Aðdáunarfullu lesendur.

Já gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn. Sumardagurinn fyrsti hefur runnið sitt skeið, eða Sumardagurinn með stóru S-i eins og ég kýs að kalla hann. Af hverju? Jú það var 15 stiga hiti og bongó á Sumardaginn en síðan þá hefur hitinn verið við frostmark og verður það sennilega næstu daga og vikur. Það andar sem sagt ekki bara köldu hér á bloggsíðu sumra landsmanna. Þó byrjað sé að sumra. Að sumra mati. Ó nei vinir mínir.

Þeir sem eru ekki nettengdir og þekkja ekki einarhaf.is eru sérstaklega boðnir velkomnir hingað á bloggsíðuna því ég er jú afskaplega hrifinn af fólki sem er í mótsögn við heiminn og sjálft sig.

Um þarsíðustu helgi tók ég að mér…eða var plataður til að vera kynnir og veislustjóri í 200 manna samkvæmi norðlenskra kórsyngjandi eldri borgara í félagsheimilinu Árskógi. Þetta hljómar lygilega og jafnvel óþægilega en ætti þó ekki að koma á óvart þar sem eldri borgarar eru meðal minna hörðustu aðdáenda og fylgjenda gegnum þykkt og þunnt. Þegar samkomugestirnir sáu í hvað stefndi þustu allir sem vettlingi og göngugrind gátu valdið á barinn og keyptu sér rautt, hvítt eða bjór til að skola niður sprengitöflunum. Svo rammt kvað að þessu að sækja þurfti meira áfengi í næsta þéttbýliskjarna svo hinir ellihrumu myndu lifa kynninn og veislustjórann af. Tókst það? Ég held það en er samt ekki viss. Iss, ég iðrast einskis. Og þó. Það eina sem ég sé eftir svona eftir á að hyggja er að hafa ritskoðað sjálfan mig of mikið fyrirfram enda fékk ég að komast að því fullkeyptu að neðanbeltisgrín og dónabrandarar slá meira í gegn eftir því sem áheyrendur eru eldri. Fólk batnar ekki með aldrinum. Ekki frekar en þessi bloggsíða.

Maður vikunnar…eða viknanna að þessu sinni er Sindri strokufangi sem strauk úr fangelsi og flúði land nú fyrir skemmstu. Sindri náðist nokkrum dögum síðar í Amsterdam í Hollandi en þetta mál ku allt vera byggt á misskilningi þar sem Sindri átti ekkert að vera í fangelsi þegar hann flúði úr fangelsi. Gæsluvarðhaldið var útrunnið og því lítið annað fyrir þennan frækna fanga að gera en að hoppa út um gluggann og beint upp í næsta leigubíl. Hver hefði ekki gert það svo sem? Gera má ráð fyrir því að þegar Sindri sér sér fært að koma heim aftur, sem ku vera næstkomandi föstudag, verði miklir fagnaðarfundir þegar Páll Winkel fangelsismálastjóri og spilakaplaáhugamaður dúkkar upp á flugvellinum. Gert er ráð fyrir að sýnt verði frá þessum skemmtilega og æsispennandi viðburði í beinni sjónvarpsútsendingu, svona eins og þegar Keikó var slakað ofan í víkina sína í Vestmannaeyjum þarna um árið.

Verkalýðsforystan boðar aukna hörku í komandi kjaraviðræðum, bæði andlega og líkamlega hörku. Eða skæruverkfallahörku þar sem fólk fær greitt fyrir að vinna ekki. Það er að segja ef stjórnvöld gera ekki eitthvað róttækt áður. Allt hefur þetta nú heyrst áður og ekkert er nýtt undir sólinni nema það sem er ónýtt. Á sama tíma og almenningur hefur aldrei haft það eins gott að meðaltali þá hefur ójöfnuður aukist verulega að meðaltali og þeir sem skrapa botninn skrapa hann af enn meiri ákafa en áður að meðaltali. Þetta mun auðvitað enda með því að einhverjir fara í fýlu og fara svo í verkfall sem fer svo alveg með almenning og stjórnvöld fara á taugum og semja um launahækkanir sem fara fyrir brjóstið á einhverjum og þá fer höfrungahlaupið af stað þar sem hver launahækkunin hoppar yfir aðra og verðbólgan fer á flug og allt fer fyrir ofan garð og neðan og þannig fór það. Vá hvað þetta var illa skrifuð setning, ég sem hélt að ég hefði farið á námskeið í skapandi skrifum til að bæta úr svona löguðu. Þegar lesendur fara í skæruverkfall er þessu sjálfhætt hvort eð er.

Fjöldi erlendra ferðamanna heldur áfram að mótmæla fjölda erlendra ferðamanna hér á landi. Allar líkur eru nú taldar á því að ferðamannaiðnaðurinn gleypi sjálfan sig með húð og hári áður en langt um líður ef ekki verður gripið í taumana með gjaldtöku eða öðrum meðölum sem draga úr ágangi hinna erlendu gesta. Einu sinni voru þetta auðfúsugestir sem við Íslendingar tókum fagnandi og hleyptum inn á heimili okkar og jafnvel alla leið upp í rúm þar sem náttúran var óspjölluð. Núna eru þetta hins vegar bara gestir sem koma heim til þín hvort sem þér líkar það betur eða verr, setjast rassblautir í sófann og fara ekki einu sinni úr skónum heldur hvíla drulluga fæturna uppi á stofuborðinu. Og þeir spjalla við okkur. Og uppi í rúmi er búið að spjalla náttúruna sem eitt sinn var óspjölluð. Bara gott á meðan þeir kveikja sér ekki í sígarettu líka, bölvaðir melirnir. Ég hef enga lausn á þessu vandamáli, þetta fylgir því bara að vera svona ofboðslega gestrisin þjóð.

Hinir aldurhnignu eilífðarrokkarar og dagfarsprúðu misyndismenn í glamúrrokksveitinni Guns N’ Roses eru á leiðinni til landsins síðar á þessu ári. Þeir stefna á að halda stærstu rokktónleika Íslandssögunnar á Laugardalsvelli þann 24. júlí næstkomandi. Hámarki góðærisins er sem sagt að verða náð og nú fer hver að verða síðastur að næla sér í sneið af kökunni. Við munum jú alveg hvað gerðist eftir síðustu risatónleika á Laugardalsvellinum er það ekki?

