Góðir landsmenn.

Það er til siðs, það er hefð og raunar skylda að hinir málsmetandi, fólk í ábyrgðarstöðum í þjóðfélaginu, áhrifavaldar og embættismenn (með öðrum orðum þotuliðið, ríka, fræga, gáfaða og fallega fólkið) staldri við um stund um áramót, horfi um öxl á árið sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut og birti lýðnum áramótahugvekju með andlegan stuðning og sáluhjálp að leiðarljósi. Gott og vel, en hvers vegna í ósköpunum er þá bloggarinn Einar Haf, örvhentur einsetumaður innanfeitur með ilsig og andremmu, að staldra við, horfa um öxl á árið sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut og birta lýðnum áramótahugvekju? Þeirri spurningu verður auðvitað ekki svarað hér í þessari áramótahugvekju, enda geta lesendur treyst því að þeir koma alltaf að jafn tómum kofanum í hvert sinn sem þeir líta hingað inn á bloggsíðuna. Venju samkvæmt mun áramótahugvekjan byggja á áramótahugvekjum forseta, forsætisráðherra og biskups Íslands en þó með mun dekkri og rætnari undirtón. Er það hægt, ég bara spyr? Úff. Í hugvekjunni ætla ég ekki aðeins að líta yfir farinn veg og fárast yfir öllu sem miður fór á árinu; ég ætla líka að horfa fram á veginn og horfa í eigin barm. Í beinu framhaldi mun ég dást að eigin barmi en einhverjir vilja reyndar meina að ég hefði betur borið barm minn í hljóði. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona barmafullur.

Unaðslegu landsmenn. Já ég segi menn. Konur, kvárar og kynsegin eru líka menn. Það er alveg nóg að þessi árans áramótahugvekja sé steingeld, án þess að ég fari ekki að gelda tungumálið líka. Umræða um kyn hefur farið út um víðan völl, en ekki böll, á árinu sem er næstum því alveg liðið í aldanna skaut. Sagðir þú skaut? Passaðu þig nú. Ég þarf væntanlega ekki að taka það fram að ég býð allar verur, allt fólk, alla aðila, alla einstaklinga, öll kyn og allar manneskjur…já og kvenneskjur líka, velkomnar hingað á bloggsíðuna og auðvitað geri ég ekki upp á milli minnihlutahópa. Ég geri öllum minnihlutahópum jafn lágt undir höfði og reyni að níða skóinn jafnt af þeim öllum. Þetta hefur legið fyrir allan tímann. Hvað með lesendur? Já, þeir hafa líka legið fyrir allan tímann, alveg síðan þeim varð það ljóst að þeir eru staddir í enn einni áramótahugvekjunni hjá Einari Haf. Sennilega er þeim frekar óglatt. Í dag er óglatt í döprum hjörtum. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona tregafullur.

Undurfögru landsmenn. Nú við áramót er rétt að minnast forfeðranna og alls þess sem þeir gerðu fyrir okkur sem uppi erum í dag. Ég er reyndar ekki uppi núna heldur niðri í kjallara en það er annað mál. Já minnumst forfeðranna. Þeirra sem fóru á undan en fóru ekki undan í flæmingi. Þeirra sem ruddu brautina og brutu röddina. Þeirra sem plægðu hinn óplægða akur, fetuðu hina ótroðnu slóð og riðu á hið óriðna vað. Þeirra sem settust hér að í árdaga Íslandsbyggðar og þraukuðu mann fram af manni, konu fram af konu og kvár fram af kvár ár eftir ár, við kröpp kjör og gegnum hörmungar, sundrungar, eldingar og geldingar. Þeirra sem lifðu af hverja drepsóttina á fætur annarri og gáfu óblíðum náttúruöflum langt nef. Þeirra sem hörkuðu hvert bankahrunið, hverja fasteignabóluna og hvert gjaldþrotið á fætur öðru og annað hvort skráðu eignirnar á konuna eða hófu nýtt brask á nýrri kennitölu þegar gaf á bátinn. Þeirra sem stóðu af sér svarta dauða, rauða hunda, græn gímöld og bláar myndir. Þeirra sem lögðu grunninn að ómældri hagsæld komandi kynslóða með því að slíta sér út myrkranna á milli. Já við minnumst þeirra með þakklæti þar sem við liggjum á meltunni, uppfull af vellystingum og allsnægtum nútímans. Gengnar kynslóðir, ég segi bara takk fyrir mig. Einar, ertu orðinn kenndur strax? Nei, sennilega er ég bara svona yfirborðskenndur.

Uppstríluðu landsmenn. Íslensk þjóð er í fararbroddi á svo ótal mörgum sviðum í alþjóðlegum samanburði að það er algjörlega með ólíkindum. Við eigum fegursta fólkið, sterkasta fólkið, gáfaðasta fólkið, tæknivæddasta fólkið, sjálfumglaðasta fólkið, verðbólgnasta fólkið, upptalningaglaðasta fólkið og feitasta fólkið – svo örfá dæmi séu nefnd. Það voru gleðilegar fréttirnar sem bárust nú undir lok árs þess efnis að Íslendingar væru bæði feitastir og þyngstir Norðurlandaþjóða. Þetta eru miklar framfarir frá því sem eitt sinn var, þegar vinnulúnir og örþreyttir Íslendingar héngu á horriminni, sultu heilu hungri, lifðu á skorpum og skófum og litu flestir út eins og tálguð hrífusköft. Já við höfum svo sannarlega náð að komast að kjötkötlunum og ekki bara að þeim heldur alla leið ofan í þá. Sé ég tár á hvarmi? Nei þetta er örugglega bara sósusletta eða matarolía. Já það hlaut að vera. Getum við ekki fengið feitari pistlahöfunda til að skrifa þessar áramótahugvekjur, mér finnst eins og vanti meira kjöt á beinin? Jú eflaust en þetta verður bara að duga núna, enda fitum við…… vitum við jú öll að það er fleira matur en feitt kjöt. Komst Einar Haf í málsháttabókina? Já og át hana. Af hverju er ég annars svona feitur? Spyrjið þið ykkur eflaust. Ef þið skoðið hversu mörg gífuryrði ég hef þurft að éta ofan í mig á liðnum árum og áratugum þá skiljið þið hvers vegna. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona stútfullur af mat.

Uppsiguðu landsmenn. Íslenskt hugvit er trúlega eitt besta hugvit sem fyrirfinnst á byggðu bóli. Okkur dettur svo margt sniðugt og gáfulegt í hug og oftar en ekki auðnast okkur að hrinda hinum frábæru hugmyndum í framkvæmd. Ágætt dæmi um íslenskt hugvit er þegar að ríkisstjórn Íslands datt það snjallræði í hug að hlífa almenningi við óumflýjanlegum skattahækkunum til að standa straum af þungum og sívaxandi rekstri ríkisins – og að í stað þess að hækka skatta boðaði ríkisstjórnin stórfelldar leiðréttingar á skattkerfinu. Í dag er ekki lengur talað um að hækka skatta heldur er talað um að leiðrétta þá. Veiðigjöld voru til dæmis ekki hækkuð heldur voru þau leiðrétt. Sniðugt. Skattkerfið okkar var sem sagt búið að vera snælduvitlaust í mörg ár og kominn tími til að leiðrétta það. Ég steig á vigtina eftir umfjöllunina um matinn áðan og sá að ég hafði bætt á mig. Ekki vegna aukinnar skattbyrðar heldur vegna leiðréttingar. Hvað kostar annars þessi áramótahugvekja? 7.990 kr. eftir leiðréttingu. Rosalega er ég orðinn þreyttur á þessu. Ég hlýt að þurfa aukinn svefn. Já eða svefnleiðréttingu. Einar, ertu orðinn drukkinn strax? Nei, sennilega er ég bara svona svefndrukkinn.

Undirstrikuðu landsmenn. Hin síðari ár hefur gríðarleg uppbygging átt sér stað á hinum ýmsu ferðamannastöðum víða um land og gjaldskyldu verið komið á í einhverjum tilvikum, enda hefur ágangur ferðamanna verið slíkur að eitthvað varð undan að láta. Við Íslendingar viljum auðvitað taka vel á móti þeim gestum sem hingað koma og við munum selja okkur dýrt til að ná öllum þeim peningum sem hægt er að ná af þessum sömu gestum, í þágu þjóðarhags. Og við gerum það með því að selja okkur…og náttúruperlurnar dýrt. Fyrirséð er að ferðamönnum muni fækka á næsta ári og þá er eins gott að við náum að kreista allar mögulegar krónur út úr hverjum og einum. Á að innleiða náttúrupassa til að passa náttúruna? Vonandi. Samkvæmt landkynningarbæklingi sem ég skoðaði nýverið verða heitustu áningarstaðir ferðamanna á komandi ári ósnortnar náttúruperlur á borð við Krummaskuð, Landeyðu, Auðnuleysu, Feigðarós, Skapalón og Upptyppinga. Manni hreinlega rís….hrýs hugur við tilhugsunina. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona fordómafullur.

Undirgefnu landsmenn. Þetta væri ekki áramótahugvekja frá Einari Haf ef ekki væri minnst á sauðkindina. Sama tuggan, já – en góð tugga engu að síður. Sauðkindin, þessi íðilfagra og krúttípúttulega höfuðskepna sem hefur ætíð staðið með okkur Íslendingum og lifað með okkur jafnt í gleði sem sorg. Hún á ekki aðeins stað í hugum okkar og hjörtum heldur einnig í meltingarkerfi okkar, því hvaða hátíðarmatur er betri en lambakjöt? Enginn, það er mitt svar. Að vísu ætlum við hér á Urðum að prófa að vera með fylltan kalkún á hátíðarborðinu í kvöld. Fylltan kalkún? Hvernig fyllir maður kalkún? Við sjáum mynd.

Einar, ertu orðinn fullur strax? Já en samt ekkert í líkingu við kalkúninn.

Uppábúnu landsmenn. Í nóvember síðastliðnum voru liðin 190 ár frá fæðingu Matthíasar Jochumssonar, eins fremsta skálds sem gengið hefur um íslenska grund. Eftir hann liggja margir þekktir og ódauðlegir slagarar á borð við Lofsöng, Fögur er foldin og Hvað boðar nýárs blessuð sól? Já góð spurning. Hvað boðar nýárs blessuð sól? Ég skal svara þessu þegar kalkúninn verður búinn að fylla mig. Einar, ertu orðinn fullur strax? Nei, sennilega er ég bara svona leyndardómsfullur.

Ungæðislegu landsmenn. Munu stafrænir áhrifavaldar, gervigreind, ómæld neysluhyggja, markaðsvæðing, matarsóun, ógætileg framkoma við náttúruperlur, eyðing regnskóga, persónudýrkun samfélagsmiðla, firring nútímamannsins, yfirvofandi kjarnorkustyrjöld, úrkynjun og sundurlyndi á tækniöld stuðla að hnignun og tortímingu nútímamannsins og jarðarinnar eins og við þekkjum hana? Já alveg örugglega. Við skulum samt reyna að hafa gaman meðan við getum. Fyllum kalkúninn og okkur sjálf, horfum á fréttaraupið, áramótastaupið og áramótaskaupið. Rifjum upp öll þau fjölmörgu hneyksli sem áttu sér stað á árinu og reynum að telja hvað Inga Sæland er ráðherra í mörgum ráðuneytum án þess að ruglast. Sénsinn að það sé hægt. Förum svo út og mengum lofthjúpinn rækilega. Því jú, þetta reddast. Seinna. Ég er greinilega ekki orðinn nógu fullur, það þarf að bæta úr því strax. Strax? Liggur þér eitthvað á? Já, sennilega er ég bara svona óþreyjufullur.

Far vel gamla fúna ár
fer úr flösku tappinn.
Glöggt má greina á hvörmum tár
grætur Einar kappinn.

Undirhökulegu landsmenn. Nú fyrir jólin náði ég þeim merka áfanga að hafa lifað 40 ár. Sem sést reyndar ekki á þessari áramótahugvekju, sem var greinilega samin af mjög óþroskuðum einstaklingi. Ég þakka öllum þeim sem glöddu mig í tilefni afmælisins með gjöfum og heillaóskum. Allt er fertugum fært en það er reyndar líka að þakka afar snjóléttum vetri hingað til. Ég færi ykkur óskir um gleðilega hátíð og góð áramót, með þökk fyrir samfylgdina og samlesturinn á árinu sem er að líða. Góðar stundir.

Kústaskápurinn á Bessastöðum, 31. desember 2025.

