Klökku lesendur.

Það er við hæfi og raunar frekar borðleggjandi að á sorglegasta degi ársins skuli sorglegasti bloggari ársins birta sorglegustu bloggfærslu ársins þar sem hann húðskammar lesendur fyrir siðleysið sem felst í því að hafa gaman á föstudeginum langa á meðan Jesú þarf að hanga…eða þið skiljið. Þjáningar Krists endurspeglast í þjáningum lesenda, þar sem þeir pína sig í gegnum hverja efnisgreinina á fætur annarri og skilja ekki einu sinni hvers vegna. Frelsarinn tók á sig syndir mannanna, sem voru ekki einu sinni allir syndir. Það er önnur saga.

Þess má geta að hér í reykingakofanum á Urðum hengjum við ekki upp kjötlærin þannig að þau reykist í kofanum, heldur krossfestum við þau. Og borðum síðan tólf lærissneiðar á páskum.

Mér þykir mjög margt sorglegt eins og staðan er í dag en auðvitað er alltof sorglegt að ætla að fara að þylja það upp núna í þessari sorglegu hugvekju. Betur færi á því ef ég tæki á flug og flygi þöndum andans vængjum burt frá allri sorg og sút og tæki lesendur með í það ferðalag en þessa stundina er því miður eins og ég sé raunsætt jarðbundið skáld og pistlahöfundur með báða fætur á jörðinni – og sé varla út fyrir túngarðinn. Æi Einar, þó þetta sé sorgleg bloggfærsla er kannski óþarfi að hafa hana hrútleiðinlega líka. Hárrétt, mitt innra sjálf. Ég skal þerra sultardropann og gera betur.

Stríðsástandið í heiminum fer stigvaxandi og það út af fyrir sig er mjög sorglegt. Afleiðingarnar eru líka sorglegar enda segin saga að stríð bitna fyrst og fremst á saklausum almenningi. Enn sem komið er er Ísland fjarri heimsins vígaslóð en engu að síður finna Íslendingar óbeint fyrir áhrifum stríðsátaka. Ein birtingarmyndin er hækkun olíuverðs sem ekki sér fyrir endann á. Þrátt fyrir miklar verðhækkanir halda Íslendingar sínu striki og tapa ekki gleðinni heldur teppa stæðin á Keflavíkurflugvelli líkt og hefð er fyrir um páska. Íslendingar ferðast til útlanda sem aldrei fyrr og til þess þarf að brenna olíu. Þegar til útlanda er komið fara Íslendingar á ströndina og bera á sig sólarolíu svo þeir brenni ekki. Sumir Íslendingar fara á djammið í útlöndum og bera þá á sig ilmolíu. Aðrir láta plata sig og kaupa snákaolíu. Einnar nætur gaman í útlöndum kallar stundum á unaðsolíu. Loks má nefna að Íslendingar borða gjarnan mat sem steiktur er upp úr matarolíu svo maturinn brenni ekki. Best ég hætti þessu nuddi, enda hefur nuddolía einnig hækkað gríðarlega í verði.

Mannað geimfar NASA átti að fljúga til Mars en komst ekki lengra en til Tunglsins, vegna hás olíuverðs. Vonir standa til að í fjarlægri framtíð verði hægt að bora eftir olíu og öðrum auðlindum á Tunglinu, enda fyrirséð að mannkynið muni ganga að auðlindum Jarðar dauðum á einhverjum tímapunkti. Það er hins vegar of sorglegt að velta sér upp úr því á þessum stað í hugvekjunni.

Líkt og venja er fyrir verður einhver krossfestur nú um páskana. Fjölmargir koma til greina en einna líklegastur þykir fjármálaráðherra, sem hefur hvorki komið á stöðugleika né knésett verðbólguna. Menn hafa verið krossfestir fyrir minni sakir. Sigurður Ingi fyrrum formaður Framsóknarflokksins lét ekki krossfesta sig en hann tók hins vegar á sig syndir flokksins, lét af embætti og hélt að það myndi duga til að auka fylgi flokksins. Svo virðist hins vegar alls ekki vera.

Og hvað sögðu þeir svo þarna á Golgatahæðinni? Það er bara ein fokking regla – og það er að negla!

Ái þetta var ekki bara sorglegt heldur líka vont.

