsins:

Allir: TUNGA!

Hæglátu lesendur.

Já það er ekki allt sem sýnist. Allt lítur út fyrir að vera slétt og fellt utanfrá séð en undir appelsínuhúðuðu yfirborðinu er klístur og slím hvar myrkur og drungi grúfir yfir öllu. Þarna er ég auðvitað að tala um yfirborðið á mér. Vá ekkert smá yfirborð. Húðin er stærsta líffærið, sérstaklega hjá mér.

Metan er einfaldasta samband kolefnis og vetnis sem til er. Metan er lyktarlaus gastegund og skaðlaus við innöndun. Hláturgas er hins vegar myndað úr einni súrefnisfrumeind og tveimur niturfrumeindum – og var upphaflega notað til svæfinga á sjúkrahúsum. Taugagas fer pínu í taugarnar á mér eins og ég mun nú lýsa í löngu máli. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum gaslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu – ég sé alveg gasalega mikið eftir þessu.

Nissan Kasskæ (næstum rétt skrifað) hefur nú í nokkur ár komið mér á milli staða með ágætum árangri. Úr góða heiminum í vonda heiminn. Úr debet og kredit í ær og kýr. Úr fásinni í fjölda. Úr öskunni í eldinn….og þannig mætti áfram telja. Nú, mætti áfram telja? Jæja þá held ég áfram. Úr einu í annað. Úr borg í bæ. Úr dimmu í dagsljós. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum þraslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu. Allavega, Qasskvæ (næstum rétt skrifað) gaf merki um stórfellda bilun með rauðu vélarljósi þegar ég var staddur á Árskógsströnd að reyna að koma mér í öndvegi íslenskra dala. Þetta þýddi að ég var nauðbeygður til að staðnæmast á Árskógsströnd – en þar stoppa fáir nema af illri nauðsyn.

Á heimstíminu hraðann jók
en hvumsa þá ég eftir tók
tómatrauðu ljósi.
Hvorki draumur eða djók
dæsti og fékk mér sopa af kók
þó öl ég frekar kjósi.

Þegar þarna var komið sögu sá ég fram á að við Ytri Vík þyrfti ég að dúsa þar til hjálp bærist. Þar hef ég ekki dvalið langdvölum síðan í grunnskólapartíi þegar við bekkjarsystkinin horfðum saman á hryllingsmyndina The Dentist 2 á VHS og mögnuðum upp sameiginlegan ótta við tannlækna. Þar sem ég lulla eftir veginum sé ég hins vegar BHS verkstæði blasa við í fjarska í vegkantinum – verkstæði sem hefur reyndar verið á sölu um langt skeið og þar af leiðandi ekkert sjálfgefið að verkstæðið stæði þarna ennþá. Hrósaði ég verulega miklu happi aldrei þessu vant, tók beygjuna inn á planið og drap samstundis á bílnum. Eftir að hafa opnað húddið og séð ekkert athugavert í fljótu bragði komst ég að þeirri niðurstöðu að ég veit ekkert um Qhasskæ (næstum rétt skrifað) bíla og gangverk þeirra, þar sem vélarljósið var rautt en vélin ekki rauð. Bíllinn er hins vegar rauður, það er að segja þegar Vegagerðin er ekki nýbúin að hefla mold inn á svokallaðan malarveg í Svarfaðardal sem síðan blotnar þannig að leðjan smyrst undir og utan á bílinn sem gefur skemmtilegan brúnleitan keim. Það er önnur saga og jafnvel enn átakanlegri. Casshqvæ (næstum rétt skrifað) er enn á BHS verkstæðinu þegar þetta er ritað en frumskoðun leiddi í ljós slitna viftureim og sár á sálinni. Hugsanlega mun rætast úr þessum vandræðum síðar meir en ég brá á það ráð í millitíðinni að fá bíl hjá Hákoni bloggaðdáanda á langtímaleigu – þannig að ég gæti haft mig heim í Svarfaðardal og skammast mín. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum braslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Og þá að alþjóðamálum. Þar er nú aldeilis glatt á hjalla og kátt í hverjum bæ. Hagsæld og hamingja, leikur og gleði, þar sem fólk af ólíkum ætternum og uppruna, ólíkum kynjum, stöðu og stétt unir sér vel í sátt og samlyndi, friði og kærleika. Þetta hélt ég að minnsta kosti þar til ég fór að skoða fréttir og fann ekkert nema stríð, drónaskap, hungursneið, hatur, höft og sundrungu. Það gengur bara betur næst.