Einar Okkar Hafliðason

Tilvitnun dagsins:

Allir: BÚÚÚÚMMMMMM!!!!

Birt í jólablaði DB-blaðsins 2025.

Ágætu lesendur.

Um jólin upp ég augun glenni
eigra um búðir, boga spenni.
Könnu set á stól
syng svo heims um ból,
bara ef ég nenni.

Já það er rétt – það er alveg sama hvaða jólablað í byggðarlaginu þið lesið, vonbrigðin eru ætíð hin sömu þegar kemur að þætti JólaEinars Haf. Haf-ið þið ekki áhyggjur af því, eða jú kannski.

Í hugum margra er það ómissandi liður í undirbúningi jólanna að hrista hausinn, ranghvolfa augunum, klappa saman lófunum, stappa niður fótunum, rugga sér í lendunum, snúa sér í hring og blöskrast yfir nýjustu vitleysunni frá JólaEinari Haf, sem hann ber á borð fyrir lesendur DB blaðsins. Svona hefur þetta verið lengi og trúlega mun þetta háttarlag Einars um síðir ganga að innlendri blaðaútgáfu endanlega dauðri. Sú þróun er löngu hafin. Ef það gerist verður engum blöðum að fletta, um það er engum blöðum að fletta.

Jólahefðir fólks eru margar og mismunandi. Sumum finnst gaman að baka kökur. Mér finnst gaman að borða kökur. Sumum finnst gaman að þrífa. Mér finnst gaman að standa fyrir þrifum. Sumum finnst gaman að horfa heilalaust á amerískar jólamyndir. Mér finnst gaman að sitja í andakt framan við sjónvarpið og bíða spenntur eins og músagildra eftir afgreiðslu fjárlaga og fjáraukalaga á Alþingi. Það gerist yfirleitt svona korteri fyrir jól eða jafnvel bara um jólin, enginn veit. Þingmönnum er ekkert heilagt á aðventunni þegar kemur að tekjuöflun fyrir ríkissjóð og þetta er þar af leiðandi pínu eins og að horfa á spennutrylli sem þú veist ekki hvort muni setja þig á hausinn eða ekki. Nú um áramót munu allra handa gjöld hækka, mismikið. Má þar á meðal nefna áfengisgjöld, kílómetragjöld, þinggjöld, fargjöld, leigugjöld, veggjöld, sóknargjöld, bílastæðagjöld, veiðigjöld, töðugjöld og innflutningstolla en folatollar haldast að mestu óbreyttir. Fram hefur komið að æ sér gjöf til gjalda en hvers eiga lesendur að gjalda?

Það hefur verið í mörg horn að líta hjá jólasveinafylkingunni í þingstörfunum upp á síðkastið. Nýlegar umræður um samgönguáætlun gáfu góð fyrirheit um framhaldið. Vegaframkvæmdir í Svarfaðardals- og Skíðadalsbotnum eru sem fyrr áætlaðar frekar síðar en fyrr, en þó snemma í nálægri fjartíð. Kjetkrókur Ármannsson innviðaráðherra hefur látið hafa eftir sér að krókur sé mun betri en kelda og því verði byrjað að bora í Fljótunum um leið og hann verði búinn að lesa alla skýrsluna frá háskólanum um hagkvæmni gangnagerðar. Askasleikir Ingi Kristinsson menntamálaráðherra tjáði Skólameistarafélaginu að það væri ekkert víst að margir fengju endurráðningu, enda hefðu sumir skólameistaranna verið óþekkir samanber símtal Grýlu Sæland til eins þeirra út af týndum skóm barnabarns fyrr á árinu. Þá kvaðst Askasleikir ósammála þeirri fullyrðingu að bókvitið yrði ekki í askana látið. Það mætti vel prófa að láta bókvitið í askana, í sparnaðarskyni. Skyrjarmur Katrín Friðriksson matvælaráðherra tjáði blaðamönnum að þeir slettu skyrinu sem ættu það en lagði jafnframt til að umbylta landbúnaðarkerfinu. Efla þyrfti nýsköpun og jaðargreinar á borð við skelrækt þannig að nóg yrði til handa öllum þegar kæmi að því að lepja þyrfti dauðann úr skel í stórum stíl. Þvörusleikir Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra hefur sleikt hverja þvöruna á fætur annarri á erlendri grundu og hyggst áfram gera víðreist og viðreisn á nýju ári, enda margborgi sig fyrir hagsmuni Íslendinga að sleikja upp þá sem öllu ráða úti í hinum stóra heimi. Leppalúði Davíð Gunnlaugsson er búinn að fá sig fullsaddan, eins og sést á honum. Hann hyggst rassskella alla jólasveinana í ríkisstjórninni fljótlega upp úr áramótum og jafnvel bróka þá líka, en sú áætlun er í daglegu tali nefnd Brókun 35.

Nú í aðdraganda jólanna hefur sannkallað og sannkristið kaupæði runnið á stóran hluta landsmanna, eina ferðina enn. Það er allt í lagi að leyfa sér þegar kemur að jólagjöfum, sérstaklega ef hin kristnu gildi eru höfð í hávegum. Það hef ég alltaf sagt, enda les maður þetta út úr jólaguðspjallinu. Barnið hjalar í jötunni á meðan vitfirringarnir þrír þræða allar búðir í Betlehem í leit að hinni fullkomnu gjöf. Langar barnið í gull, reykelsi eða mirru? Æi skítt með það, við kaupum bara allt heila klabbið og gefum því. Með samhentu og samkristnu átaki mun okkur takast að koma jólaversluninni aftur í hæstu Golgatahæðir – dýrð sé smávöruverslun og Guði í upphæðum. Já, engum smá upphæðum. Og hvaða gjafir á að færa barninu í jötunni í ár? Er-fræjer, snjallúr eða ísvél? Æi skítt með það, við kaupum bara allt heila klabbið og gefum því.

Jólaskammdegið, ah já. Þessi yndislegi tími drunga og svartnættis. Ótrúlega margir hafa gaman af nætursortanum og geta ekki hugsað sér að berja sólina augum eða líta bjartan dag á ný. Aðrir eiga erfitt með að lyfta höfði frá kodda og komast ekki undan sænginni, vegna skammdegisþreytu. Þreyta getur reyndar verið margskonar. Ein tegund þreytu er svokölluð klukkuþreyta, sem hefur einmitt gert vart við sig nú í svartasta skammdeginu. Svoleiðis þreyta á ekki bara við um þá sem eru orðnir þreyttir á klukkunni og endalausum umræðum um hana heldur líka þá sem telja að klukkan hér á landi sé kolvitlaus. Sérfræðingar segja að klukkan sjö á morgnana sé klukkan í raun hálf sex. Hádegismaturinn ætti ekki að vera fyrr en hálf tvö og svo er kaffitíminn mjög nálægt kvöldmatnum í raunveruleikanum. Svo veit ég ekki hvaða áhrif þetta hefur á klukkubúðirnar, sem eru að vísu alltaf opnar. Þreyta ungmenna á morgnana er rakin til þessarar svokölluðu klukkuvitleysu. Hún er ekki rakin til orkudrykkjaþambs, níkótínpúðainntöku, stanslauss sjónvarpsgláps, símaskrolls og snjalltækjaneyslu öll kvöld og fram á nætur. Nei alls ekki. Við kennum auðvitað klukkunni um þetta. Hún er vandamálið.

Nýverið var greint frá því að Íslendingar væru þyngstir allra Norðurlandaþjóða og stæðu mjög framarlega hvað varðar fitu í alþjóðlegum samanburði. Ég heyrði þessa frétt í útvarpinu aðeins óljóst, enda var ég akkúrat með eyrun full af mæjónesi á þeim tímapunkti.  

Verða jólin rauð eða hvít, brún eða græn? Veðurspár eru ekki á einu máli um það. Hlákan undanfarið hefur farið afar illa í skíðamenn, enda er rosalega erfitt að renna sér yfir urð og grjót. Hugur minn er ekki aðeins hjá skíðamönnum heldur einnig þeim sem eiga enn frekari hagsmuna að gæta; snjókerlingum og snjókörlum. Úff.

Snjókarlinn Snæfinn ég sá
með skelfingarsvip svo mér brá.
Hlákan hún olli
að hann varð að polli
sem endaði loks út í á. 

Að endingu óska ég ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Einar Hafliðason.

Éljuðu lesendur.

Já, nú reynir ekki bara á málvitund lesenda heldur einnig núvitund, meðvitund og siðferðisvitund. Áhrifavaldurinn Einar Haf, að þessu sinni undir töluverðum áhrifum, virðir vilja þjóðarinnar að vettugi eina ferðina enn og birtir opinberlega eina bloggfærslu í viðbót við hinar fyrri – sem allar þóttu mislukkast hrapallega. Útkoman að þessu sinni verður alveg örugglega ekkert skárri, sem eru hræðilegar fréttir en ekki óvæntar fréttir.

Opinber umræða um kyn, fjölda kynja, hvers kyns er og kynhlutleysi er fyrir löngu komin í öngstræti. Það hvort ég bjóði alla velkomna eða öll velkomin hefur ekkert með mínar skoðanir á kynjum að gera – það hefur meira með málfarsreglur íslensku og málvitund að gera. Sömu sögu er að segja um það þegar ég skrifa um menn í staðinn fyrir fólk, gleðikarl í staðinn fyrir gleðikonu, margmenni í staðinn fyrir margháni, kvensjúkdóma í staðinn fyrir kvársjúkdóma og faðirvor í staðinn fyrir þaðervor – svo ég taki örfá galin dæmi. Ég veit ekki hvar öngstrætið endar en það mun pottþétt enda með ósköpum…eða einhverjum hlutlausum sköpum.

Lífið er erfitt og andstyggilegt
og auðvelt að hnjóta um hjall.
Tungan er morkin og málið er tregt
fyrir mig, sem er akfeitur kall.

Lífið er strá sem að hnignar um haust,
því heiðríkju sumars er án.
Ég segi það kynlaust og kinnroðalaust
í kvöld er ég stórbrotið hán.

Lfið er tregafullt tónstigastef
taktfast ég stíg við það dans.
Ég lít inn í kjarnann og kræft tek það skref
að kynsegja mig vera trans.

Lífið er endalaust strembið og streð
stundum ég hrópa á hjálp.
Það lyftir þó anda og upphefur geð
að ég er nú skilgreint sem stálp.

Lífið er jarðskjálftar, eldur og ís
og óveður ár eftir ár. 
Fólk fellur í öngvit er kaldur ég kýs
að kom'út úr skápnum sem kvár.

Lífið er uppfullt af sorgum og sút
ég skelfist það hreint alveg helling.
Æði í verkfall, á varir set stút
því víst er ég hreinræktuð kelling. 

Í dag er dagur íslenskrar tungu. Það útskýrir þó ekki hvers vegna ég sit hér í myrkrinu með lafandi tungu en það er annað mál. Auðvitað ættu allir dagar að vera dagur íslenskrar tungu, enda á tungumál vort í vök að verjast á mörgum vígstöðvum. Ég lenti í því að fara til Reykjavíkur um daginn og var svo óheppinn að þurfa að ferðast um miðbæinn. Þar er ekki þverfótað fyrir verslunum, veitingastöðum og knæpum sem nánast undantekningarlaust bera ensk heiti. Ég var hneykslaður á ástandinu fyrir ferð mína en eftir að hafa séð ástandið með eigin augum varð ég gjörsamlega hoppandi snælduvitlaus. Er nema von að staðan sé slæm. Nýlega kom fram í fréttum að bóklestur hafi dregist saman. Þá fækkar þeim sem geta lesið sér til gagns. Að hluta til er það bloggsíðu Einars Haf að kenna, þó svo að lesendur bloggsíðunnar séu fluglæsir og fluggáfaðir geta þeir ekki lesið sér til gagns, einfaldlega vegna þess að það er ekkert gagnlegt að finna á bloggsíðunni.

Þessa dagana er keðjureykt á vöktum í reykingakofanum á Urðum og ekki veitir af ef Steindyrabændur eiga að fá kjötið sitt reykt fyrir jólin. Geitalærin skila sér yfirleitt síðust allra af fjalli en þurfa hins vegar mesta reykinn, þannig að staðan er augljóslega snúin. Ég myndi skottast núna og segja ykkur frá stöðunni í reykingakofanum í beinni útsendingu en þar sem ég nenni ekki að vaða reykinn verður það bara að bíða betri tíma. Þið skuluð bara gera það sama og ég sagði kjötinu að gera; hanga.