Talandi um vont. Veðurfarið í mars var frekar vont og óstillt. Eftir nánast enga ófærð og engan snjómokstur í allan vetur kom holskefla skafla og fergi fannar þannig að ekkert fékkst við ráðið. Sorglegt, já heldur betur. Að sögn veðurfræðinga kemur aftur vor í dal en það er ekki vitað með vissu nákvæmlega hvenær.

Hér áður fyrr var hinn svokallaði helgidagafriður virtur um bænadagana og kringum páska, enda guðhræðsla í hæstu Golgata-hæðum. Í dag er fólki hins vegar ekkert heilagt og við sjáum jú hvert það hefur leitt okkur. Langleiðina til glötunar. Já einmitt. Það sjá allir sem sjá vilja hið mikla siðrof sem orðið hefur og ástandið bara versnar. Allar verslanir standa meira og minna opnar, lögbrjótar selja hinum trúlausu áfengi og fólk djammar og djúsar án þess að svo mikið sem fella eitt tár yfir krossfestingunni. Ég legg að minnsta kosti mitt af mörkum og held í hefðir, held mig heima, fel mig inni í predikunarstólnum og magna upp guðsóttann. Aldrei fór ég suður en ef fram heldur sem horfir fara flestir norður og niður. Því miður.

Fyrir skömmu lét ég til leiðast og slóst í för sauðfjárbænda og búaliðs í Svarfaðardal vestur í Húnavatnssýslu undir því yfirskini að skoða fjárhús, skoða bændur og skemmta sér. Ferðalagið gekk vel fyrir sig en útheimti töluverðan snjómokstur þannig að maður kæmist af hlaðinu heima og upp á þjóðveg. Þegar komið var yfir Öxnadalsheiðina tók við nánast enginn snjór en svona er nú gæðunum misskipt. Heimsóttir voru bæirnir Sandar, Kornsá, Sveinsstaðir og Steinnes með viðkomu í Húnaveri fyrir og eftir. Alls staðar var vel veitt af mat og drykk og hvergi börmuðu sauðfjárbændur sér, sem einhverjir myndu segja að væri nokkuð út úr karakter. Á heimleiðinni var komið óvissustig á Vatnsskarð. Óvissustigið hafði ekkert með færðina að gera heldur voru það ferðalangarnir í sauðfjárræktarferðinni sem voru afar óvissir um hvort þeir nenntu heim strax. Þó fór það svo fyrir rest að allir komust heim hvort sem viðkomandi vildu það eður ei.

Ég ætla auðvitað ekki nánar út í þessa sálma hér og nú. Það er miklu nær og raunar mun meira viðeigandi að fara út í Passíusálmana þó það sé vissulega háll ís. Í Passíusálmunum fer séra Hallgrímur Pétursson í ramm stuðluðu máli og miklum smáatriðum yfir píslarsöguna og allar þær þjáningar sem Kristur mátti þola. Engar smá þjáningar. Sálmarnir eru lesnir viða í kirkjum landsins nú um páskahátíðina og ekki vanþörf á. Þeir sem ekki nenna að hlusta á passíusálmana geta auðvitað tekið sorgina upp á næsta stig og hlýtt á upplestur fjármálaráðherra á nýrri fjármálaáætlun en þar eru þjáningarnar einnig í fyrirrúmi. Sérstaklega sorgleg þykja erindin um aðhald í ríkisfjármálum og aðhald of feitra bloggara. Þá þykir kaflinn um skattaumbætur átakanlegur.

Mikið súkkulaði hefur bráðnað til sjávar síðan fyrsta páskaeggið var steypt í mót og ungi settur ofan á. Í dag er hægt að fá allar stærðir og allar gerðir af páskaeggjum, með mismunandi bragði, mismunandi á litinn og mismunandi áferð. Hænurnar á Urðum blanda sér því miður ekki í páskaeggjasamkeppnina í ár þrátt fyrir vel útfærða viðskiptaáætlun af minni hálfu. Jú jú hænurnar eru hrifnar af súkkulaðinu sem ég hef verið að gefa þeim en þær líta ekki við málsháttunum. Í bræðiskasti afneitaði ég þeim þrisvar um daginn en haninn galaði bara tvisvar.

Sorgin yfirtekur sál
af sársauka innra brennur bál.
Píslarsögu hugsa um, 
með páskaegg í maganum. 

Þessi páskahugleiðing var í boði Biskupsstofu, Límtré vírnets, Golgata tannkrems og Kross-Brá ehf. viðburðafyrirtækis.

Tilvitnun dagsins:

Allir: Í kross!