Ég man líka hvað ég var að gera fyrir hrun. Ég var í sumarvinnu við að vökva peningatréð í kjallara Sparisjóðs Svarfdæla á Dalvík. Þannig týnist tíminn. Já og peningarnir líka.

Tíminn læknar sérhvert sár
streyma tár af hvörmum niður.
Líða vikur, aldir, ár
agnarsmár er þessi siður,
vísnagerðin tryllir yður.

Já þetta skánar sennilega ekkert úr þessu. Ja…nema ef þetta gerist. Þá er okkur öllum borgið.

Einar á hlutlausa svæðinu.

Tilvitnun dagsins:
>Allir: SKÆRUR!!!

Trúarlegu lesendur.

Nú þegar þessi sorglegasti dagur ársins er að kveldi kominn er ekki úr vegi að sorglegasti bloggari landsins tjái sig um trúarleg málefni og reyni að láta taka sig trúanlegan. Best að signa sig áður en lengra er haldið og þá er ég ekki að tala um að signa sig inn á facebook. Drottinn tók á sig syndir mannanna hvort sem þeir voru syndir eða ekki. Ég mun ekki taka á mig syndir eins né neins enda hef ég nóg með mínar eigin. Að vísu gerði ég eitthvað í mínum málum annað en sumir þar sem ég gekk til altaris í gærkvöldi og hlýddi á blessunarorð. Þetta mættu ýmsir taka til sín, því það verður orðið of seint þegar í neðra er komið á hinum hinsta degi. Ég þarf ekki að hugsa hlýlega til viðkomandi einstaklinga þá, þeim verður alveg nógu hlýtt í námunda við vítislogana. Já, ég sagði það. Hvað með guðspjallamennina? Þeir vildu bara spjalla, ekkert annað.

Páskarnir eru mesta hátíð kirkjuársins. Þá er krossfestingar og upprisu Jesú Krists minnst. Það er ansi langt síðan þessir atburðir gerðust og eru fólki þar af leiðandi almennt ekki í fersku minni. Flestir hafa gleymt því hvers vegna þeir fá páskafrí. Allt snýst um efnishyggju og veraldleg gæði en andans mál sitja á hakanum. Kristur þjáðist vegna mannanna í gamla daga og hann þjáist örugglega í dag þar sem hann situr við hægri hönd Guðs föður almáttugs uppi á einhverju skýi og þarf að horfa niður á….eða upp á misgjörðir mannanna niður á….nei ég meina upp á hvern einasta dag. Það hlýtur alltaf að styttast í nýtt syndaflóð og þá gæti það komið sér vel að kunna að synda. Hmm…nei ekki aftur.

Þrátt fyrir að þingmenn njóti páskafrísins eins og aðrir berjast sumir gegn því að hafa frið á helgidögum eins og föstudeginum langa. Á hverju ári kemst það í fréttir þegar einhverjir vantrúaðir athyglissjúklingar spila bingó undir berum himni á föstudaginn langa bara af því það er bannað. Allt er þetta gert til að mótmæla lögum um helgidagafrið. Helgidagafriður á ekki við þegar Helgi Pírati er annars vegar enda enginn friður fyrir honum. Auðvitað er gaman að gera allt sem ekki má og allt sem er bannað. Mig langar til dæmis aldrei eins mikið að byrja að reykja og þegar ég er nýsestur upp í flugvél. Auðvitað væri það gaman að búa í Píratalandi þar sem hægt er að niðurhala löglega og gæða sér á gæðagrasi og kannabis út í hið óendanlega. Adam og Evu langaði ekkert í eplið af Skilningstrénu í aldingarðinum á sínum tíma en af því það var bannað og forboðið þá þurftu þau auðvitað að fá sér bita. Höggormurinn gladdist. Helgi Pírati og félagar hans á þingi munu væntanlega halda áfram að spila bingó inni á Alþingi að loknu verðskulduðu páskafríi sínu.

Kristin trú á í vök að verjast hvert sem litið er. Fólk hefur tapað sakleysinu og barnatrúnni og heimurinn er uppfullur af átökum, ofbeldi og hörmungum. Væri ekki ráð að staldra aðeins við og hugsa um á hvaða vegferð við erum? Erum við að hverfa frá hinu mannlega og yfir í hið vélræna og gervigreinda? Er ekki mál til komið að setjast niður og anda. Lífga aftur við hið mannlega og viðkvæma? Slökkva á símanum, tölvunni og öllum hinum hjálpartækjunum. Æi nei annars, það er ekki góð hugmynd. Klárið allavega bloggfærsluna fyrst, ég fæ nefnilega greitt fyrir hvert orð. Auðveldur peningur.

Alveg frá því fyrsti páskahérinn verpti fyrsta páskaegginu árið sautjánhundruðogsúrkal hafa páskarnir snúist um páskaegg umfram allt annað. Hvert sem litið er eru páskaegg. Þau koma í búðir samhliða þorramatnum og þau eru svo yfir og allt um kring alveg frá því fyrsti Passíusálmurinn er lesinn á Rás 1 og vel fram yfir sjálfan páskadaginn. Smám saman kemur meiri þungi í páskaeggjaumræðuna eftir því sem nær dregur páskum og heilaþvotturinn virkar. Allir fá sér páskaegg af því þannig hefur það alltaf verið. Málshættirnir eru vissulega alltaf næg ástæða til að fá sér páskaegg. Það er jú ekki eins og maður eigi málsháttabók. Eða hvað? Oft er í holti heyrandi nær og oft er í skolti páskaegg. Nei þarna var ég nú bara að gera að gamni mínu og það á sorglegasta degi ársins. Skamm Einar.

Þegar Júdas Ískaríot sveik Jesú Krist tók hann fyrir það 30 silfurpeninga. Hagvöxtur og verðbólga hefðu gert þessi svik mun kostnaðarsamari á verðlagi dagsins í dag. Hins vegar hefur það ekkert breyst frá því á dögum Krists hér á jörðu að hinir efnameiru halda að þeir geti vaðið yfir allt og alla í krafti auðs og valds og alltaf eru það einhverjir sem láta glepjast rétt eins og Júdas forðum. Var Júdas ekki alsæll með silfurpeningana 30? Tja…hann fór reyndar rakleiðis að næsta tré og hengdi sig eftir Júdasarkossinn fræga. Lexían er, ef þú ætlar að svíkja Jesú Krist – vertu þá með plan B.