Íslenska karlalandsliðinu í knattspyrnu mistókst enn eina ferðina að tryggja sér sæti á móti….meira að segja stórmóti. Enn og aftur tapaði liðið fyrir Úkraínu og enn og aftur voru það mannleg mistök, óheppni og æðri máttarvöld sem voru þess valdandi. Sjálfur er ég á móti, meira að segja fúll á móti en það eru engar fréttir.

Enn á ný eru uppi hugmyndir um að færa klukkuna. Hvert á að færa klukkuna? Mögulega úr eldhúsinu og inn í stofu. Ég veit það ekki. Þeir sem hlynntir eru þeirri hugmynd að hræra í klukkunni virðast ekki geta sætt sig við þá staðreynd að yfir háveturinn er dimmt allan sólarhringinn sama hvað klukkan er og yfir hásumarið er bjart allan sólarhringinn sama hvað klukkan er. Ég myndi hugsanlega sýna skólabörnum samúð, þar sem þau eiga mörg hver í miklum vandræðum með að vakna í tæka tíð á morgnana en síðan sá ég gögn um skjánotkun þessara sömu barna og ákvað þá að skipta samúð út fyrir fyrirlitningu.

Kaupmönnum er smám saman að takast það djöfullega og útsmogna ætlunarverk sitt að útvatna hátíðleika jólanna í eitt skipti fyrir öll. Það gera þeir með því að keyra jólaverslun landsmanna í gang mörgum vikum og mánuðum fyrir jól. Þarna er ég vitaskuld að vísa til þeirra fjölmörgu afsláttardaga sem búið er að koma á laggirnar, svo ég tali nú ekki um öll gylliboðin og allt prangið…..eða prangrið? Jólageitin, einn helsti tákngervingur græðgisvæðingar samtímans og firringar nútímamannsins, hefur staðið keik á hvínandi beit innan sinnar rammgirtu IKEA girðingar síðan í byrjun október – og mun þaðan koma að dæma lifendur og neytendur í gegndarlausu neysluflóðinu. Nú nýlega var dagur einhleypra haldinn hátíðlegur og þá gerðu margir afar góð kaup á dóti og drasli sem viðkomandi þurftu alls ekki. Þá hlýtur að styttast í dag einfeldninga, þar sem verður hægt að gera jafnvel enn betri kaup á einhverju sem er enn meiri óþarfi. Kaupæðið nær loks nýjum hæðum þegar við fáum svartan föstudag en þá er einmitt tilvalið að verða alveg svartur og kaupa eitthvað dót á svörtu. Skömmu síðar kemur síðan rúsínan í pylsuendanum; stafrænn mánudagur og fast á hæla honum fylgir harmrænn þriðjudagur. Í öllum tilfellum er neytendum talin trú um að þeir tapi ef þeir ekki kaupi en sjálfur ætla ég ekki að halda áfram þessu raupi og gæða mér á staupi. Hvernig líst þér á það, Gaupi?

Ég rýk til og reyni að kaupa dót
rándýrt, svo ég verði’ ei domm.
Ég fékk þennan fína gervifót
á 5% afslætt' á búst dott komm. 

Innan tíðar verður þessi bloggfærsla fáanleg á sérstöku svörtudagatilboði í næstu raftækjaverslun.

Einar hanginn.

Tilvitnun dagsins:

Allir: TUNGA!

Hæglátu lesendur.

Já það er ekki allt sem sýnist. Allt lítur út fyrir að vera slétt og fellt utanfrá séð en undir appelsínuhúðuðu yfirborðinu er klístur og slím hvar myrkur og drungi grúfir yfir öllu. Þarna er ég auðvitað að tala um yfirborðið á mér. Vá ekkert smá yfirborð. Húðin er stærsta líffærið, sérstaklega hjá mér.

Metan er einfaldasta samband kolefnis og vetnis sem til er. Metan er lyktarlaus gastegund og skaðlaus við innöndun. Hláturgas er hins vegar myndað úr einni súrefnisfrumeind og tveimur niturfrumeindum – og var upphaflega notað til svæfinga á sjúkrahúsum. Taugagas fer pínu í taugarnar á mér eins og ég mun nú lýsa í löngu máli. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum gaslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu – ég sé alveg gasalega mikið eftir þessu.

Nissan Kasskæ (næstum rétt skrifað) hefur nú í nokkur ár komið mér á milli staða með ágætum árangri. Úr góða heiminum í vonda heiminn. Úr debet og kredit í ær og kýr. Úr fásinni í fjölda. Úr öskunni í eldinn….og þannig mætti áfram telja. Nú, mætti áfram telja? Jæja þá held ég áfram. Úr einu í annað. Úr borg í bæ. Úr dimmu í dagsljós. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum þraslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu. Allavega, Qasskvæ (næstum rétt skrifað) gaf merki um stórfellda bilun með rauðu vélarljósi þegar ég var staddur á Árskógsströnd að reyna að koma mér í öndvegi íslenskra dala. Þetta þýddi að ég var nauðbeygður til að staðnæmast á Árskógsströnd – en þar stoppa fáir nema af illri nauðsyn.

Á heimstíminu hraðann jók
en hvumsa þá ég eftir tók
tómatrauðu ljósi.
Hvorki draumur eða djók
dæsti og fékk mér sopa af kók
þó öl ég frekar kjósi.

Þegar þarna var komið sögu sá ég fram á að við Ytri Vík þyrfti ég að dúsa þar til hjálp bærist. Þar hef ég ekki dvalið langdvölum síðan í grunnskólapartíi þegar við bekkjarsystkinin horfðum saman á hryllingsmyndina The Dentist 2 á VHS og mögnuðum upp sameiginlegan ótta við tannlækna. Þar sem ég lulla eftir veginum sé ég hins vegar BHS verkstæði blasa við í fjarska í vegkantinum – verkstæði sem hefur reyndar verið á sölu um langt skeið og þar af leiðandi ekkert sjálfgefið að verkstæðið stæði þarna ennþá. Hrósaði ég verulega miklu happi aldrei þessu vant, tók beygjuna inn á planið og drap samstundis á bílnum. Eftir að hafa opnað húddið og séð ekkert athugavert í fljótu bragði komst ég að þeirri niðurstöðu að ég veit ekkert um Qhasskæ (næstum rétt skrifað) bíla og gangverk þeirra, þar sem vélarljósið var rautt en vélin ekki rauð. Bíllinn er hins vegar rauður, það er að segja þegar Vegagerðin er ekki nýbúin að hefla mold inn á svokallaðan malarveg í Svarfaðardal sem síðan blotnar þannig að leðjan smyrst undir og utan á bílinn sem gefur skemmtilegan brúnleitan keim. Það er önnur saga og jafnvel enn átakanlegri. Casshqvæ (næstum rétt skrifað) er enn á BHS verkstæðinu þegar þetta er ritað en frumskoðun leiddi í ljós slitna viftureim og sár á sálinni. Hugsanlega mun rætast úr þessum vandræðum síðar meir en ég brá á það ráð í millitíðinni að fá bíl hjá Hákoni bloggaðdáanda á langtímaleigu – þannig að ég gæti haft mig heim í Svarfaðardal og skammast mín. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum braslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Og þá að alþjóðamálum. Þar er nú aldeilis glatt á hjalla og kátt í hverjum bæ. Hagsæld og hamingja, leikur og gleði, þar sem fólk af ólíkum ætternum og uppruna, ólíkum kynjum, stöðu og stétt unir sér vel í sátt og samlyndi, friði og kærleika. Þetta hélt ég að minnsta kosti þar til ég fór að skoða fréttir og fann ekkert nema stríð, drónaskap, hungursneið, hatur, höft og sundrungu. Það gengur bara betur næst.

Ég skaust til Færeyja með Ungmennafélaginu Óþokka um daginn, til að spila fótbolta, skoða frystigeymslu og drekka Föroyja bjór. Allt gekk það eftir. Tilgangurinn var líka sá að draga með mér þokuna sem plagað hefur gangnamenn í Svarfaðardal – og það er hugsanlega mér að þakka að það var ekki þoka um seinni göngur, hún var í Færeyjum. Ég fór meiddur í ferðina og er ennþá meiddur eftir ferðina, eftir að hafa beyglað undir mig hnéð í fyrri göngum – og hafði ekki einu sinni kind upp úr krafsinu. Þar fór beyglað hné fyrir lítið. Lesendur hefðu mögulega óskað þess að ég hefði beyglað rithöndina í staðinn en því miður fyrir þá….Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum maslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Nú um helgina fara fram stóðréttir í Svarfaðardal. Já ég skil. Verður þetta eins og í fyrra þegar stóðið rétt stóð rétt inni í réttinni og stóð ekki á sama vegna þess hve lengi réttin stóð? Hmm já eitthvað svoleiðis. Annars er ég enginn hestamaður, ég er miklu meiri hrossakjötsmaður. Karlakór Dalvíkur ætlar einmitt að halda hrossakjötskvöld á Rimum eftir hálfan mánuð. Já ég skil. Verður þetta eins og í fyrra þegar stóðhesti var umbreytt í hrossakjöt og það stóð ekki á mannskapnum að borða hann og hesturinn stóð ekki í neinum? Af hverju þarf ég alltaf að tala um þetta í þátíð? Jú, það er miklu fyndnara. Allavega meðan á því stóð……stendur.

Sprettan í sumar hefur verið með eindæmum góð og hinir djörfustu bændur jafnvel náð að slá fjórum sinnum. Eru þetta verulegar andstæður við sumarið 2024 þegar heyfengur var bæði lítill og lélegur. Grasið kemur sér vel ef að bændur og búpeningur eiga að lifa af veturinn. Gras er auðvitað ekki það sama og gras, það er til háliðagras, vallarfoxgras, rýgresi og língresi en túnvingull vex villtur og ratar ekki heim. Æi Einar, viltu gjöra svo vel að hætta þessum graslýsingum og halda áfram með bloggfærsluna. Úbbs, já fyrirgefðu.

Ég segi "shit" með enskum hreim,
sem flestum þykir frekar leim.
Skyldi Kasskæ komast heim?
Kannski ef fæst ný viftureim.

Hér næst stóð til að fjalla um gjaldþrot Play, einokun Icelandair og sterka stöðu flugfélagsins SAS en þar sem ég verð örugglega beðinn um að hætta þessum SASlýsingum er best að sleppa þessari umfjöllun.

Einar stóð á ströndu og í réttum.

Tilvitnun dagsins:

Allir: GAS GAS GAS LÝSING!

Nokkuð góðu lesendur.

Hver er maðurinn? Maðurinn sem neitar að hætta? Maðurinn sem neitar að gefast upp? Maðurinn sem neitar að horfast í augu við sannleikann? Maðurinn sem neitar að gefa lesendum grið? Maðurinn sem neitar staðreyndum? Maðurinn sem neitar að skrifa skiljanleg inngangsorð þegar hann bloggar? Já, sá er maðurinn. Það hlaut að vera.

Bíddu, var þessi bloggsíða ekki löngu aflögð? Jú, sem betur fer og þó fyrr hefði verið. Raunar átti að senda bloggsíðuna í úreldingu og lóðbeint í spilliefnagáminn í Sorpu en þar var því miður neitað að taka við henni.

Hvað hefur annars gerst frá síðasta bloggi? Nánast ekkert. Jú kannski má nefna að ég tók þátt í pollamótinu á Akureyri með Óþokkum og þáði með þökkum en ekki í óþökk Birgis Össurar Óþokka. Það var þá þokkalegt. Ég var að miklu leyti ónotaður og ólofaður varamaður sem sagði ofnotaða og ofmetna brandara. Þó gerði ég ákveðna lukku á lokahófi Óþokka á því sviði sem mér gengur einna best á. Ekki knattspyrnusviðinu heldur á að-gera-sig-að-fífli-sviðinu. Og það á sviðinu. Já einmitt. Við Fíllinn frændi minn vorum með uppistand og upplestur eins og síðustu ár, en ekki er vitað til þess að áður hafi komið fram frændur í dýraríkinu þar sem annar er fíll og hinn asni. Efnistökin í mínu erindi voru fyrst og fremst eigin andleg vanlíðan sem brýst fram í aulabröndurum, kvalarfull sálræn togstreita smáhrifavalds og persónulegar hrakfarir í vinnu og einkalífi, sem létu viðstadda auðvitað veltast um af hlátri og það með réttu. Sem betur fer var búið að færa lokahófið í mun stærra húsnæði en síðustu ár, þannig að það var engin hætta á troðningi líkt og FM95BLÖ lentu í í Laugardalshöllinni þegar allir voru í spreng á sama tíma. Munið þið þegar Gillz var hálfber framan á símaskránni? Var hann þá ekki bláber eða krækiber? Það man ég ekki.