Ég skaust til Færeyja með Ungmennafélaginu Óþokka um daginn, til að spila fótbolta, skoða frystigeymslu og drekka Föroyja bjór. Allt gekk það eftir. Tilgangurinn var líka sá að draga með mér þokuna sem plagað hefur gangnamenn í Svarfaðardal – og það er hugsanlega mér að þakka að það var ekki þoka um seinni göngur, hún var í Færeyjum. Ég fór meiddur í ferðina og er ennþá meiddur eftir ferðina, eftir að hafa beyglað undir mig hnéð í fyrri göngum – og hafði ekki einu sinni kind upp úr krafsinu. Þar fór beyglað hné fyrir lítið. Lesendur hefðu mögulega óskað þess að ég hefði beyglað rithöndina í staðinn en því miður fyrir þá….Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum maslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Nú um helgina fara fram stóðréttir í Svarfaðardal. Já ég skil. Verður þetta eins og í fyrra þegar stóðið rétt stóð rétt inni í réttinni og stóð ekki á sama vegna þess hve lengi réttin stóð? Hmm já eitthvað svoleiðis. Annars er ég enginn hestamaður, ég er miklu meiri hrossakjötsmaður. Karlakór Dalvíkur ætlar einmitt að halda hrossakjötskvöld á Rimum eftir hálfan mánuð. Já ég skil. Verður þetta eins og í fyrra þegar stóðhesti var umbreytt í hrossakjöt og það stóð ekki á mannskapnum að borða hann og hesturinn stóð ekki í neinum? Af hverju þarf ég alltaf að tala um þetta í þátíð? Jú, það er miklu fyndnara. Allavega meðan á því stóð……stendur.

Sprettan í sumar hefur verið með eindæmum góð og hinir djörfustu bændur jafnvel náð að slá fjórum sinnum. Eru þetta verulegar andstæður við sumarið 2024 þegar heyfengur var bæði lítill og lélegur. Grasið kemur sér vel ef að bændur og búpeningur eiga að lifa af veturinn. Gras er auðvitað ekki það sama og gras, það er til háliðagras, vallarfoxgras, rýgresi og língresi en túnvingull vex villtur og ratar ekki heim. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum graslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Ég segi "shit" með enskum hreim,
sem flestum þykir frekar leim.
Skyldi Kasskæ komast heim?
Kannski ef fæst ný viftureim.

Hér næst stóð til að fjalla um gjaldþrot Play, einokun Icelandair og sterka stöðu flugfélagsins SAS en þar sem ég verð örugglega beðinn um að hætta þessum SASlýsingum er best að sleppa þessari umfjöllun.

Einar stóð á ströndu og í réttum.

Tilvitnun dagsins:

Allir: GAS GAS GAS LÝSING!

Nokkuð góðu lesendur.

Hver er maðurinn? Maðurinn sem neitar að hætta? Maðurinn sem neitar að gefast upp? Maðurinn sem neitar að horfast í augu við sannleikann? Maðurinn sem neitar að gefa lesendum grið? Maðurinn sem neitar staðreyndum? Maðurinn sem neitar að skrifa skiljanleg inngangsorð þegar hann bloggar? Já, sá er maðurinn. Það hlaut að vera.

Bíddu, var þessi bloggsíða ekki löngu aflögð? Jú, sem betur fer og þó fyrr hefði verið. Raunar átti að senda bloggsíðuna í úreldingu og lóðbeint í spilliefnagáminn í Sorpu en þar var því miður neitað að taka við henni.