Nú í dag létu fjölmargir pílagrímar krossfesta sig á Golgata hæð til að minnast atburðanna sem urðu þar fyrir margt löngu og páskahátíðin markast af. Fjölmargir létu krossfesta sig þar saman, eins konar samfestingar sem sagt. Ekki er vitað hvort forstjóri N1 hafi verið þar á meðal en nýverið stefndi allt í að hann yrði krossfestur af verkalýðsforystunni fyrir að hafa þurft að taka á sig milljón króna launahækkun á mánuði árið 2017. Einhver þarf jú að taka á sig syndir atvinnurekenda. Ekki eru þeir syndir. Ohh..Einar, hættu þessu.

Ég ætla ekki að koma aftur með gömlu lummuna um krossfitt keppnina sem haldin var á Golgata hæð í dag og ég ætla heldur ekki að koma með gömlu lummuna um að farísearnir hafi bókstaflega neglt þetta þarna á sínum tíma. Það er einfaldlega ekki viðeigandi. Það sem er hins vegar viðeigandi er að þið, ágætu lesendur, spennið greipar, horfið í gaupnir ykkar og hugleiðið hvað það er sem raunverulega skiptir máli. Þið megið svo gjarnan skrifa athugasemd í formi málsháttar við þessa færslu í beinu framhaldi, gera læk og deila því þið gætuð unnið í hlussustóra risapáskeggjalottóinu sem dregið verður úr að kveldi páskadags. Það er það sem raunverulega skiptir máli. Fyrir mig.

Haldið þið bara áfram að lifa og leika ykkur um páskana. Gerið þið það bara. Ég ætla að halda áfram að loka mig af bak við predikunarstólinn, lesa gömul kristinfræði og fussa og sveia þegar ég heyri minnst á útlandaóða snjallsímasjúka peningasólundandi Íslendinga góðæra sig í drasl hvar sem því verður við komið. Alveg eins og í fyrra.

Kristur drottinn kenndi oss
að kærleikur er bestur.
Frá Júdasi á kinn fékk koss
kappinn negldur var á kross
ég iðka bænalestur
þó ekki sé ég prestur.

Þess má til gamans geta að þessi bloggfærsla er í raun bara umorðun á Passíusálmunum. Upp upp mín sál og allt mitt geð. Upp þetta blogg og allir með. Og svo framvegis.

Einar í háska um páska.

Tilvitnun dagsins:
Allir: Það er bara ein fokking regla…og það er að NEGLA!!!

Góðu lesendur.

Hvað hét hundur karls sem í koti bjó? Hver ekur eins og ljón með aðra hönd á stýri? Hver stal kökunni úr krúsinni í gær? Hver skaut J.R? Hvar er sakleysið, ég spyr því varstu ekki kyrr? Hvar hafa dagar lífs okkar lit sínum glatað? Hver er Geysir í Haukadal? Svarið við öllum þessum spurningum er eitt og hið sama; bloggsíða Einars Haf. Nei allt í lagi, það er ekki rétt. Það mátti reyna samt.

Nú stefnir allt í það að íslenskan, þetta viðkvæma og íðilfagra örtungumál, verði þeim frændsystkinum Google og Siri að bráð og deyi drottni sínum á stafrænan og dramatískan hátt. Þetta er auðvitað harmgrætilegt en hverjum er svo sem um að kenna öðrum en okkur sjálfum? Okkur, þessum enskusinnuðu snjalltækjasauðum sem lepja allt upp eftir þeim þarna í útlöndunum og láta valta yfir sig með alls konar erlendum óæskilegum áhrifum. Blettirnir á tungu okkar eru svartir og þeir eru margir. Ungabörn eru alin upp við þá kumpána æpad og jútjúb og þar er allt efni auðvitað á ensku. Væri ekki nær að láta börnin skoða Markaskránna, Strumpana á myndbandsspólum eða bloggsíðu Einars Haf? Það er þægilegt að fljóta sofandi að feigðarósi á meðan á því stendur. Þegar í feigðarósinn er komið er veruleikinn hins vegar annar.

Fram á þennan dag hefur íslenskum ungmennum verið kennd danska í skólum þessa lands. Ég var þar engin undantekning. Þetta var ekki skemmtilegasta fagið sem maður fór í en engu að síður lét maður sig hafa það. Maður yrði jú að kunna tungumál gömlu herraþjóðarinnar ef svo færi að Íslendingar þyrftu að skila lýðveldinu aftur til baka vegna óþægðar og slæmrar hegðunar og gerast á ný þegnar dönsku krúnunnar. Með þetta bak við eyrað lagði maður mikið á sig til að læra dönsku og þóttist ég hafa náð ágætis tökum á henni að náminu loknu. Síðan skólagöngunni lauk hefur dönskukunnáttan rykfallið uppi í hillu. Það var ekki fyrr en ég eignaðist danskan mág sem ég þurfti að dusta rykið af þessari gleymdu mállýsku en ég reyni þó að stilla því algjörlega í hóf. Ég er ekki vanur að úttala mig á íslensku, hvað þá á dönsku eða öðrum tungumálum. Þetta leiddi þó hugann að því hvort margra ára dönskunám í grunn- og framhaldsskóla væri lítið annað en óþarfa pláss á harða disknum í heilabúinu? Nú tala allir ensku. Á þingi Norðurlanda er töluð enska. Þegar Íslendingurinn Ragnhildur Steinunn tók viðtal við dönsku söngkonuna Emily De Forrest var talað á ensku. Danir tala ensku þegar þeir vilja vera svalir. Ef þeir nenna ekki sjálfir að tala dönsku, af hverju ættum við Íslendingar þá að gera það? Hugsið aðeins um þetta, ég ætla að fá mér eitt danskt smörrebröd á meðan. Tja…kannski fæ ég mér bara enska skonsu og te.

Var haldið samræmt próf í dönsku? Nei það hefur örugglega klúðrast. Alveg eins og samræmdu prófin í íslensku og ensku. Það er ekki nema von að menntun ungmenna hér á landi sé eins og hún er þegar við ráðum ekki einu sinni við það að leggja fyrir próf án þess að klúðra því. Sérfræðiteymi í menntamálaráðuneytinu reynir nú að leysa prófin en þau eru greinilega alveg svínþung og erfið. Hvað er það sem nemendur, kennarar, foreldrar og ráðamenn vilja? Þeir vilja svör. Já auðvitað vilja þeir svör. Ég vildi líka fá svör þegar ég var í samræmdu prófunum. Maður fær bara ekki allt sem maður vill, því miður.