Hvað fleira hefur gerst frá síðasta bloggi? Sama og ekkert. Ég fór beint heim af pollamótsballinu, út í dráttarvél og hóf að slá rest af fyrri slætti en hætti fyrirslætti, enda ósofinn og viðskotaillur með eindæmum. Allt gekk þetta þó áður en næsta rigningarskúr kom en hennar var ekki langt að bíða. Það er búið að heyja rúmlega 250 rúllur, þrátt fyrir andleysi, kjarkleysi og þurrkleysi. Þá er búið að slá kirkjugarðinn á Urðum tæplega tuttugu og sjö sinnum, enda sprettutíð verið sérdeilis góð og þá sérstaklega á vígðum blettum. Líkt og oft áður í heyskap á Urðum eru flest heyvinntæki biluð og úr sér gengin en ganga samt, stundum á lyginni. Pöttinger sláttuvélinni féll allur ketill í eld, enda komin með nóg af hæðum, hólum, lægðum og lautum á flestum túnum á landareigninni. Jón Dýri dráttarvél er aldrei í fullkomnu lagi, ekki nú frekar en endranær. Að þessu sinni eru það leki og olíusmit en einnig hefur örlað á ofhitnun glussa og surgi í útvarpstæki. Massey Ferguson 5445 er alltaf biluð, bara mismikið biluð. Aðvörunarljós logar í mælaborði, vélin kemst ekki í lágadrifið og handbremsan er beinstífari en þingmenn Viðreisnar þegar þeir hugsa um ESB. Það eru til fleiri Massey Ferguson vélar á bænum en þær eru auðvitað ekki í toppstandi. Vandamálin eru af ýmsum toga; óþéttar pakningar, glussaleki, bilaðar lyftur, útafeyddir rafgeymar og almennt annarlegt andlegt ástand. Hvort takist að ljúka heyskap verður bara að koma í ljós en það veltur á gamansemi veðurguðanna og góðmennsku Sölva Hreiðarsstaða og Kjartans Hofs.

Hefur eitthvað fleira gerst frá síðasta bloggi? Hér um bil ekkert. Jú það er reyndar búið að drena kringum hluta íbúðarhússins þökk sé Magnúsi Hrafnsstaða. Gripið var til þessara ráðstafana í kjölfar stóra lekamálsins sem kom upp í kjallaranum í fyrra og hitteðfyrra. Það er líka ólíðandi með öllu að Strumpasafnið, barbídúkkurnar, heilu árgangarnir af Húsfreyjunni og önnur ómetanleg menningarverðmæti í kjallaranum eigi á hættu að fara á flot í hvert sinn sem það kemur mígandi rigning ofan á frosna jörð.

Það hefur sem sagt ekkert merkilegt gerst frá síðasta bloggi? Eiginlega ekkert. Jú kannski það að ég reyndi að koma Nissan Qashqai árg. 2016 með óþéttu hurðagúmmíi, beinni innspýtingu og drullugum undirvagni gegnum skoðun en mistókst hraparlega í fyrstu tilraun. Skoðunarmaðurinn var ekki ánægður með aðalljós bílsins og þrátt fyrir að mér hafi mislíkað skoðun skoðunarmannsins á hann auðvitað rétt á sinni skoðun. Í ljós kom að ljósin lýstu ekki beint fram á veginn heldur á ská og stillibúnaðurinn virkaði ekki. Að endingu kostaði þetta nokkra daga á verkstæði, nýtt aðalljós og aðra heimsókn í bifreiðaskoðunina. Jújú, ég hugleiddi alveg að skipta um skoðun en nei – ég gerði það ekki.

Bílljós sem ávallt lýsa vildu mér
þau loga enn.
Í gegnum þokufeld og fuglager,
sem gargar senn.
Hjá Frumherja fer í gegnum stórar dyr
og reyni að fá skoðun eins og fyrr.  

Nú er ein stærsta ferðahelgi ársins, verslunarmannahelgin, liðin hjá og horfin í óminnishaf tímans. Um verslunarmannahelgina gera verslunarmenn og aðdáendur þeirra sér glaðan dag, enda hefur verslun hérlendis gengið með miklum ágætum síðustu misseri. Afar vel hefur gengið að velta öllum kostnaðarhækkunum og launahækkunum beint út í verðlagið og alltaf borgar almenningur brúsann með bros á vör. Vonandi náum við að halda áfram á sömu braut. Þessir peningar eyða sér ekki sjálfir.

Sjálfur sótti ég útihátíðina Halló Steindyr í Svarfaðardal og hafði gaman af líkt og fyrri daginn. Hvaða fyrri dagur var það? Sennilega miðvikudagur. Um helgina fór ég einnig í fertugsafmæli þeirra Aspar og Þorbjargar ásamt fjölmörgum öðrum menningarvitum og fólki sem státar af andlegu ríkidæmi. Ólíkt þeirri andlegu sandauðn sem þessi bloggsíða býður upp á. Þá rak ég niður fjóra girðingarstaura, sló kirkjulóðina, týndi ber og efaðist um sjálfan mig. Sem sagt, mjög hefðbundin verslunarmannahelgi.

Hefur þá örugglega ekkert meira gerst frá síðustu bloggfærslu? Um það bil ekkert. Jú ég er búinn að stemma af nokkra bókhaldsliði og stramma af nokkra hjöruliði. Ég reyndi síðan að hemja ungnaut í fjárhúshólfinu en þegar ég í ógáti sagði nautinu að ég væri ekki alveg hættur að blogga tók það á rás, hoppaði yfir girðinguna, hoppaði fram af túnbakkanum og tók á rás fram Svarfaðardal. Eftir að hafa farið þrjá kílómetra á innan við tíu mínútum snéri nautið við við samkomuhúsið Höfða, enda enn langt í gangnaball, hélt í suður og straujaði svo yfir á og yfir í Búrfell. Þar mætti Guðrún bóndi og tók nautið hreðjartaki og hélt því þar til við Kalli á Hóli mættum með múl og góða skapið. Vissulega er þessi frásögn ögn stytt en alls ekkert ýkt. Nautið hefur ekki fengið útivistarleyfi síðan þetta var en ef þetta skyldi gerast aftur er ljóst að nautaveiðar verða gefnar frjálsar.

Fjölmargt annað spennandi hefur ekki gerst síðan síðasta bloggfærsla fór í loftið en nánar verður fjallað um það í næstu bloggfærslu, sem er væntanleg um miðjan nóvember.

Einar verslingur.

Tilvitnun:

Allir: VEERRSSSLLLAAAA!!!!

Langþreyttu lesendur.

Einar aftur fer af stað, almenning fær sjokkerað, andans völlur er drullusvað – ég ilma eins og hrossatað.

Já það er ekki um að villast. Krossfestur, gleymdur og grafinn en reis á þriðja degi, eða öllu heldur þriðja mánuði aftur upp frá dauðum og daufum, enda litl daufi bloggarinn. Um hvað ég er að tala veit ég ekki frekar en þið en það breytir því ekki að ný og endur-hætt-við-að-vera-bætt bloggsíða Einars Haf, rannsóknarblaðamanns og þjóðfélagsmeins, hefur nú loks tekið til starfa að nýju eftir full langt stutt hlé. Hvaða endurbætur eru það svona helstar, sem munu gleðja lesendur síðunnar? Það er fjölmargt, til dæmis ný leikföng í barnahorninu, sjálfvirkur aflesari þegar lesendur nenna ekki að lesa meira sjálfir og svo verður blautbolakeppni alla fimmtudaga, styrkt af Geir Vartan. Þá gerðist ég róttækur og breytti bakgrunnslitnum á bloggsíðunni úr fölhvítum í gráhvítan. Nei bíddu, sú breyting er nú reyndar bara vegna þess að tölvuskjárinn er orðinn svo rykfallinn. Ég næ í afþurrkunarklútinn. Ég ætti kannski að þurrka út þessa efnisgrein líka, svona fyrst ég er byrjaður.

Hvað hefur annars gerst markvert síðan síðasta bloggfærsla fór í loftið? Áframhaldandi stríðsrekstur, flóttamannavandi, hungursneyð, hörmungar, bikblæðingar, spikhæðingar og innviðaskuldabaggi. Til að bæta gráu ofan á svart hættu Birgitta Líf og Enok saman. En ok allt í lagi. Hvar endar þetta eiginlega? Auðvitað endar þetta allt með ósköpum, það þarf nú engan sérfræðing til að sjá það. Hver meðalgreindur meðalþunglyndur og meðalkvíðinn Íslendingur getur séð það með eigin augum.

Já svo ætlar appelsínugula gímaldið Dónald Trömp auðvitað að vera með 50% tolla. Ég skil það ekki alveg en hér er mynd til útskýringar.

Ekki náðist í Tolla þannig að hægt væri að fá botn í málið.

Æi eigum við ekki bara að tala um veðrið. Jú það er best. Fyrst kom haust, svo kom meira haust, síðan smá vetur, svo sumar og síðan vor en brátt kemur vetur aftur áður en loks sumrar. Febrúar var fyrirtak. Mars var mesta furða. Apríl var allt í lagi. Maí var sérlega hlýr á löngum köflum…en svo kárnar gamanið. Útlit er fyrir að júní byrji með kulda og kvelju, brasi og beinfrosinni belju. Dæmigert alveg. Starfsfólk Veðurstofu Íslands veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið en sjálfur hef ég ekki haft neitt veður af því. Fyrirgefðu en af hverju veður þú úr einu í annað? Ég get bara ekkert að þessu gert. Góðar horfur eru til lengri tíma hvað varðar grassprettu, berjasprettu og saumsprettu. Í fyrra var aum spretta en nú verður það saumspretta….að minsta kosti ef ég gef því gaum…spretta. Margir ætla sér til berja þegar fram líða stundir en ég veit líka um marga sem hafa í hyggju að berja þegar fram líða stundir. Það er sláandi staðreynd. Ofbeldi af öllu tagi hefur stóraukist hér á landi síðustu misseri í öllum aldurshópum. Það tengist ekki endilega tíðarfari heldur tengist það meira tíðahvörfum og geðhvörfum. Gæsluvarðhaldsbeiðnum rignir yfir héraðsdómara í öllum landshlutum og öryggi almennra borgara er oftar en ekki teflt í tvísýnu. Hvað gera almennir borgarar þegar öryggi þeirra er teflt í tvísýnu? Fara til berja. Hér á eftir er ég að hugsa um að fara í bæinn til að berja annað fólk…….augum, og þó.

Það er ekki bara allt á leið til andskotans í veðrinu, ofbeldinu og andlega ástandinu. Það er líka allt á leið til andskotans í stjórnmálunum en það er nú ekkert nýtt. Á Alþingi er ekki einungis boðið upp á kjaftavaðal, rennandi dellu og blaður. Þar er líka boðið upp á málþóf og meðalþóf en ekkert meðalhóf. Sett var Íslandsmet í blaðri við fyrstu umræðu um hið svokallaða veiðigjaldafrumvarp en það hefði sparað margra klukkutíma blaður að segja bara strax: Þeir fiska sem róa – og samþykkja það. Róa sig gamli. Ekki hefur enn komið fram hvers þeir eiga að gjalda sem hyggjast veiða en trúlega skal gjalda sægreifanum það sem sægreifans er. Hvort er betra að landa afla eða afla landa? Veit ekki. Spennandi verður að sjá hvað gerist þegar veiðigjaldafrumvarpið kemur úr nefnd og verður tekið til síðari umræðu á Alþingi. Sú umræða gæti orðið enn síðari. Þið skiljið.

Samkomuhúsið Höfði í Svarfaðardal stendur öllum til boða sem vantar gott húsnæði fyrir hvers kyns hittinga og mannfagnaði – og eru tilbúnir að borga sanngjarnt verð fyrir. Það er vissulega afstætt hvaða verð telst sanngjarnt verð fyrir svona stórbrotin menningarverðmæti en það er önnur saga. Húsið er á svokölluðu köldu svæði eins og Einsi kaldi, enda engin hitaveita í boði. Því þarf að kynda húsið með rafmagni allan ársins hring til að forða frostskemmdum og nam rafmagnsreikningur hússins á síðasta ári um 400 þúsund krónum. Velunnarar hússins hafa í hyggju að halda fjáröflunarskemmtun á Höfða síðsumars og freista þess að borga rafmagnsreikning ársins fyrir ágóðann. Til að halda svona skemmtun þarf að nota meira rafmagn, sem er dýrara og þá er hugmyndin kannski fallin um sjálfa sig. Til að spara kyndikostnað hafa velunnarar hússins reynt ýmsar óhefðbundnar leiðir, til dæmis að byrgja alla glugga á samkomusalnum á gangnaballi til að varðveita betur þann hita sem ballgestir búa til á dansgólfinu. Þá hefur einnig verið reynt að kaupa sterkari ljósaperur og hækka verð í sjoppunni upp úr öllu valdi sem veldur því að mörgum verður heitt í hamsi. Sjáumst sem fyrst á Höfða, þið grípið kannski með ykkur smá rafmagn að heiman þegar þið komið – það munar um allt.