Hvað hefur annars gerst frá síðasta bloggi? Nánast ekkert. Jú kannski má nefna að ég tók þátt í pollamótinu á Akureyri með Óþokkum og þáði með þökkum en ekki í óþökk Birgis Össurar Óþokka. Það var þá þokkalegt. Ég var að miklu leyti ónotaður og ólofaður varamaður sem sagði ofnotaða og ofmetna brandara. Þó gerði ég ákveðna lukku á lokahófi Óþokka á því sviði sem mér gengur einna best á. Ekki knattspyrnusviðinu heldur á að-gera-sig-að-fífli-sviðinu. Og það á sviðinu. Já einmitt. Við Fíllinn frændi minn vorum með uppistand og upplestur eins og síðustu ár, en ekki er vitað til þess að áður hafi komið fram frændur í dýraríkinu þar sem annar er fíll og hinn asni. Efnistökin í mínu erindi voru fyrst og fremst eigin andleg vanlíðan sem brýst fram í aulabröndurum, kvalarfull sálræn togstreita smáhrifavalds og persónulegar hrakfarir í vinnu og einkalífi, sem létu viðstadda auðvitað veltast um af hlátri og það með réttu. Sem betur fer var búið að færa lokahófið í mun stærra húsnæði en síðustu ár, þannig að það var engin hætta á troðningi líkt og FM95BLÖ lentu í í Laugardalshöllinni þegar allir voru í spreng á sama tíma. Munið þið þegar Gillz var hálfber framan á símaskránni? Var hann þá ekki bláber eða krækiber? Það man ég ekki.

Hvað fleira hefur gerst frá síðasta bloggi? Sama og ekkert. Ég fór beint heim af pollamótsballinu, út í dráttarvél og hóf að slá rest af fyrri slætti en hætti fyrirslætti, enda ósofinn og viðskotaillur með eindæmum. Allt gekk þetta þó áður en næsta rigningarskúr kom en hennar var ekki langt að bíða. Það er búið að heyja rúmlega 250 rúllur, þrátt fyrir andleysi, kjarkleysi og þurrkleysi. Þá er búið að slá kirkjugarðinn á Urðum tæplega tuttugu og sjö sinnum, enda sprettutíð verið sérdeilis góð og þá sérstaklega á vígðum blettum. Líkt og oft áður í heyskap á Urðum eru flest heyvinntæki biluð og úr sér gengin en ganga samt, stundum á lyginni. Pöttinger sláttuvélinni féll allur ketill í eld, enda komin með nóg af hæðum, hólum, lægðum og lautum á flestum túnum á landareigninni. Jón Dýri dráttarvél er aldrei í fullkomnu lagi, ekki nú frekar en endranær. Að þessu sinni eru það leki og olíusmit en einnig hefur örlað á ofhitnun glussa og surgi í útvarpstæki. Massey Ferguson 5445 er alltaf biluð, bara mismikið biluð. Aðvörunarljós logar í mælaborði, vélin kemst ekki í lágadrifið og handbremsan er beinstífari en þingmenn Viðreisnar þegar þeir hugsa um ESB. Það eru til fleiri Massey Ferguson vélar á bænum en þær eru auðvitað ekki í toppstandi. Vandamálin eru af ýmsum toga; óþéttar pakningar, glussaleki, bilaðar lyftur, útafeyddir rafgeymar og almennt annarlegt andlegt ástand. Hvort takist að ljúka heyskap verður bara að koma í ljós en það veltur á gamansemi veðurguðanna og góðmennsku Sölva Hreiðarsstaða og Kjartans Hofs.

Hefur eitthvað fleira gerst frá síðasta bloggi? Hér um bil ekkert. Jú það er reyndar búið að drena kringum hluta íbúðarhússins þökk sé Magnúsi Hrafnsstaða. Gripið var til þessara ráðstafana í kjölfar stóra lekamálsins sem kom upp í kjallaranum í fyrra og hitteðfyrra. Það er líka ólíðandi með öllu að Strumpasafnið, barbídúkkurnar, heilu árgangarnir af Húsfreyjunni og önnur ómetanleg menningarverðmæti í kjallaranum eigi á hættu að fara á flot í hvert sinn sem það kemur mígandi rigning ofan á frosna jörð.