Um helgina hef ég setið námskeið í skapandi skrifum í Dalvíkurskóla. Þessum fregnum hljóta lesendur bloggsíðunnar að taka fegins hendi enda hef ég almennt ekki verið talinn sá mest skapandi í bransanum hingað til. Námskeiðið var mjög skemmtilegt og áhugavert. Ég komst að því að þegar maður er settur niður fyrir framan autt blað og tekur penna í hönd er ekkert að óttast. Nema auðvitað ef vera skyldi fyrir mögulega lesendur.

Þegar Finnbogi settist niður á bekkinn í miðbæjargarðinum fór hann að hugsa um lífið í sínu víðasta samhengi. Allt var orðið breytt eftir að hann varð á ný einn í heimili. Trén sem áður voru skrýdd grænum fötum stóðu nú ber og kuldaleg. Laufin fuku hjá í norðangolunni. Hvert lauf hafði eflaust einhverja merkilega sögu að segja. Einu sinni var ég á þessari grænu grein en svo visnaði ég og féll til jarðar án þess að fá rönd við reist. Hversu grimmt getur lífið verið? Vonandi hugsa ekki öll laufblöðin svona. Hróp krakkanna við vegasaltið og rólurnar voru þögnuð eftir sumarið. Nú stóðu leiktækin auð og biðu næsta sólskinsdags. Hvenær skyldi hann koma? Sólin gerir allt betra. Það segir sig sjálft. Hún Sigurborg mín bakaði svo ljúffengar sólarlummur. Það var góður og gamall siður þegar skammdegið vék fyrir birtunni. Sælusvipur færðist yfir andlit Finnboga þar sem hann lét hugann reika. Sólargangurinn var vissulega mun lengri eftir að þau Sigurborg fluttu til höfuðborgarinnar, þar sem sólin gekk varla undir nokkru sinni. Það var annað en heima í Hnífsdal. Þó sólargangurinn væri lengri í höfuðborginni var samt miklu minni tími fyrir alla hluti. Þetta eilífa tímaleysi. Finnbogi tók um munninn og hóstaði. Svifrykið var eflaust yfir heilsuverndarmörkum þennan daginn, samt var að bæta í vindinn. Þegar mennirnir verða búnir að tortíma umhverfi sínu og náttúrunni með sóðaskap tortíma þeir sjálfum sér í beinu framhaldi. Þegar menn grafa sína eigin gröf byrjar það yfirleitt alltaf á einni lítilli holu. Fyrsta skóflustungan. Svo smám saman stækkar holan og gröfin dýpkar. Finnbogi setti upp barðahattinn og sveiflaði treflinum um háls sér. Kominn tími til að halda göngunni um garðinn áfram. Einn.

Var þetta nógu skapandi fyrir ykkur? Nei? Jæja, ég verð þá bara að halda áfram að fara á svona námskeið og æfa mig.

Samgönguráðherra hefur nú boðað til stórátaks í vegamálum. Gaman gaman. Hvað skyldi verða gert við hinn forna malarveg fram í Svarfaðardal og Skíðadal? Vonandi verður hann varðveittur í upprunalegri mynd með öllum helstu holunum. Og ekki mokaður of oft, það gæti rispað stórgrýtið. Hvað kallast saltið sem Vegagerðin blandar saman við drulluna og vatnið þegar vegurinn er rykbundinn á vorin og haustin? Nú vegasalt auðvitað.

Kvalinn af stressi og svima ég er
sveittur og þvalur í lófunum.
Erfitt ég á með að einbeita mér,
tölvan er frosin og heilinn er smjér
ég flaskað’á samræmdu prófunum.

Þess má til gamans geta að Einar Hafrannsóknarstofnun hefur tilkynnt skyndilokun á þessari bloggsíðu. Vinsamlegast hafið samband við vaktstöð siglinga.

Einar skapandi.

Tilvitnun dagsins:
Allir: SVIFRYK!!!

Uppgjörslegu lesendur.

Dagur bollunnar. Dagur sprengingarinnar. Dagur öskunnar. Dagur elskenda. Dagur konunnar. Dagur á Þverá. Dagur borgarstjóri. Dagur tíminn. Dagur dómsins. Dagur bloggfærslunnar þegar Einar Haf tilkynnir brotthvarf sitt af öldum ljósvakans. Nei þetta er ekki svo góður dagur. Dagur minn. Rosalega eru dagarnir margir og misjafnir en allir eru þeir merkilegir út af fyrir sig. Dagur merkis. Mikið ofboðslega er þetta flottur inngangur, hannaðir þú hann sjálfur? Ég rata út. Og inn.

Landsréttardómarar hafa nú komist að þeirri niðurstöðu að Landsréttardómarar séu hæfir til að gegna störfum Landsréttardómara. Dómari sem fékk ekki að vera með í Landsrétti kærði þá ákvörðun til Landsréttar og komust Landsréttardómararnir að samhljóða niðurstöðu um eigið ágæti.

Vetrarólympíuleikarnir í PjongJang í Suður Kóreu standa nú sem hæst. Þar hefur verið brunagaddur undanfarið, sérstaklega í brunkeppninni. Í svigi var farið á svig við lög og því kom á óvart að Íslendingar náðu sér ekki á strik í þeirri grein. Svo var það víst einhver stór Svíi sem vann í stórsvigi. Annars er ég nú ekki alveg inn í þessu. Já og meðan ég man, sá sem vann í sleðakeppninni var víst ekki eins mikill sleði og álitið hafði verið. Keppni í skotfimi á skautum var frestað vegna skafrennings.

Dagarnir sem minnst var á í inngangi líða einn af öðrum. Daginn er nú tekið að lengja svo eftir er tekið en dagurinn hafði styst óhemju mikið fyrir áramótin eins og einhverjir muna. Nú virðist birtan hins vegar vera komin með yfirhöndina gegn myrkraöflunum en sú þróun hófst þegar ég átti afmæli. Það er ekki tilviljun. Hvernig mun þetta enda allt saman? Dagurinn lengist bara og lengist og skyrtan þrengist og þrengist. Lesandinn engist og engist og þvotturinn hengist og hengist…upp á snúru. Sérfræðingar spá því að dagurinn eigi eftir að lengjast alveg fram í júní en þá gæti allt farið aftur á verri veginn.