Liðna tvo vetur hef ég tekið þátt í söngstarfi Karlakórs Dalvíkur. Þar syngur hver maður með sínu nefi, sínum munni og helst í samræmi við upplegg Þórðar kórstjóra hverju sinni. Þó einhverjir gætu haldið það, byggt á fyrri reynslu af bloggsíðu Einars Haf, er alls ekki alltaf um að ræða sama sönginn heldur er lagaval kórsins fjölbreytt þannig að allir geta fundið eitthvað við sitt hæfi. Á tvennum vortónleikum flutti kórinn gömul og góð íslensk karlakóralög fyrir hlé en eftir hlé kvað við nýjan tón þegar Stebbi Jak. ásamt hljómsveit keyrði upp hraðann. Sjálfur var ég ekki með á nótunum í einu lagi á fyrri tónleikunum en það var í lagi á seinni tónleikunum í því lagi. Er ekki allt í lagi? Sumir telja að eina ástæða þess að ég hafi byrjað í karlakórnum sé sú að ég vildi verða gjaldkeri í enn einum félagasamtökunum. Það má vel vera – en þetta er allt partur af enn stærri áætlun sem gengur út á að sameina Ungmennasamband Eyjafjarðar, Umf. Þorstein Svörfuð og Karlakór Dalvíkur – og innlima í Ungmennafélagið Atla þannig að hægt sé að borga rafmagnsreikninginn í Samkomuhúsinu Höfða – sem er hinn raunverulegi kolkrabbi eins og síðar mun koma á daginn.

Ég á alveg fjölmörg áhugamál eins og lesendur þessarar bloggsíðu vita. Kemba hærur, flengja apa, brynna músum, hekla dúllur, grænlita hosur, gefa kúnum, syngja karlakóralög, stemma af bankann, fíla granir, áreita fólk á samfélagsmiðlum og ýmislegt fleira sem ég man ekki í svipinn. Ég hef líka gaman af að tefla. Hefðbundið tafl er það sem ég vinn helst með (en vinn þó alls ekki alltaf). Þó læt ég stundum eftir mér að tefla á tvær hættur og ef ég er í stuði þá tefli ég jafnvel í tvísýnu. Til minningar um Francis heitinn páfa þá hef ég teflt grimmt við páfann undanfarið. Ég veit ekki fyrir víst hvort Halla forseti tefldi við páfann um daginn en hún reyndi að minnsta kosti að tagga páfann og senda samúðarkveðjur gegnum alnetið í harðri keppni við aðra þjóðarleiðtoga og á sama tíma og hún stóð sveitt yfir sunnudagasteikinni, brúnaði kartöflurnar, hrærði sósuna, blandaði drykkina, tók á móti gestum í mat, straujaði gardínurnar, málaði baðherbergið og þreif neðri skápana. Mikið gekk á og eitthvað varð undan að láta. Töggun páfa klikkaði og því setti marga hljóða við þessi leiðu mistök. Kannski var það huggun harmi gegn að Francis páfi var dáinn á þessum tímapunkti og hafði þar af leiðandi ekki hugmynd um hvort forseti Íslands hefði taggað hann eða ekki. Þegar ég heyrði af þessum ótrúlegu atburðum reyndi ég að setja mig í spor president Halla Thomas – eins og hún er gjarnan tögguð á samfélagsmiðlum:

Í þögulli eilífð ég heyri í húminu óp
hrærð ein ég græt en ég sorgina ei læt mér hagga. 
Blessuð sé minning um félagann Francis minn póp
fimlega skal ég í samúðarskyni hann tagga.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Ekki fór þetta nú vel – en það er svo sem eins og annað…allt á leið til andskotans.

Einar á niðurleið.

Tilvitnun dagsins:

Allir: BERJA!!!

Súru lesendur.

Þar sem undirritaður er enn að ná áttum að loknu þorrablóti verður ekkert vitrænt fært fram í þessari bloggfærslu. Hér koma hins vegar nokkrir kaflar úr hinum svarfdælska þorrablótsannál sem fluttur var á þorrablótinu á Rimum laugardagskvöldið 1. febrúar 2025. Fyrst er þar að nefna ævintýri sem því miður komst ekki að öllu leyti fyrir á myndbandsupptöku sem gerð var af annálsflutningnum og er sýnileg á youtube.

Ævintýrið um Brekkubónda, Bakkabræður og hrútinn í sauðagærunni.

Á bæ þeim er Brekka heitir í Svarfaðardal bjó bóndi einn fyrir löngu. Hann var frægur að endemum fyrir ýmislegt, þar á meðal fyrir smölun. Þegar saga þessi gerist var áliðið hausts og plastbíllinn rétt ókominn. Höfðu ýmsir villuráfandi sauðir enn ekki skilað sér heim af fjalli. Þar á meðal var sauður Jóns Garðarssonar sem saknað var frá Hrafnsstöðum. Átti sauðurinn að vera sauðmeinlaus, gæfur og innundir sig, ekki ósvipað fólkinu á Hrafnsstöðum. Maður kallaður Hrappur…og það með réttu, taldi sig hafa séð sauðinn spígsporandi ofan fjallgirðingar. Hann þyrfti að handsama hið snarasta, þar sem búið væri að selja kjötið af honum fyrirfram beint frá býli fyrir stórfé. Það er að segja sauðinn, ekki Hrappinn. Fregnaði bóndinn í Brekku af þessu og þar sem hann mátti ekkert aumt sjá, allra síst sauðfé utandyra í vondu veðri, rauk hann þegar af stað ásamt liði sínu og fann grip sem hann var fullviss um að væri sauðurinn sauðmeinlausi við skógreitinn ofan við bæinn Tjörn. Hinn meinti sauður brást hinn versti við ónæðinu og rauk í smalana frá Brekku en varð þó að láta í minni pokann.

Þótti Brekkubóndanum og fylgdarliði hans sem sauðurinn væri heldur hrútslegur, pungsíður, augsýnilega spólgraður og alls ekki sauðmeinlaus, hvað þá gæfur. Ræddu smalarnir um þetta sín á milli en komust þó ekki að afgerandi niðurstöðu. Keyrðu þeir því rakleiðis með hinn meinta sauð í Hrafnsstaði þar sem til stóð að Hrappurinn myndi sjá fyrir honum, því fyrr því betra. Hrappurinn og menn hans tóku á móti hinum meinta sauð. Þar á meðal voru frægir Svarfdælskir bræður. Tóku þeir eftir sömu smáatriðum og Brekkubóndinn, enda af sama sauðahúsi;

Gísli, Eiríkur, Helgi, sauðurinn er með horn eins og hrútur.

Gísli, Eiríkur, Helgi, sauðurinn er með risastóran pung eins og hrútur.

Gísli, Eiríkur, Helgi, sauðurinn er spólandi graður eins og hrútur.

Svona ræddu þeir sín á milli drykklanga stund. Allir voru þeir sammála um að þessi sauður væri ekki sauður heldur hrútur og það meira að segja frekar ljótur hrútur.  Loks tók Gísli, Eiríkur, Magnús Helgi Jónsson Garðarsson á Hrafnsstöðum af skarið og sagði;

Gísli, Eiríkur, Helgi, Hrappurinn kallar kútinn. Sauðinn – ekki hrútinn!

Þurfti þá ekki að ræða það frekar, hrúturinn var ekki hrútur heldur sauður.

Hrappurinn og menn hans höfðu vissulega hugleitt að gá í eyru sauðsins til að skoða mark og merki. Það væri þó þeirra skoðun að það skánaði ekkert skrokkurinn við að gá að númerinu í hausnum.

Gísli, Eiríkur, Helgi, sauðurinn lætur svo illa að við skulum slátra honum fyrst og skoða svo merkið.

Þessu samsinntu allir viðstaddir. Allir voru sammála um að sauðurinn myndi veita minni mótspyrnu eftir að hann væri dauður.

Þegar sauðnum hafði verið veitt náðarhöggið var komið að því að gá að númerinu. Sá sem var hugaðastur bræðranna gáði.

Gísli, Eiríkur, Helgi. 45E09, er það sami bær og 33E10? 

Rann nú upp fyrir Gísla, Eiríki, Helga og öðrum viðstöddum að fórnarlambið var alls ekki sauður Jóns Garðars. heldur kynbótahrútur Hjörleifs í Laugasteini.

Hafði Brekkubóndinn gómað hrút Hjörleifs nánast á hlaðinu í Laugasteini og keyrt með hann í opinn dauðann á Hrafnsstöðum.

Hvorki Gísli, Eiríkur né Helgi, hvað þá Hrappurinn, þorðu að hringja í Hjörleif til að tilkynna honum þetta ótímabæra andlát kynbótahrútsins. Því varð úr að Berglind á Hrafnsstöðum hringdi í Kristján á Tjörn, notaði sína alþekktu kvenlegu blíðu og auðmýkt og færði honum dánartilkynninguna, sem hann gæti svo áframflutt Hjörleifi bróður sínum.

Stór orð voru látin falla í þessu símtali á kjarnyrtri íslensku en til að særa ekki blygðunarkennd blótsgesta verða þau ekki höfð eftir hér. Það sama má segja um viðbrögð Hjörleifs, sem hefur ekki farið eins hátt upp á háa C síðan hann söng síðast með Tjarnarkvartettinum. Eftir að hafa sökkt sér ofan í Brennu-Njálssögu voru mannvíg honum ofarlega í huga á þessum tímapunkti. Fór Hjörleifur fram á fimmföld manngjöld fyrir hrútinn og að auki krafðist hann þess að fá annan hrút í stað þess sem veginn var.

Gísli, Eiríkur, Helgi, ekki er kyn þó keraldið leki – hrúturinn er suður í Borgarfirði.

Fóru þeir bræður því þangað, á ræktunarbúið Hest, keyptu dýrasta lambhrútinn sem fyrirfannst og færðu Hjörleifi. Er um að ræða einn dýrasta og mesta kynbótagrip sem sést hefur í Svarfaðardal nokkru sinni. Sauður Jóns Garðars. er ófundinn enn og ekkert er vitað hvar hann er niður kominn. Það er ótrúleg tilviljun að um svipað leyti og þessir atburðir gerðust héldu starfsmenn Dalvíkurbyggðar mikla veislu í Árskógi þar sem boðið var upp á dýrindis sauðakjöt í svartri sósu. Hins vegar er sauðahangikjötið sem snætt er úr Hrafnsstaðatroginu í kvöld með sterku hrútabragði.

Gísli, Eiríkur, Helgi, það er allt í lagi. Bölvaður Hrappurinn étur allt og hrútakjötið líka!

_ _ _ _ _

Í annálnum var einnig minnst á heyskap og hrakfarir honum tengdum.

Heyskapur gekk afleitlega. Í byrjun september, þegar plastbíllinn var væntanlegur, hömuðust Svarfdælingar við heyskap. Einar á Urðum sá fram á mikinn þurrk, rauk því af stað og eyddi hálfum degi í að slá túnbleðil sem var óvenju lítið grýttur miðað við Urðatún, aðeins um 40% stórgrýti. Slátturinn  gekk nokkuð vel en að honum loknum var meðalvindur úr suðvestri kominn vel yfir 40 metra á sekúndu og heyið löngu horfið. Ysta hringinn á túninu þurfti Einar að slá með rúðuþurrkurnar í botni til að sjá út, enda fauk heyið út í buskann jafn óðum og það kom undan ljánum. Það litla hey sem ekki fauk út í móa skrælnaði á nærstöddum girðingarstaurum. Þar sparaði Urðabúið mörg þúsund krónur sem annars hefðu farið í að borga K20 ehf. fyrir rúllubinding.

Á himni sólin skín
og sunnangolan hvín
tætir hann traktorinn
um túnið með ljáinn sinn
á meðan heyið fýkur burt.

Enn bætir bylinn í
er blika goluský
Einar þó áfram slær
í angistarkasti hlær
á meðan heyið fýkur burt.