Það hefur sem sagt ekkert merkilegt gerst frá síðasta bloggi? Eiginlega ekkert. Jú kannski það að ég reyndi að koma Nissan Qashqai árg. 2016 með óþéttu hurðagúmmíi, beinni innspýtingu og drullugum undirvagni gegnum skoðun en mistókst hraparlega í fyrstu tilraun. Skoðunarmaðurinn var ekki ánægður með aðalljós bílsins og þrátt fyrir að mér hafi mislíkað skoðun skoðunarmannsins á hann auðvitað rétt á sinni skoðun. Í ljós kom að ljósin lýstu ekki beint fram á veginn heldur á ská og stillibúnaðurinn virkaði ekki. Að endingu kostaði þetta nokkra daga á verkstæði, nýtt aðalljós og aðra heimsókn í bifreiðaskoðunina. Jújú, ég hugleiddi alveg að skipta um skoðun en nei – ég gerði það ekki.

Bílljós sem ávallt lýsa vildu mér
þau loga enn.
Í gegnum þokufeld og fuglager,
sem gargar senn.
Hjá Frumherja fer í gegnum stórar dyr
og reyni að fá skoðun eins og fyrr.  

Nú er ein stærsta ferðahelgi ársins, verslunarmannahelgin, liðin hjá og horfin í óminnishaf tímans. Um verslunarmannahelgina gera verslunarmenn og aðdáendur þeirra sér glaðan dag, enda hefur verslun hérlendis gengið með miklum ágætum síðustu misseri. Afar vel hefur gengið að velta öllum kostnaðarhækkunum og launahækkunum beint út í verðlagið og alltaf borgar almenningur brúsann með bros á vör. Vonandi náum við að halda áfram á sömu braut. Þessir peningar eyða sér ekki sjálfir.

Sjálfur sótti ég útihátíðina Halló Steindyr í Svarfaðardal og hafði gaman af líkt og fyrri daginn. Hvaða fyrri dagur var það? Sennilega miðvikudagur. Um helgina fór ég einnig í fertugsafmæli þeirra Aspar og Þorbjargar ásamt fjölmörgum öðrum menningarvitum og fólki sem státar af andlegu ríkidæmi. Ólíkt þeirri andlegu sandauðn sem þessi bloggsíða býður upp á. Þá rak ég niður fjóra girðingarstaura, sló kirkjulóðina, týndi ber og efaðist um sjálfan mig. Sem sagt, mjög hefðbundin verslunarmannahelgi.

Hefur þá örugglega ekkert meira gerst frá síðustu bloggfærslu? Um það bil ekkert. Jú ég er búinn að stemma af nokkra bókhaldsliði og stramma af nokkra hjöruliði. Ég reyndi síðan að hemja ungnaut í fjárhúshólfinu en þegar ég í ógáti sagði nautinu að ég væri ekki alveg hættur að blogga tók það á rás, hoppaði yfir girðinguna, hoppaði fram af túnbakkanum og tók á rás fram Svarfaðardal. Eftir að hafa farið þrjá kílómetra á innan við tíu mínútum snéri nautið við við samkomuhúsið Höfða, enda enn langt í gangnaball, hélt í suður og straujaði svo yfir á og yfir í Búrfell. Þar mætti Guðrún bóndi og tók nautið hreðjartaki og hélt því þar til við Kalli á Hóli mættum með múl og góða skapið. Vissulega er þessi frásögn ögn stytt en alls ekkert ýkt. Nautið hefur ekki fengið útivistarleyfi síðan þetta var en ef þetta skyldi gerast aftur er ljóst að nautaveiðar verða gefnar frjálsar.

Fjölmargt annað spennandi hefur ekki gerst síðan síðasta bloggfærsla fór í loftið en nánar verður fjallað um það í næstu bloggfærslu, sem er væntanleg um miðjan nóvember.

Einar verslingur.

Tilvitnun:

Allir: VEERRSSSLLLAAAA!!!!