Þessa dagana eru hin ýmsu fyrirtæki og félagasamtök að gera upp árið 2017 á fjárhagssviðinu. Árið 2017 var auðvitað gert upp af mér í hinu víðfræga og árlega áramótaávarpi sem birt var hér á bloggsíðunni síðla á Gamlársdag eins og glöggir lesendur muna. Hið fjárhagslega uppgjör bloggsíðunnar liggur ekki fyrir að svo stöddu en gert er ráð fyrir áframhaldandi mígandi tapi og að verulegur vafi leiki á rekstrarhæfi. Ekki kvíða, tekjurnar eru allar andlegs eðlis. Spurningin er bara hversu vel gjaldkeri bloggsíðunnar heldur á spilunum. Ungmennafélagið Þorsteinn Svörfuður er líka kominn í uppgjörsferli. Helstu útgjöld ársins 2017 voru viðgerð á félagaskiptaglugganum en vegna bilunar í stormjárni gekk bölvanlega að opna gluggann eins og einhverjir fótboltaáhugamenn muna eftir. Sjoppa ungmennafélagsins skilar gróða líkt og hin fyrri ár enda er Einar Haf ennþá sjoppustjóri og er hann þar af leiðandi skuldbundinn til að kaupa að minnsta kosti 75% af öllu sínu sælgæti af sjoppunni, samkvæmt samningi þar að lútandi. Það er sem sagt útlit fyrir jákvæða rekstrarniðurstöðu enda ekki við öðru að búast. Spurningin er bara hversu vel gjaldkeri félagsins heldur á spilunum. Ungmennafélagið Atli er í uppgjörsferli sömuleiðis. Hið aldna samkomuhús félagsins, Höfði í Svarfaðardal fram, stendur fyrir sínu líkt og fyrri daginn þó svo að enginn sökkull sé undir húsinu. Það hefur staðið fyrir sínu síðan 1945 og stendur enn. Kaffihlaðborð og réttarball ársins 2017 komu afar vel út og eru væntingar um sambærilegan árangur árið 2018. Spurningin er bara hversu vel gjaldkeri félagsins heldur á spilunum. Ungmennasamband Eyjafjarðar er að sjálfsögðu líka í uppgjörsferli. Hið fornfræga héraðssamband stendur styrkum fótum þrátt fyrir að Einar Haf hafi verið þar gjaldkeri í 7 ár. Helsta álitamálið er sem fyrr skipting lottótekna og styrkveitingar en veitingar koma líka oft við sögu á fundum og þar kemur Einar Haf gríðarlega sterkur inn. Líkur eru á áframhaldandi jákvæðum rekstri. Spurningin er bara hversu vel gjaldkeri sambandsins heldur á spilunum. Úff. Síðast en ekki síst er Urðakirkja örugglega líka í uppgjörsferli. Engar áhyggjur, ég er ekki gjaldkeri þar. Hins vegar hef ég séð um slátt við kirkjuna í frístundum til fjölda ára og ég veit því vel að þar drýpur smjörið af hverju strái. Þess vegna þarf ég lítið sem ekkert að smyrja sláttutraktorinn.

Senn líður að úrslitum söngvakeppni Sjónvarpsins. Sumir telja söngvakeppnina vera vorboðann ljúfa ár hvert en í minningunni gat reyndar vorboðinn ljúfi sungið alveg þokkalega og það meira að segja lag sem greip mann við fyrstu hlustun. Ekki eitthvað bévítans uppstrílað gaul á bjagaðri íslensku sungið af ómálga áhrifavöldum úr snjallsímaveröldinni. Sem sagt ekki sáttur við þessi sex lög sem eru komin í úrslitin? Jú jú alveg eins – þetta er í lagi meðan Kúst&Fæjó er enn með í keppninni. Hinn óskapnaðurinn verður allur fluttur á ensku og því er verr. Það er eins og máltækið segir, allir vildu Sókrates sungið hafa.

Orðin velta fram um völl
víst má ekkert klikka.
Þórunn Erna þykir snjöll
hún þekkir Metallica.

Um daginn lenti ég í læk á facebook og blotnaði. Engar áhyggjur, það rennur af mér aftur.

Einar uppgerður.

Tilvitnun dagsins:
Allir: KÚST&FÆJÓ!!!

Helköttuðu lesendur.

Það er svo sannarlega ástæða til að birta eins og eina bloggfærslu nú þegar meistaramánuður stendur sem hæst og allir sem vettlingi geta valdið taka á honum stóra sínum daginn út og daginn inn. Fólk lifir heilsusamlega og slær ekki slöku við í líkamsrækt, leikfimi, bogfimi, bólfimi og öðrum athöfnum sem eru til þess fallnar að aukakílóin leggja á flótta. Hvernig gengur þetta hjá Einari Haf spyrja einhverjir? Þetta gengur auðvitað ekki en það geta víst ekki allir hlaupið sig mjóa. Sumir hlaupa í spik sama hvað. Hey feiti, ekki fara að grenja. Höldum áfram með þessa bloggfærslu.

Landsréttur fer vel af stað í störfum sínum. Helstu umfjöllunarefnin sem koma inn á borð réttarins eru mál er snúa að hæfi eða óhæfi dómara við réttinn sjálfan þar sem hver dómarinn á fætur öðrum fer í mál við hvern dómarann á fætur öðrum og að endingu kæra sig allir kollótta. Svo virðist sem Landsréttardómararnir séu allir meira og minna óhæfir, vanhæfir eða skipaðir á ófaglegan hátt eftir geðþóttaákvörðun dómsmálaráðherra sem er þó jafnframt sérfræðingur í málinu. Réttast væri að vísa þessu öllu beint til Hæstarréttar og þaðan til föðurhúsanna. Skattgreiðendur verða mögulega sýknaðir en þeir munu engu að síður þurfa að greiða allan málskostnað. Með dráttarvöxtum.