Kveða vindarnir vögguljóð og feigðarspá
Veðurstofan sýndi storm í kortasjá
en aulinn engan gaum því gaf,
grautarhausinn Einar Haf
og heyforðinn fauk allur eitthvað burt.

Fokið í flestöll skjól
fauk hey um dal og hól
tvístruðust tuggurnar
tárvotur Einar var
á meðan heyið fauk allt burt
á meðan heyið fauk allt burt

_ _ _ _ _

Það var líka minnst á ár kvenna.

Trausti og Ása á Hofsá leiddu síðustu þorrablótsnefnd. Trausti hefur löngum þótt hallur undir kvenfólk og haft mikinn áhuga á því. Þetta eru engar fréttir. Í aðdraganda síðasta blóts lagði Trausti á það mikla áherslu að fylla Rima af barbídúkkum og skreyta húsið bleikt hátt og lágt, svo mjög að jafnvel Ásu blöskraði og kallar hún nú ekki allt ömmu sína í þessum efnum.

Sumir finna barnið í sjálfum sér en þarna fann Trausti konuna í sjálfum sér – og hefur ekki litið til baka síðan. Á meðan stórbændur í dalnum skipulögðu tækjaskoðunarferð til Danmerkur skellti Trausti sér frekar með kvenfélaginu Tilraun í hjálpartækjaskoðunarferð til Tékklands.

Það býðst til Prag að fara
og fyrr það mátti vera, 
nú fylkja konur liði
um fríhöfnina þvera.
Stundin er runnin upp.
Tökumst allar hönd í hönd
með húrrahróp og skálum
karlar vilja koma með 
í kossaflens og mikið tjútt
það einn fær hann Trausti krútt...

En þori ég, vil ég, get ég?
Já ég þori get og vil.
En þori ég, vil ég, get ég?
Já ég þori get og vil.

Ýmsir sussa og sveia
og skilja ekki kvennanna hlið
þá heyrist Trausti segja
þetta kemur karlapungum ekkert við.

En þori ég, vil ég, get ég?
Já ég þori get og vil.
En þori ég, vil ég, get ég?
Já ég þori get og vil.

Áfram stelpur, stöndum saman
staupum okkur, höfum gaman
kveðum niður karlaveldið hér.
Kvenfélagið Tilraun tætir
Tékkana í sig og mætir
fer um búðir eins og flugnager.
Trausti er svakalega sætur
stæltur og vaxinn eins og gnýr
notum hann eins og burðardýr.

En þori ég, vil ég, get ég?
Já ég þori get og vil.

_ _ _ _ _

Svo var líka minnst á eitt og annað….

Þór á Bakka kom kátur heim eftir síðasta blót, enda fannst honum hann hafa sloppið ótrúlega billega frá annálnum og mun minna grín var gert að honum en efni stóðu til. Á hlaðinu steig Þór villtan gleðidans en mundi þá allt í einu eftir svellinu sem hann stóð á. Hann mundi líka eftir því að hann væri kominn nokkuð vel við skál. Hann mundi eftir því að hann væri árinu eldri en í fyrra og hefði þar af leiðandi átt að drekka einum bjór færra en í fyrra. Þá mundi hann ennfremur eftir því að hafa nýlega stórslasast á gönguskíðum. Þetta allt og meira til gat Þór rifjað upp meðan hann sveif láréttur í loftinu og snérist eins og þyrla – en eftir að hafa lent flatur á svellinu mundi hann ekki meira. Kristín fór inn á undan bónda sínum og beið léttklædd eftir honum í rúminu en þegar ekkert bólaði á honum fór hún að gá út á hlað. Fann hún hann þar, reifaðan og liggjandi í götu. Henni fannst ekkert athugavert við að sjá Þór liggjandi á hlaðinu, hann væri sennilega að dytta að púströrinu á heimilisbílnum, þessi elska. Þór er enn að jafna sig á byltunni en púströrið á heimilisbílnum hefur sjaldan verið betra.

Veiðifélag Svarfaðardalsár var á sínum tíma flestum gleymt. Sárafáir sóttu aðalfundi félagsins, sem voru yfirleitt haldnir árlega á tveggja ára fresti. Í dag er staðan allt önnur. Árið 2024 var áhuginn slíkur að haldnir voru tveir aðalfundir sama kvöldið. Þetta var í lok maí, rétt áður en plastbíllinn átti að koma. Aldrei hafa jafn margir sótt fundi veiðifélagsins og umrætt kvöld. Að vísu voru það ekki umræður um veiðar og afla sem drógu fólk að, enda gafst enginn tími til að ræða slík smáatriði. Fundargestir mættu á Rima til að fylgjast með framfylgni við fundarsköp og til að sjá hver stjórnarmanna myndi reiðast fyrstur, verða vitlaus og hlaupa út. Stjórn veiðifélagsins vildi í ljósi atburða ársins á undan hafa vaðið fyrir neðan sig. Mönnum þótti ljóst að illir andar hefðu hreiðrað um sig innan félagsins og til að kveða þá niður var ákveðið að fá særingamann á fundinn. Þegar enginn slíkur fannst var í staðinn ákveðið að fá sæðingamann á fundinn. Tilvalið þótti að fá Rabba sem fundarstjóra enda með sköp á heilanum, bæði fundarsköp og kýrsköp.

Óþarfi er að hafa mörg orð um það hér hvernig tíðarfarið var síðasta sumar, enda er sannleikurinn stundum lygilegri en skáldskapur. Vegna alls þess sem á undan hafði gengið varðandi síðbúið vor, ótíð, ónýt tún, langdreginn heyskap og uppskerubrest vissi enginn hvenær göngur og réttir ættu að fara fram.  Árni Siggi fjallskilastjóri og fjallskilanefnd vissu það ekki, Gunnar í Göngustaðakoti formaður dreifbýlisráðs vissi það ekki, bændur vissu það ekki og kindurnar vissu það ekki. Sveitarstjórn vissi það ekki og fannst því gáfulegt að spyrja Árskógsströndunga hvenær þeir ætluðu í göngur. Svör þeirra voru teygjanleg og loðin – eins og þeir sjálfir. Dreifbýlisráð tók loks af skarið og ályktaði að göngur í Svarfaðardal skyldu hugsanlega gengnar aðra helgi í september ef bændur vildu en það gæti líka gengið að ganga einhverja aðra helgi í september. Þá yrðu seinni göngur örugglega seinni. Í kjölfarið hófu menn að klóra sér í höfðinu yfir dagatalinu og rífast um hvaða helgi teldist vera önnur helgi í september og hvaða helgi teldist einhver allt önnur helgi í september. Símtæki Árna Sigga fjallskilastjóra var rauðglóandi eins og hann sjálfur í margar vikur, þar sem bændur og búalið hringdu án afláts og færðu rök fyrir því með og á móti að færa göngurnar eða færa þær ekki. Nokkuð bar á svonefndu Ragnars Reykás heilkenni í símtölum við fjallskilastjóra þar sem sumir sem hringdu voru komnir í hrópandi mótsögn við sjálfa sig jafnharðan og vildu jafnvel í sama símtalinu færa göngurnar og færa þær ekki.

Mikill uppgangur var í svarfdælskri sauðfjárrækt á árinu. Á Tjörn töldu Jón Bjarki og Björk skynsamlegast að saga gat á gamla mykjuhúsið og breyta því í fjárhús. Munu þetta vera fyrstu fjárhúsin í dalnum þar sem kindurnar eru hafðar í mykjuhúsinu en mykjan geymd á hæðinni fyrir ofan. Þegar mykjuhúsið verður orðið fullt af kindum sjá Jón Bjarki og Björk fyrir sér að nýta plássið undir kirkjugólfi Tjarnarkirkju til að hýsa sauðfé. Þannig yrði einnig úr sögunni hið þráláta vandamál varðandi það hvernig best sé að kynda kirkjuna.

Jón Bjarki og Björk töldu skynsamlegt að tæma mykjuhúsið áður en gat var gert á það. Í Brekku var þessu öfugt farið. Gurra fannst skynsamlegt að gera gat á gamla mykjuhúsið meðan það var enn fullt af skít, enda eygði hann von um að selja rándýra lífræna mykju í Syðra-Holt. Skemmst er frá því að segja að Gurri fékk lífrænu mykjuspýjuna beint í fangið, rann í hægðum sínum og hægðum búpeningsins niður undir reiðveg og endaði brúnflekkóttur og flæktur í túngirðingunni. Skriðþungi mykjunnar sannfærði ábúendur í Brekku endanlega um að færa þyrfti heimreiðina út í Brekkukot og tengja nýrri heimreið þar, þar sem koma mætti upp hringtorgi og mislægum gatnamótum. Sveitarfélagið hafnaði alfarið að taka þátt í kostnaði við nýja heimreið, þar sem ábúendur hefðu getað sagt sér það sjálfir að til að búa í Brekku þyrfti bæði að keyra upp brekku og niður brekku.

Doddi og Ella á Jarðbrú ákváðu öfugt við marga aðra að draga saman seglin í sauðfjárræktinni. Hefur Doddi haft allt á hornum sér síðan. Þegar hann beið eftir plastbílnum sá hann kindur við húshornið hjá sér. Við það snöggreiddist hann, hringdi í Hrísa Gvend og hellti sér yfir hann svo um munaði. Hrísa Gvendur kom aldrei þessu vant ekki upp orði en eftir um það bil tíu mínútna samfelldan reiðilestur fattaði Doddi að hann hafði ætlað að hringja í Gurra í Brekku en ekki Hrísa Gvend. Bað Doddi þá Hrísa Gvend um að skila þessari kveðju sinni orðrétt til Gurra og skellti á.

Það hefur verið vitað lengi að á Sökku væri afburðagott sauðfé, að minnsta kosti var það álit Þóru og Sveins – sem selja kynbótagripi beint frá býli. Gæði Sökkufjárins voru gerð sveitungum ljós haustið 2024 þegar Sökkubúið skilaði í fyrsta sinn opinberri afurðaskýrslu fyrir sauðfé. Þar kom meðal annars fram kjötmat þeirra Þóru og Sveins. Aldrei hafa sést viðlíka tölur í Svarfaðardal fyrir lögun; 9,5 fyrir bakvöðva og 21 fyrir læri. Meira að segja drekalömbin á Búrfelli litu út eins og kettlingar í samanburðinum. Til að bregðast við þessari óvæntu samkeppni afréðu þau Guðrún og Gunnar að kaupa hrút af Sökkubúinu á fengitímanum, fyrir morðfjár. Eftir skamma dvöl á Búrfelli þótti þeim vera orðið ljóst að hrúturinn frá Sökku myndi ekki koma til með að kynbæta Búrfellsstofninn nema síður væri. Eftir mikið og ákaft þukl töldu þau að læraeinkunn hrútsins væri að minnsta kosti tvöfalt of há. Þegar þetta var borið undir Þóru taldi hún að hugsanlega hafi hún fyrir mistök þuklað Svein en ekki hrútinn og þar af leiðandi gefið einkunn í samræmi við það.  

_ _ _ _ _

…og að lokum.

Dularfullir atburðir áttu sér stað í fjósinu á Ytra Hvarfi að loknu síðasta blóti. Á öryggismyndavél sáust nokkrir skuggalegir menn brjóta sér leið inn í fjósið. Þar ráfuðu þeir um allt, opnuðu hlið, létu mjaltaþjóninn reyna að mjólka sig og drukku loks mjólkina frá smákálfunum.

Eftir blótið finnum fjör
og förum ekk‘að hátta
við getum djammað duglega
og djúsað fram til átta.
drykkjusvall er strembið starf
við staulumst heim í Ytra Hvarf
já lygilegt var þetta þorrablótsgeim
en nú þorum við ekki að fara heim. 

Við læðumst hægt um lítið fjós
og leggjumst þar í jötu
draugfullir og drafandi
við drekkum mjólk úr fötu.
Við bullum smá í beljunum
og bjórinn gefum kálfunum
já lygilegt var þetta þorrablótsgeim,
en nú þorum við ekki að fara heim.

Við munum hvorki stað né stund
er stíft við drekkum bjórinn
ef partýið í pásu fer
þá pissum við í flórinn
við drekkum oss til óbóta 
og ælum ögn á róbóta
að morgni þá enginn neitt veit eða man
hvorki Hlini né Styrmir né Einar Dan.

Tilvitnun dagsins:

Allir: GAAAMMMAAANNN!!!

Góðir landsmenn.