Lífshlaupið stendur nú sem hæst í eiginlegri og óeiginlegri merkingu. Í því lífshlaupi sem ég vísa til gengur allt út á að skrá hreyfingu sína og taka þannig þátt í þessu hvatningarverkefni Íþrótta- og ólympíusambands Íslands. Aukinheldur er hægt að keppa við sjálfan sig og aðra um að hreyfa sig sem mest og gildir þá einu hvort um er að ræða líkamsrækt, leikfimi, bogfimi, bólfimi eða aðrar athafnir…hmm, ég var búinn að þylja þetta upp. Jæja skiptir ekki. Nú áðan hljóp ég í kekki og skráði það samviskusamlega. Síðan hljóp ég á mig og þá dró ég það frá fyrri skráningu. Ég reyndi að hlaupa í þvotti en það var of sleipt svo ég rann bara. Þá hljóp ég undir bagga með félaga mínum og hljóp þá svo sannarlega á snærið hjá mér í skráningunni. Næst ætla ég að reyna að hlaupa af mér hornin en ég veit ekki hvernig gengur að skrá það.

Enn á ný hefur það komið til tals hér á landi að færa klukkuna. Þessi eilífa umræða skýtur upp kollinum hér um bil árlega og sitt sýnist hverjum. Hvað er klukkan? Skíttu á puttann. Einmitt. Hinir og þessir sérfræðingarnir hafa verið dregnir fram í dagsljósið…eða morgunbjarmann…til að tjá þá skoðun sína að það sé miklu betra að hafa bjart þegar við vöknum á morgnanna og að þetta meinta næturbrölt geri ekkert annað en að rugla líkamsklukku okkar í ríminu. Á hádegi hjá okkur sé klukkan í rauninni hálf tvö. Með því að seinka klukkunni um klukkutíma græðum við 64 daga með björtum morgnum þegar við vöknum. Það er reyndar æði misjafnt hvenær fólk vaknar en ég veit ekki hvort það er tekið með í þessu reikningsdæmi. Lausnin á þessu öllu gæti líka verið fólgin í því að seinka klukkunni um sólarhring og þar með græðum við heilan aukadag sem við getum þá notað til þess að sofa úr okkur síþreytuna.

Nú líður að bolludegi, sprengidegi og öskudegi. Þessir þrír dagar hafa gegnum tíðina verið í hávegum hafðir hjá mér og raunar er það þessum dögum að þakka að ég er ekki eins og tálgað hrífuskaft heldur bústinn og sællegur. Rjóminn og glassúrið komu mér á bragðið, saltkjötið og baunirnar féllu vel í kramið og ekki spillti öskudagsnammið fyrir. Síðan þessir þrír dagar voru kynntir fyrir mér á sínum tíma hef ég ekki litið til baka. Margan góðan öskudagssönginn hafði maður sungið á Dalvík og uppskorið ríkulega fyrir. Hafið bláa hafið hugann dregur, hvað er bakvið ystu sjónarrönd? Þangað liggur beinn og breiður vegur, pýramídaæskudraumalönd. Ég hef reyndar aldrei skilið þá línu í textanum. Öxar við ána var líka klassískur smellur sem oft og iðulega var talið í þegar nammi var í húfi. Einu sinni var þessum tveimur lögum meira að segja skeytt saman alveg óvart. Fram fram aldrei að víkja, fram fram bæði menn og fljóð. Tengjumst tryggðarböndum, svífum seglum þöndum og þá var vandi á höndum. Hvaða bolla verður svo sú vinsælasta í ár? Veit ekki. Því miður náðist ekki í Einar Bolla eða Arthúr Björgvin Bolla við gerð þessarar efnisgreinar enda var ég búinn að segja þann brandara í fyrra eða hitteðfyrra. Það náðist reyndar heldur ekki í Brand Ara en það er málinu óviðkomandi.

Læt ég það liggja í láginni
lá gaurinn töluvert á’enni
ekkert lá þó á.
Svei mér þá.

Heyrðu nú mig, þetta var ekki vísa fyrir fimm aura. Þú getur betur en þetta.

Húsmæðurnar stúss’og streða
salta kjöt og bollur baka.
Ég veit þið hafið eflaust séð það
Ásmundur er úti að aka.

Já nei, jæja þetta verður bara að duga.

Fjölmargir hafa komið að máli við mig undanfarið og þakkað mér fyrir að hafa hvorki sent inn lag né texta í söngvakeppni Sjónvarpsins þetta árið. Ég þakka stuðninginn, það er alltaf gott að geta stólað á baklandið.

Foreldrar athugið. Nýju fullorðins bolluvendirnir eru nú loksins komnir. Eigum einnig rjómasprautur í úrvali. Adam&Eva.

Einar bolla sem sprakk og varð að ösku.

Tilvitnun dagsins:
Allir: BOLLA!!!

Þorralegu lesendur.

Þorrinn. Þessi grimmilega árstíð sem lætur engan ósnortinn. Bíddu nú við. Hvað leynist þarna ofan í troginu? Súrsuð og úldin bloggfærsla frá Einari Haf? Et, drekk og ver glaðr. Þetta óæti gæti að vísu staðið í einhverjum en þá þarf bara að tyggja aðeins betur. Annars er ég ekki bara ótrúlega hress heldur líka alveg sviðasultuslakur. Sáuð þið hvað ég gerði þarna? Einsinn. Háll sem (mag)áll.

Þorri margmiðlunardeildar fram-Svarfaðardals hefur nú, í skjóli myrkurs, sett þorrablótsannálinn inn á hina geðþekku myndbandaveitu Þútúba (e. youtube). Annáll þessi var fluttur af Sölva Hjaltasyni og þorrablótsnefndinni á þorrablóti Svarfdælinga á Rimum að kveldi laugardagsins 27. janúar við afar góðar undirtektir. Flutningurinn var festur á filmu og er nú kominn á veraldarvefinn eins og fyrr segir og þar með í eilífa og skilyrðislausa eigu Google samsteypunnar vingjarnlegu. Þar með ætti að vera búið að forða frá glötun þeim menningarverðmætum sem þarna eru á ferðinni. Ekki náðist í Þorra margmiðlunardeildar við gerð þessarar bloggfærslu.

Annállinn (fyrri hluti).
Annállinn (seinni hluti).

Þorri blótsins…hmm, ég meina sko þorrablótið var hin mesta skemmtun eins og ætíð. Ég var auðvitað á staðnum, enda hafði mér tekist með klækjum að troða mér inn á skemmtidagskrá kvöldsins. Mér sjálfum var reyndar ekki troðið á dagskránna sem betur fer heldur nokkrum vísum sem ég hafði sett saman um þorrablótsnefndina að hennar eigin frumkvæði. Einhverjir muna kannski að ég var beðinn um slíkt hið sama í fyrra af þorrablótsnefndinni sem þá var en á síðustu stundu tóku ritskoðarar þorrablótsins í taumana og strikuðu það atriði út af dagskránni enda leirburðurinn alltof klúr og dónalegur. Vísnagerðin að þessu sinni slapp í gegnum nálarauga ritskoðunar en hvort það var rétt ákvörðun eður ei skal ósagt látið. Ekki náðist í Þorra blótsins við gerð þessarar bloggfærslu.