Það er til siðs og raunar kemur það fram í siðareglum alþjóðlegu sáluhjálparsamtakanna blogg án landamæra, að engu ári geti og megi ljúka án þess að það sé gert með hugljúfri áramótahugvekju……..í tilefni áramóta. Það er tvennt í þessu dæmi sem kemur verulega á óvart. Annars vegar að bloggarar á borð við Einar Haf séu með siðareglur og hins vegar að hugvekjan sem nú er hafin eigi að vera hugljúf. Það vita þeir sem þekkja sorakjaftinn og landeyðuna Einar Haf að getur ekki staðist. Líkt og jafnan áður er efni og innihald hugvekjunnar ekkert annað en dulbúinn áróður, útúrsnúningar og dylgjur um menn, málefni og þá sem minnst mega sín – alveg eins og hjá forsætisráðherra, forseta og biskup. Guð minn góður. Það læra börnin sem fyrir þeim er haft – en það þarf reyndar oft að hafa mikið fyrir þeim.

Stóru landsmenn. Nú við áramót er við hæfi og raunar algjörlega bráðnauðsynlegt að líta til baka yfir farinn veg. Ég var staddur á veginum heim að húsi áðan og leit yfir farinn veg. Hluti af veginum er ekki bara farinn heldur alveg farinn, eftir að Jónki á Steypustöðinni mokaði vegkantinum burt með Payloader vinnuvél þegar hann hafði losað ruslabílinn úr krapasnjó fyrr í vetur. Undir krapasnjónum var þíð jörð og því lítil fyrirstaða fyrir stóra vinnuvél. Ég leit sem sagt ekki bara yfir farinn veg, ég leit líka yfir horfinn veg. Ef ég horfi fram á veginn sé ég ekkert nema holur og stórgrýti, þannig að það er margs að hlakka til. Enginn verður óbarinn biskup, tala nú ekki um ef hann er óvarinn. Þá er rétt að nefna að sjaldan er barinn biskup ómarinn.

Stæðilegu landsmenn. Það er ekki bara við hæfi að líta yfir farinn veg og horfinn veg. Það er líka við hæfi að líta í eigin barm. Vá, enginn smá barmur. Auðvitað getur það verið leiðinlegt að líta endalaust í eigin barm en þá er um að gera að líta í kringum sig. Einar, hver er annars þinn uppáhalds barmur? Ég held að það sé tvímælalaust barmur örvæntingar.

Slepjulegu landsmenn. Stór hluti landsmanna er af erlendu bergi brotinn og skilur því hugsanlega ekki það sem kemur fram í þessari áramótahugvekju. Það er þó huggun fyrir ykkur að jafnvel innfæddustu íslenskustu Íslendingarnir skilja áramótahugvekjuna ekki heldur. Sífellt fleiri flytja hingað til lands frá heimsins vígaslóð með búslóð í leit að húslóð og betra lífi, friði og ró. Verulega hefur reynt á margskonar innviði íslensks samfélags vegna þessa, innviði sem voru margir hverjir komnir að þolmörkum fyrir. Fyrir hvað? Ég veit það ekki. Hvað getum við gert í þessu? Auðvitað verðum við að taka vel á móti útlendingum sem vilja setjast hér að en auðvitað getum við ekki opnað dyrnar fyrir hverjum sem er en auðvitað þurfum við að geta hjálpað þeim sem þurfa hjálp en auðvitað þola innviðirnir ekki nema hluta þeirra fjölmörgu sem koma hingað en auðvitað þarf að kenna þessu fólki að lesa, skrifa og skilja íslensku en auðvitað er þessi setning orðin alltof löng, búin að tapa merkingu sinni og er málfræðilega kolröng. Bókvitið verður ekki í askana látið, sem stangast að vísu á við það sem kennarar hafa farið fram á í nýlegum kjaraviðræðum sínum.

Sjónvarpsglöðu landsmenn. Hér næst átti að sýna svipmyndir af innlendum vettvangi en vegna tæknibilunar reyndist það ekki unnt. Verða því sýndar svipmyndir af innlendum vettlingi í staðinn. Engar áhyggjur, skemmtanagildið er svipað.

Smeðjulegu landsmenn. Ísland er krúttlegasta, frábærasta, hreinasta, fegursta, strjálbýlasta, yfirdrifnasta, ósnortnasta og friðsælasta land í heimi. Á Íslandi er jafnframt að finna flest lýsingarorð í efsta stigi á byggðu bóli. Landið er fagurt og frítt, ríkt af hvers kyns auðlindum og stórbrotinni náttúrufegurð. Þetta eru staðreyndir sem ég hef litlu við að bæta en við sjáum mynd.

Stífpressuðu landsmenn. Hingað flykkjast útlendingar í tugþúsunda vís á hverju ári, til að virða fyrir sér þetta ótrúlega land og þessa ótrúlegu þjóð. Þjóð sem hefur þreyjað þorrann í þessu harðbýla landi, yst á norðurhjara fjarri hinni vestrænu siðmenningu. Þjóð sem hefur komist gegnum hverja pláguna, drepsóttina og hörmungina á fætur annarri án þess að láta beygja sig í duftið. Þjóð sem hefur þurft að bugta sig og beygja…ekki í duftið heldur fyrir erlendum valdherrum, konungum og kúgurum – en ávallt gert það með bros á vör og blik í auga. Þjóð sem hefur aðgang að lífsbjörgum eins og gjöfulum fiskimiðum, margskonar happdrættismiðum og öðrum miðum sem auðnast ekki öðrum þjóðum sem við miðum okkur við. Þjóð sem hefur með hugvitsemi og dirfsku skipað sér sess sem þjóð meðal þjóða, allavega ef horft er til meðalþjóða. Þjóð sem hefur mátt sitja undir stanslausum upptalningum og orðagjálfri misvitra bloggara og pistlahöfunda mun lengur en eðlilegt getur talist. Þjóð sem leggur sig fram um umhverfisvænan og kolefnishlutlausan lífstíl allt árið til þess eins að geta með góðri samvisku sett heimsmet í flugeldaskothríð, púðurkerlingaíkveikjum og svifryksmengun á gamlárskvöld með tilheyrandi skerðingu loftgæða, lasleika lungnasjúklinga og flóttatilraunum logandi hræddra gæludýra. Þjóð sem á fleiri orðatiltæki í máli sínu en hægt er að ímynda sér, sem sést ágætlega í þessari áramótahugvekju. Talandi um það, þá er rétt að minna á áramótatilboð kjötbúðarinnar sem gildir aðeins í dag, þar sem böggull fylgir hverju skammrifi.

Samanteknu landsmenn. Um leið og árans fjárans árið líður í aldanna skaut er rétt að minnast þess sem vel hefur gengið en einnig að harma það sem miður hefur farið, sem er jú alveg heill hellingur. Það gekk vel að kjósa forseta, sem gekk vel að kaupa bíl á hagstæðum kjörum. Það gekk vel að sprengja ríkisstjórnina, rjúfa þing og boða til kosninga. Það gekk vel að fylgja áhrifavöldum við að feta framabrautina og fá innblástur frá þeim við daglegt amstur. Það gekk vel að ná dýrmætum gjaldeyri af útlendingum með alls konar bellibrögðum á borð við eldgosaskoðanir, safnaskoðanir, norðurljósaskoðanir, hvalaskoðanir og allskonar aðrar vafasamar skoðanir. Það gekk vel að starfrækja undirmannaða bráðamóttöku Landsspítalans á yfirsnúningi enda með ólíkindum hvað hægt er að bjóða starfsfólki og sjúklingum upp á – og vel hægt að ganga enn lengra í þeim efnum. Það gekk vel að veiða hvel og sel að ég tel og drekka bjór í karlakór. Það gekk hins vegar illa að halda einbeitingu og þræðinum, sérstaklega á bloggsíðu Einars Haf – sem var afar sundurlaus lengst af á árinu. Fremur illa gekk við heyskap, heyöflun og bústörf almennt, nokkuð illa gekk hjá íslensku ólympíuförunum sem gerðu upp á bak í mörgum greinum og þá gekk afar illa að koma Nissan Qashquai árg. 2016 í gang þegar líða tók á árið, vegna útbrunninna glóðarkerta. Engin leið er að segja til um hvenær bíllinn fer í gang næst, hugsanlega ef og þegar vora tekur.

Skotglöðu landsmenn. Nú við áramót er ekki aðeins full ástæða til að harma hið liðna, það er líka full ástæða til að kvíða því sem framundan er. Angist af ýmsu tagi hjá tugum, hundruðum, þúsundum og milljónum manna sem þurfa að takast á við afleiðingar stríða, hungursneyða, óveðra og allra handa hörmunga. Alvarlegustu hörmungarnar eru sennilega síendurtekin skemmdarverk stríðsæstra og valdamikilla þjóða sem hafa meðal annars rofið sæstrengi hér og þar um heiminn. Viðbúið er að slíkt eigi sér stað hér á okkar slóðum með tilheyrandi netsambandsleysi og þar af leiðandi mun enginn komast á bloggsíðu Einars Haf. Þvílík hörmung. Frekari stríðsátök og hörmungar eru framundan eins og nú verður farið yfir í smáatriðum. Æi nei, ég ætla að sleppa því. Þetta átti að vera áramótahugvekja, ekki hrollvekja. Reynum að vera jákvæð því máninn hátt á himni skín. Bregðum blysum á loft og bleika lýsum grund. Glottir tungl? Já örugglega, vegna þess að það hrín við hrönn.

Smekkfullu landsmenn. Á hátíðarborðum landsmanna nú um áramót verður eflaust að finna ýmiskonar spennandi og framandi kræsingar. Innbakaðar nautasteikur, grænkeravænar hnetusteikur, gljáðir svínahryggir, grafnir laxar og fylltir kalkúnar. Nammi namm, ég hreinlega iða í smjörsprautuðu kalkúnaspikinu….nei ég meina skipinu…skinninu. Þrátt fyrir allt þetta freistandi og framandi gúmmelaði er það þó auðvitað sauðkindin sem trónir á toppnum eins og venjulega. Frá örófi alda hefur sauðkindin brauðfætt íslenska þjóð þar sem hryggir og lambalæri hafa prýtt ófá veisluborðin. Þá hefur sauðkindin einnig skemmt þjóðinni og verið dægrastytting. Hrúturinn Hreinn er gott dæmi um það. Nú um áramót er fimbulkuldi og þá mæli ég eindregið með hlýjum ullarfatnaði, í boði sauðkindarinnar og handprjónasambandsins. Áramótahugvekja Einars Haf er sama tuggan tuggin aftur og aftur en það er auðvitað gert til heiðurs sauðkindinni og að hennar fyrirmynd. Gerið eins og ég á stórhátíðum; verið kindarleg. Til heiðurs íslensku sauðkindinni. Hvað gerði ég við kindina sem lenti í heita pottinum? Ég sauð kindina auðvitað.

Sjálfumglöðu landsmenn. Það eru ekki allir sem valda því að komast til valda. Einar, átt þú þetta tafl? Nei ég held þetta sé Valda-tafl. Nú jæja. Sjálfur hef ég fundið mikinn meðbyr á árinu, sérstaklega í hvert skipti sem ég viðra þá skoðun að láta af einhverju hinna fjölmörgu gjaldkeraembætta sem ég gegni. Nú í lok árs var ég fenginn til að mynda stjórn, það gerði ég með Canon digital myndavél.

Aftur koma áramót
út um loftið svífur sót
skín á himni máni.
Sjálfur dunda ég við dót
og dansa, enda sálubót
að láta eins og kjáni. 

Snarsundluðu landsmenn. Að endingu óska ég ykkur friðar og farsældar á komandi ári. Um leið þakka ég fyrir samfylgdina og lesturinn á árinu sem er við það að springa í loft upp. Látið ekki skjóta ykkur………… skelk í bringu um áramótin. Heyrumst einhvern tímann á næsta ári, kannski. Góðar stundir.

Kynhlutlausa salernið á Bessastöðum, 31. desember 2024.

Einar Okkar Hafliðason

Ágætu kjósendur.

Kannski er það aðeins of seint í rassinn gripið en hér kemur langþráð framboðsræða mín, sem er að mestu endurunnin úr því sem aðrir frambjóðendur hafa nú þegar boðið fram í aðdraganda kosninga.

Nú líður að því að kjörstaðir opni, sem er kannski engin kjörstaða. Þessi kosningabarátta hefur verið stutt en snörp, sem ég get stutt með rökum. Ég hef gegnum tíðina stutt ýmsa flokka og flokksbrot en það hefur yfirleitt staðið stutt enda er stutt á milli hláturs og gráturs. Guði sé lof að þessi efnisgrein er ekki löng heldur stutt.