Hingað komum hress á blót
hlæjum dátt að vanda,
en þorranefndin leið og ljót
lætur á sér standa.

Þór og Kristín keppast við
kvöldsins plan að smíða
er ganga hjónin glöð á svið
gestir fyllast kvíða.

Tjarnarklukkan tifar hægt
tekur hár að grána
stressi hafa burtu bægt
við bíðum Diddu og Stjána.

Hjá amstri og ama hafa sneitt
ekki er ég að djóga
Öddi og Anna brosa breitt
því bæði stunda jóga.

Valdi’er efni í yndismann
ég yrki um hann bögu.
Kvölds og morgna kátur hann
kemur oft við Sögu.

Jónki og Eydís eru eitt
einstakt þykir flestum
er hjá þau renna rjóð og sveitt
ríðandi á hestum.

Fram í Koti finnum smið
fyrir Atla þökkum.
Hann og Guðrún hamast við
að hrúga niður krökkum.

Þótt tómt mál sé að tala um
að nefndin taki sönsum
við tæmum upp úr trogunum
teygum vín og dönsum.

(höfundur óþekkur)

Þorri vísnanna? Nei þetta voru allar vísurnar. Er nokkuð meira um þetta mál að segja? Held ekki. Hvað gerðist svo eftir þorrablótið? Nú ég var sendur í útlegð til Akraness þar sem ég sit nú og skrifa þennan pistil. Var það nú ekki óþarflega mikil refsing? Það finnst ekki öllum. Ég skal þó með glöðu geði axla pólitíska og þorrablótslega ábyrgð á því sem gerðist og skal glaður gera það aftur síðar ef svo ber undir. Þetta var þess virði. Ekki náðist í Þorra vísnanna við gerð þessarar bloggfærslu.

Þorri Sjálfstæðismanna í Reykjavík kaus Eyþór Arnalds í 1. sæti í prófkjöri flokksins nýverið. Þorri háskólanema þjáist af þunglyndi. Þorri ungmenna horfir á klám. Þorri landsmanna telur að allt stefni í óefni. Það náðist í Þorra landsmanna við gerð þessarar bloggfærslu en Þorri landsmanna vildi ekki láta hafa neitt eftir sér um málið.

Þorri þess sem fram kom í þessari bloggfærslu á sér ekki stoð í raunveruleikanum. Einar. Þorri þegar aðrir þegja.

Einar Þorri landsmanna.

Tilvitnun dagsins:
Allir: Þorri!!!

Góðir Íslendingar.

Það er til siðs og raunar alveg sjálfsögð kurteisi að staldra við um stund á tímamótum eins og þeim sem við nálgumst nú brátt. Af hverju að staldra við? Nú auðvitað til að horfa um öxl, horfa í eigin barm, horfa í annarra manna barma, barma sér, horfa í gaupnir sér og horfast í augu við þá staðreynd að aftur og enn á ný er árið um það bil liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka. Árið sem nú er næstum því liðið var kannski ekkert svo vel liðið þegar ég hugsa um það en þó verður maður að þakka fyrir liðið enda áliðið. Bloggarinn Einar Haf hefur haft það til siðs í fjölda mörg ár að kveðja árið með áramótahugvekju og er hugvekjan raunar orðinn fastur liður í fagnaðarhöldum margra landsmanna þegar húmar að áramótum. Venju samkvæmt byggir hugvekjan á áramótahugvekjum forseta Íslands, forsætisráðherra og nýárspredikun biskups en þó hef ég reynt að gæta þess að gantast ekki um of. Látum hina sprellarana um það.

Íslendingar eru þrautseig þjóð. Þjóð sem í gegnum árhundruðin hefur lifað af plágur og hörmungar, bægt burtu svarta dauða, berklum og kýlapest og unað sæl við sitt í náinni samvist óblíðra náttúruafla. Það er út af fyrir sig afrek að landið skuli hafa haldist í byggð öll þessi ár sé horft til þess hvað þjóðin hefur gengið í gegnum. Þetta hefur verið rætt í hverri einustu áramótahugvekju sem skrifuð hefur verið og alltaf kemur þetta fólki jafn mikið í opna skjöldu. Hvernig stendur á þessu? Er það óspillt fjallavatnið? Er það erfðasamsetningin og víkingablóðið? Er það landslagið? Eða er það menningararfurinn, Íslendingasögurnar og hin kyngimagnaða sagnahefð? Trúlega er þetta sambland af þessu öllu. Hvað með Jónas Hallgrímsson? Já hann kemur auðvitað sterkur þarna inn líka. En Ragnar? Nei, #ekkiveraRagnar.

Á því ári sem er næstum því alveg að hefjast verða liðin 100 ár frá því Ísland öðlaðist fullveldi. Enginn veit hvað þetta fullveldi þýðir í raun og veru og eflaust erum við búin að glata því þökk sé Evrópusambandinu en það má engu að síður halda upp á þessi tímamót með alls kyns gleðskap, kokteilboðum og ræðuhöldum. Ég mun að minnsta kosti taka þátt í því eins og hægt er. Jónas Hallgrímsson hefði orðið ótrúlega gamall á árinu sem er að líða og hann hefði orðið enn eldri á næsta ári hefði hann lifað. Hann hefði ekki slegið hendinni á móti gleðskap og kokteilboðum.

Ólafur Ragnar? Nei Ólafur ragnar ekki neitt. #ekkiveraRagnar.

Óheyrilega margar byltingar hafa átt sér stað á árinu sem er alveg við það að renna sitt skeið. Þessar byltingar eiga það flestar sameiginlegt að þeir þjóðfélagshópar sem mátt hafa þolað ofríki og kúgun hafa risið upp og haft hátt. Fyrr var oft í koti hátt…eða kátt. Smám saman hefur það komið í ljós að nánast hver ein og einasta kona hefur einhvern tímann orðið fyrir einhverju sem kalla mætti kynferðisleg áreitni, ofbeldi, kúgun eða einelti. Þetta er auðvitað hryllilegt ástand sem virðist eiga sér rætur djúpt í menningu okkar. Hvernig stendur á þessu? Er það óspillt fjallavatnið? Er það erfðasamsetningin og víkingablóðið? Er það landslagið? Eða er það menningararfurinn, Íslendingasögurnar og hin kyngimagnaða sagnahefð? Trúlega er þetta sambland af þessu öllu…….. Hmm…eitthvað var nú bogið við þetta. Jæja skítt með það. Þess má til gamans geta að á bloggsíðu Einars Haf er ekki mismunað eftir kyni, stétt eða stöðu. Allir lesendur eru settir undir sama hatt og fá yfir sig sömu leðjuna úr iðrum Einars Haf. Það er staðreynd. Nema náttúrulega Ragnar #ekkiveraRagnar.

Það ríkir góðæri í landinu. Að meðaltali. Aldrei hefur þjóðin haft það eins gott. Að meðaltali. Hagvöxtur hefur verið framar öllum vonum á árinu sem er næstum því alveg liðið. Að meðaltali. Laun hafa aldrei verið hærri og við höfum aldrei verið ríkari. Að meðaltali. Íslendingar hafa aldrei verið eins góðir í fótbolta. Að meðaltali. Hitastigið hefur aldrei verið eins hátt. Að meðaltali. Aldrei hafa tækifærin blasað eins mikið við okkur Íslendingum og nú á sviði menntunar, tækni og vísinda. Að meðaltali. Aldrei hafa meðaltöl verið notuð eins mikið til að sýna fram á hversu mikið lukkunnar velstand ríkir hér á landi. Að meðaltali.

Árangur Íslendinga er eftirtektarverður. Í Langtíburtistan og öðrum útlöndum er fólk forviða vegna þess hversu vel þessi litla þrautseiga þjóð norður í ballarhafi hefur komið ár sinni fyrir borð. Héðan koma sterkustu manneskjurnar, fallegustu manneskjurnar og gáfuðustu manneskjurnar. Hér er orkan sú vistvænasta í heimi og hér er vagga nýsköpunar og tækniframfara. Erlendir útlendingar setja svo sannarlega upp öfundaraugu þegar þeir renna mishýrum augum hingað norður eftir og botna hvorki upp né niður í því hvernig þetta í ósköpunum er mögulegt. Ekki mun öfund og agndofun (er það orð?) útlendinga minnka þegar Íslendingar verða orðnir heimsmeistarar í fótbolta eins og allt stefnir í árið 2018. Hvernig stendur á þessu? Er það óspillt fjallavatnið? Er það erfðasamsetningin og víkingablóðið? Er það landslagið? Eða er það menningararfurinn, Íslendingasögurnar og hin kyngimagnaða sagnahefð? Trúlega er þetta sambland af þessu öllu. Hvað með Jónas Hallgrímsson? Já hann kemur auðvitað sterkur þarna inn líka. En Ragnar? Nei, #ekkiveraRAgnar. Hmm…mér finnst ég vera farinn að endurtaka mig. Jæja, þetta er hvort eð er alltaf sama tuggan.

Talandi um tuggu, sauðkindin verður að fá að vera með í þessari hugvekju því annars væri þetta auðvitað ekki alvöru áramótahugvekja hvað mig áhrærir. Þessi stolta og tignarlega skepna sem spígsporar léttfætt um fjöll og firnindi og fær fólk til að gapa í forundran. Að vísu getur enginn lifað á því lengur að stunda sauðfjárbúskap og hér á Urðum kemur síendurtekið upp riðuveiki sem veldur niðurskurði og depurð meðal mannanna en engu að síður mun sauðkindin koma okkur til bjargar þegar á þarf að halda. Ullariðnaður og þjóðlegar heimaslátranir björguðu okkur í síðasta hruni og ég er viss um að það mun gerast aftur.

Góðir Íslendingar. Það má öllum vera það ljóst að það eru forréttindi að fá að upplifa enn ein áramótin og geta enn einu sinni lofað sjálfum sér og öðrum bót og betrun. Áramót eru tími uppgjörs við hið liðna og tími framsýni og hugdirfsku gagnvart hinni ókomnu tíð. Hvað boðar nýárs blessuð sól? Skáldið Matthías spurði sig að þessu fyrir svakalega mörgum árum síðan. Enginn veit hvað komandi ár ber í skauti sér. Það eina sem er víst í þessu lífi er dauðinn og skattar. Já og svo það að Bjarni Benediktsson er aldrei forsætisráðherra um áramót og fær þar af leiðandi aldrei að flytja þjóðinni áramótaávarp á Gamlárskvöld. Ekki frekar en Ragnar #ekkiveraRagnar.

Munu stafrænir áhrifavaldar, ómæld neysluhyggja, markaðsvæðing, matarsóun, ógætileg framkoma við náttúruperlur, eyðing regnskóga, persónudýrkun samfélagsmiðla, firring nútímamannsins, yfirvofandi kjarnorkustyrjöld, úrkynjun og sundurlyndi á tækniöld stuðla að hnignun og tortímingu nútímamannsins og jarðarinnar eins og við þekkjum hana? Já alveg örugglega. Vonandi mun það þó ekki gerast árið 2018. Það er margt verra en að fljóta sofandi að feigðarósi. Við skulum því bara gera einmitt það og láta okkur þetta allt í léttu rúmi liggja. Troðum stórsteikunum í smettið á okkur í kvöld, horfum á fréttaraupið og áramótaskaupið og mengum svo lofthjúpinn rækilega þegar líður að miðnætti í kvöld því ekki sprengja þessir flugeldar sig sjálfir. Skítt með afleiðingarnar, þær eru seinni tíma vandamál og verða því eflaust óþrjótandi efniviður í áramótahugvekjum framtíðarinnar.

Far vel gamla fúna ár
fer úr flösku tappinn.
Glöggt má greina á hvörmum tár
grætur Einar kappinn.

Að endingu þakka ég lesendum sem og öðrum landsmönnum til sjávar og sveita (og hvað sem þeir heita) fyrir árið sem er næstum því alveg liðið undir lok með von um að þið öll eigið ánægjuleg áramót í vændum og að nýtt ár færi ykkur öllum farsæld og frið.
Góðar stundir.

Forstofan á Bessastöðum 31. desember 2017.
Einar Okkar Hafliðason