Þó ég sé ekki á kjörseðlinum get ég engu að síður boðað betri tíð með lægri vöxtum, lægri verðbólgu og lægri siðferðisþröskuldi. Þá lofa ég því að lundin verði léttari, netmöskvarnir verði þéttari og rangindin verði réttari. Bæturnar verða hærri, útgjaldaaukningin verður stærri þannig að lætur nærri….lýðskrumi. Silkihúfurnar verða dýrari, hinsegin samtökin verða hýrari og óskýru línurnar verða skýrari. Ég get hins vegar ekki lofað því að ritstíllinn verði dýrari.

Ég hef starað á svokallaðar kappræður frambjóðenda, eins og naut á nývirki. Eigum við eitthvað að ræða það eða? Í þessum kappræðum talar hver í kapp við annan eins og nafnið bendir til en oft er það bara eitthvað krapp sem kemur út úr þessu. Þá eru þetta kannski krappræður? Hefðu kosningarnar verið nálægt Sjómannadeginum hefðum við getað horft á kappróður frambjóðenda en ekki kappræður. Markmið sumra er auðvitað að tala aðra í kaf þannig að hvorki skiljist upp né niður í því sem fram fer en þá eru þetta reyndar ekki kappræður lengur heldur kafræður. Þessu ræð ég því miður ekki.

Ganga í Evrópusambandið, ganga í sjóinn, ganga í hjónaband, ganga af göflunum, ganga úr sér eða ganga í barndóm. Þetta eru aðeins nokkrir þeirra möguleika sem standa göngufólki til boða á næsta kjörtímabili. Í öllu falli get ég lofað kjósendum því að gangan verður strembin, burtséð frá áfangastaðnum.

Veðurstofa Íslands hefur náð að troða sér inn í kosningabaráttuna á lokasprettinum með því að veifa gulum viðvörunum framan í andlit kjósenda og frambjóðenda. Orðið „kosningabarátta“ fær nýja merkingu vegna veðurútlits, þar sem baráttan mun snúast um það hvort kjósendur komist til að kjósa eða hvort þeir verði undir í baráttunni við veðuröflin. Sumir stunda pólitískan þankagang, aðrir hafa tapað áttum við að feta lífsins stigagang en Veðurstofan boðar pólitískan éljagang. Vá hvað þetta var djúpt, alveg eins og skaflinn sem ég stend í núna.

Eitt fjölmargra baráttumála í kosningunum að þessu sinni eru bættar samgöngur og aukið fé til Vegagerðarinnar. Þar sem stjórnmálaleiðtogum fannst góð hugmynd að boða til kosninga í lok nóvember hefur Vegagerðin nú þurft að ráða viðbótarverktaka til starfa og mun fyrirsjáanlega eyða tugum milljóna næsta sólarhringinn bara svo að fært sé á kjör- og talningastaði. Þetta mun valda því að fjárheimildir Vegagerðarinnar ganga til þurrðar nú um kosningahelgina og því er niðurskurður og samdráttur líklegur á næsta ári, sem mun valda verri samgöngum. Það er eitthvað í þessu dæmi sem gengur ekki upp en ég veit ekki alveg hvað það er. Er fært á bloggsíðu Einars Haf? Já í augnablikinu en hins vegar er bloggarinn sjálfur ófær með öllu, eins og fjölmargir geta vitnað um. Það er því ekki nema von að allt sitji fast.

Góðu kjósendur. Ég veit að mörg ykkar hafa í hyggju að kjósa með hjartanu en ég ráðlegg ykkur hins vegar frekar að kjósa með blýanti, þá eru mun minni líkur á því að atkvæðið verði dæmt ógilt. Ef svo ólíklega vill til að þið komist klakklaust á kjörstað er mikilvægt að muna að ef þið eruð í vafa gæti ykkar atkvæði verið túlkað sem vafaatkvæði og þess vegna er betra að vera viss í sinni sök.

Á kjörstaðinn kýs ég að fara
kankvís og spari til fara.
Atkvæðið umlukið vafa
alldrukkinn tek ég að drafa. 

Gætið ykkar á exinu, axinu og öxunum.

X-Einar, aldrei seinar.

Tilvitnun dagsins:

Allir: Ég lofa!

Góðir Íslendingar.

Í tilefni dags íslenskrar tungu nú um helgina er ekki úr vegi að tala tungum tveim og hver er betur til þess fallinn en sá tungulipri froðusnakkur Einar Haf? Jú ég veit reyndar um mjög marga sem væru mun betur til þess fallnir en Einar Haf en því miður er bara ekkert annað í boði hér á bloggsíðu Einars Haf. Svekkjandi, já vissulega en samt ekkert sem ætti að skjóta lesendum skelk í bringu.

Kosningabarátta stendur nú sem hæst fyrir alþingiskosningarnar 30. nóvember næstkomandi. Hvert þó í logandi. Um það bil tíu flokkar bjóða fram og því ljóst að einhverjir munu bera sigur úr býtum á meðan aðrir munu fara halloka. Stjórnmálafræðingar eru ekki á einu máli um útkomuna en það er ekki bara óvissa í könnunum. Það er líka vatn í könnunum, best að fá sér sopa. Ah, þetta var nú gott. Í kosningabaráttunni er bæði rætt um málefni en einnig persónuleg hneykslismál og eldgamla skandala sem nú eru dregnir fram í dagsljósið. Talandi um það. Eða skrifandi. Undirritaður hóf bloggskrif á blogcentral vefsíðu á því herrans ári 2006. Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan þá og mikið hland hefur runnið gegnum klóakrörin á sama tíma. Ólíkt sumum öðrum hef ég ekkert þroskast í bloggskrifum mínum á tæpum tveimur áratugum. Ég er enn þann dag í dag harður talsmaður feðraveldisins, uppfullur af karlrembu, hroka og minnimáttarkennd með það sérstaka áhugamál að níða skóinn af minnipokamönnum og minnihlutahópum. Svona hófst fyrsta bloggfærslan árið 2006:

Þrátt fyrir gífurlegan fjölda áskorana, faxbréfa og flöskuskeyta hef ég nú nýskráð þessa skemmtilegu bloggsíðu. Hér verður bryddað upp á hinum ýmsu nýjungum, svo sem bráðfyndnum þýðingum á rúnaletri, brotum af því besta úr sígildum íslenskum bókmenntaþrekvirkjum, eins og símaskránni og svo auðvitað persónulegt skítkast og móðursýki út í menn og málefni líðandi stundar. Það er svo annað mál hvort einhver nennir að lesa slíkt, en það verður bara að koma í ljós.

Vá, þetta er jafnvel verra en mig minnti. Jæja, gott að allir séu búnir að gleyma þessu. Hörmungar líðandi stundar eru alveg nógu slæmar þó það þurfi ekki að bæta gömlu hörmungunum við.

Eins og einhverja gæti rekið minni til átti ég sæti í síðustu þorrablótsnefnd. Sæti sæti. Nokkuð hafði dregist að umrædd nefnd myndi hittast og ljúka störfum sínum með formlegum hætti. Blótið fór fram í byrjun febrúar en nefndin hittist loks á lokafundi nú í nóvember. Sumir elska góðan drátt en það er önnur saga. Mér er hér um bil aldrei boðið í mat af augljósum ástæðum en þarna var loks komið að því, pítsur, kex, ostar og allskonar gúmmelaði sem beið á fundinum. Daginn fyrir fund var ég einu sinni sem oftar að vandræðast, að þessu sinni með glussatengi sem ég þurfti að skipta um á Ferguson dráttarvélinni. Á tenginu var plasttappi og í hugsunarleysi stakk ég honum upp í mig meðan ég hélt á slöngu fullri af glussa í hinni hendinni. Ekki vildi betur til en svo að þegar ég beit í plasttappann losnaði framtönn í efri gómi og veltist hún nú um uppi í trantinum á mér eins og brjóstsykur. Umrædd tönn brotnaði fyrir margt löngu, einhvern tímann á regnvotum uppstigningardegi í lok tuttugustu aldar í glímu minni við smákálf. Sá stökk upp undir hökuna á mér þannig að höggið braut báðar framtennur í efri gómi. Sjaldan launar kálfurinn ofeldið en stundum launar kálfurinn með ofbeldi, það er önnur saga. Nú var ég sem sagt á leið í matarboð með lausa framtönn, í viðbót við lausa skrúfu. Lokafundur þorrablótsnefndar gekk ágætlega. Ég ætla ekki að halda því fram að ég sé barnalegri en gengur og gerist en ég kom með fullan poka af barbídúkkum á fundinn til að leika með (leifar frá síðasta þorrablóti), tók svo út úr mér tönnina og byrjaði að borða eins og ekkert væri sjálfsagðara. Af tönninni er það að segja að hún var límd upp í mig á ný morguninn eftir og hef ég getað tuggið sömu tugguna án vandkvæða síðan.

Ætla ég mér að skrifa á jólakort í ár? Já það var nú planið en hins vegar gera yfirvöld sitt allra besta til að koma í veg fyrir það. Nýjasta útspilið var að loka pósthúsinu á Dalvík og koma fyrir einhverju nýmóðins póstboxi sem maður kemur engu tauti við. Ber póstboxið póstinn út? Ég efast um það. Póstburður er raunar afar íþyngjandi fyrir Póstinn og því hefur stórlega verið dregið úr honum og eflaust mun sú þróun halda áfram. Þetta dregur þó ekki úr mér kjarkinn, ég skal finna einhver ráð til að koma annarlegum og vafasömum boðskap mínum á framfæri við vini og vandamenn, dulbúinn sem jóla- og nýárskveðja.

Er hægt að snúa úr úr nöfnum allra þeirra stjórnmálaflokka sem bjóða fram á landsvísu? Ég er ekki viss. Sjálfhælisflokkurinn, Samhyglingin, Vinstri alveg grænir, Framógnarflokkurinn, Viðrekst, Pífretar, Sósulistaflokkurinn, Flokkur fokksins, Smiðflokkurinn og Lýðhæðisflokkurinn. Nei það er líklega ekki hægt, þið afsakið það.

Sjálfur átti ég sæti sem varamaður í kjörstjórn Dalvíkurbyggðar og hefði því með réttu átt að vinna á kjörstað í Dalvíkurskóla 30. nóvember næstkomandi. Áður en Bjarni Ben. boðaði til kosninga hafði ég hins vegar skráð mig á jólahlaðborð þennan sama laugardag. Þegar ég bar saman kjörseðilinn annars vegar og matseðilinn hins vegar komst ég að þeirri niðurstöðu að halda mig við jólahlaðborðið en láta kosningarnar afskiptalausar, enda lítið bitastætt á kjörseðlinum samanborið við matseðilinn. Þessi matgræðgi mín varð til þess að kjósa þurfti nýja kjörstjórn í Dalvíkurbyggð. Ég veit ekki alveg hvernig mér á að líða með þessi tíðindi, enda er ég með öllu óvanur því að losna úr embætti sem ég á annað borð læt plata mig til að taka að mér. Kannski er þetta það sem koma skal, hver veit. Hvað er svo eiginlega á matseðli jólahlaðborðsins? Skelk í kjúklingabringu, snúið roð í hund og fiskur í skötulíki. Nei bíddu, þetta var það sem var í boði á kjörseðlinum. Æi skiptir ekki máli.

Kennarar eru nú í verkfalli. Það er að segja sumir, ekki allir. Formaður kennarasambandsins segir að ekki sé verið að mismuna öllum börnum, bara sumum. Hið opinbera er ekki til í að borga öllum milljón á mánuði, bara sumum. Já ég skil. Vilja ekki allir leysa þessa kjaradeilu og aflýsa verkfalli? Ekki allir, bara sumir. Læknar, sumir en ekki allir, ætla sér líka í verkfall og þá fyrst er nú hægt að fara að biðja Guð að hjálpa sér. Allavega ættu sumir að gera það, kannski ekki allir.

Jónas Hallgrímsson bjó til fjöldann allan af nýyrðum á sinni tíð og hafa mörg orða hans lifað góðu lífi allar götur síðan. Þar á meðal má nefna orð eins og kosningaloforð, kosningaskjálfti, uppbótarþingmaður, jöfnunarsæti, hræðsluáróður, fagurgali og flottræfilsháttur en orðið flokkræfilsháttur er því miður ekki til í orðabókinni enn sem komið er.

Framboðnir lestrinum ljúka
í loforðaflaumnum er kátt.
Sumir í kjörklefa kúka
ef kjósanda brók er í brátt. 

Verndum tunguna, pössum tennurnar og lyftum andanum.

Einar ullandi með íslenskri tungu.

Tilvitnun dagsins:

Allir: TUUUUNNNNGGGGAAAAAA.